ვცდილობ იმის გარკვევას, რომელი უფრო უარესია: ხალხი, ანუ ჩვენ, თუ _ ხელისუფლება, რომელიც ჩვენ ავირჩიეთ. რამდენად ვიმსახურებთ წესიერ ქვეყანაში ცხოვრებას, სადაც ადამიანად გრძნობ თავს? სადაც არავინ გატყუებს ყოველ წუთას? სადაც ფოტორეპორტიორებს ჯერ ჯაშუშობის ბრალდებით ღამის 3 საათზე არ იჭერდნენ, მერე საპროცესო შეთანხმებით, ვითომ ჯიბის ქურდები იყვნენ და მეტი არაფერი, ათავისუფლებდნენ? სადაც საბჭოთა სიმბოლიკას ყველა ფეხის ნაბიჯზე კრძალავენ, თვითონ კი 37-იან წლებს მიყვებიან ფეხდაფეხ და ნიცას და პარიზს ედრებიან თითოეული შუშის შენობის გახსნისას?
პრეზიდენტს კიდევ მერე წყინს, ვინმე მის გემოვნებაში ეჭვს რომ შეიტანს და უბრალოდ რომ ვთქვათ, გოიმს დაუძახებს. არადა, გოიმი უნდა იყო (სიტყვა კიტჩი რომ არ ვახსენოთ, არ უყვარს ეს სიტყვა და მოკალი :)) ), ეს შუშიანი, ჭყეტელა ფერებში გადაწყვეტილი ქალაქის იერსახესთან აბსოლუტურად შეუსაბამო შენობები რომ მოგეწონოს. გოიმი უნდა იყო, უნივერსიტეტის პირველ კორპუსიც ამ შუშებში რომ გადაწყვიტო და გოიმი უნდა იყო, რომ ამხელა კაცი პრეზიდენტი იყო და მართლა ყველა ოთახის გახსნაზე სიტყვით გამოდიოდე. მაგრამ უარესი გოიმი და საცოდავი უნდა იყო, ამისთანა გოიმს მიკროფონით და ტრიბუნით რომ დაყვები.
არადა, როგორც მახსოვს, გოიმი ქართულად "არაებრაელს" ნიშნავს და არაფერი აქვს საერთო უგემოვნოსთან. მაგრამ მოდი და ნუ დაეთანხმები ერთი-ორ "დაბოღმილ" და "რუსულ კლასიკურ ტიპ" ინტელექტუალს (ნუ აი ეს მონაკვეთი ყველაზე მაგარი იყო), რომელიც ამბობს, რომ საქართველოში ფასადები კი გადავღებეთ, მაგრამ პროვინციალიზმი დავტოვეთ.
გოიმობაა აბა რა არის "მასმოდა", "ჯაშუშების" დაკავება, ყველანაირი განსხვავებული აზრის რუსეთთან დაკავშირება; გოიმობაა ახალი პასპორტების გაპროტესტებაც _ ხო, აი ეს დიიიდი პროვინციალიზმია. ადამიანო, ჯერ კარგად ჩაიხედე იმ კანონში, ნუ გეზარება, კარგად წაიკითხე, ერთხელ, ორჯერ, თუ ისე გეზარება, რომ ვერაფერი გაიძულებს მის წაკითხვას, გაჩუმდი რა! ე.ი. არ გაინტერესებს, და თუ არ გაინტერესებს, ტყუილად გულზე მჯიღის ცემას შეეშვი! გოიმობაა სოფო ნიჟარაძე მარად და ყველგან და ყოველთვის, სუბტიტრებიანი საკითხავი ფილმები, 2 კვირაში მოხსნილი "კარიბის ზღვის მეკობრეები" და ორ თვეზე გაწელილი "აგვისტოს 5 დღე"; გოიმობაა წვეტიანი ტუფლები, უსახელო მაიკები და ტრუსიკში ჩატანებული დუბლიონკაც, მაგრამ თუ მხოლოდ ეს იქნება ქართული სახელმწიფოს აღმშენებლობის გზაზე პრობლემა, გამიშვით, მარტო მე მოვაგვარებ და თქვენ გაიქეცით, ამათ მე შევაჩერებ. გოიმობაა, როცა მართლა "ინწილიქტუალები" და ე.წ. "ელიტა" დემაგოგიას აფრქვევენ მედიიდან, შენ კიდევ მყარი არგუმენტი არ გაგაჩნია, რომ დაუპირისპირო, არადა სადღაც გულში გრძნობ, რომ გატყუებს. სათანადოდ პასუხს იმიტომ ვერ სცემ, რომ განათლება არ გყოფნის, პროვინციალიზმი და გოიმობა კი ჩემთვის სხვა არაფერია თუ არა გაუნათლებლობა და ინფორმაციის ნაკლებობა. კიდევ გაძვირებული მარშუტკები და აფერისტი ტაქსისტები და გაძვირებულ მარშუტებში და ტაქსებში ჩართული "არ დაიდარდო" და "ავტორადიო". კიდევ "თერგდალეული" ახალგაზრდები, რომლებიც კანონს "იქ" იცავენ, "აქ" _ არა, გოიმობაა რუსთაველის გადაკვეთა, კონტროლიორების მიერ ბილეთების ქუჩაში დაყრა, ზოგადად, ნაგვის ქუჩაში დაყრაა გოიმობა.
პროვინციალიზმია საკურორტო ზონებში დიდი ჯიპებით მოძრაობა. ნუ ეს პროვინციალიზმი და გოიმობა კი არა, დანაშაულია და დავახევდი სუყველას ყურებს, ჩვენი პრეზიდენტის თქმისა არ იყოს, ვინც ეკოლოგიის დაბინძურებას ასე შეეცდებოდა. ასევე დანაშაულისა და გოიმობის ზღვარზე გადის მაღაზია, რომელშიც 4000 ლარიანი ჰალსტუხი იყიდება და რომელსაც 400 VIP მომხმარებელი ჰყავს, როცა 400 მათხოვარი მარტო ქაშუეთთან შეიძლება შეგხვდეს. (აი, სამებასთან კი უფრო მეტი, უფრო დიდია და ადგილიც მეტია დასაჯდომად ალბათ). გოიმობაა საუბარში ინგლისური და რუსული სიტყვების გამოყენება. მაგრამ ყველაზე დიდი გოიმობა, მგონი, ამ ხელისუფლებისთვის, კიდევ ხმის მიცემა იქნებოდა. :D
ნუ კიდევ ბევრი რამეა გოიმობა, მეტი უბრალოდ ახლა არ მახსენდება. თუ ვინმეს რამე გაგახსენდათ ან უფრო საინტერესო, მეც გოიმი გგონივართ, დამიკომენტარეთ და ამიხსენით, რატომ.
მარად თქვენი,
ნუ, როგორცაა:))
Saturday, July 23, 2011
Saturday, June 25, 2011
როგორ შემიყვარდა ყვავილოვანი კომბოსტო
დღეს არის შაბათი. წესით ყველა ნორმალური ადამიანი უნდა ისვენებდეს, მაგრამ ჩემთვის შაბათი 2 საათის მერე იწყება ხოლმე. საღამომდე გარეთ ვიხეტიალე, ხან რა საქმე მქონდა, ხან _ რა. ჰო მართლა, კომპიუტერისთვის უნომრო სათვალეც ვიყიდე! მწვანე ჩარჩო აქვს და ძალიანაც მომწონს! სახლში რომ დავბრუნდი, თან ცოტათი მშიოდა, თანაც რაიმე გენიალურის გაკეთება მომინდა. რადგანაც ჩემმა დაქალმა გადამაგდო და არ მოვიდა (:@), ნუ გადამაგდო რა და სიცხე ჰქონდა და მაინცდამაინც ეხლა აუწევს იმას სიცხე, ეხლა დაემართება კიბო და ათასი ჯანდაბა, რაღაცით უნდა გადამეყოლებინა გული მარტოობას და მარტოსულობას. ჰოდა, გადავწყვიტე, რომ ყვავილოვანი კომბოსტო შემეყვარებინა.
პირველ რიგში გამოვაცხადე ტენდერი. ნუ ტენდერი რა და ჯერ რეცეპტებს ვეძებდი ინტერნეტში, მერე ფეისბუქზე მეგობრებს ვთხოვე შველა. რამდენიმეოდე რეცეპტის დადების მერე (მადლობა ეკას, ნათიას და ნიკუშას), საფულით შეიარაღებული გავეშურე მაღაზიისკენ და იქიდან პატარა, საყვარელი, 70 თეთრიანი ყვავილოვანი კომბოსტოთი დავბრუნდი. (ნუ უფრო დიდი იმიტომ არ ვიყიდე, რომ რომ არ მომწონებოდა, არ დამენანებოდა).
ესე იგი: პირველ რიგში მოვხარშე ყვავილოვანი კომბოსტო. ფოთლები გავაცალე, მომცრო ქვაბში წყალი ჩავასხი, მერე კომბოსტო კარგად გავრეცხე, წყალში მარილი ჩავყარე და კომბოსტოც ჩავდე. რო წამოდუღდა 5 წუთი ვადუღე და გამოვრთე. ნუ რაც მთავარია არ უნდა ჩაიშალოს და უნდა იკნატუნოს. ;)
მერე: გამოვიღე დიდი ტაფა, (ჟარონაზე უკეთესია წესით, მაგრამ ჩემი დუხოვკა ისე საშინლად ირთვება, იმას მარტო ვერ გავრისკავდი, ამიტომ ტაფაზე ვქენი და გადასარევი გამოვიდა იქაც), მოვუსვი კარაქი, დავყარე ეს თქვენი კომბოსტო, (უკვე დანაწევრებული ყვავილებად), მერე მოვაყარე წინასწარ გახეხილი ყველი.
ტაფაზე კარგად დაიბრაწა, ყველიც ზედ დაადნა. (ჰა, მოგადგათ ნერწყვი თუ ჯერ ვერა?) გვერდით მოვუწყვე დაჭრილი და გასუფთავებული ბულგარული წიწაკა და პამიდორი, (ნუ ვიცი რო პომიდორია, მაგრამ არ მევასება ეგრე თქმა :D) ასევე ხახვი, ნიორი და წიწაკა. ესეც კარგად ჩაითუშა.
მაგრამ ეს ჯერ კიდევ არაა ყველაფერი!:)))) ბლენდერი ვის აქვს ხელი აწიოს! ნუ თუ ბლენდერი არა, რავი, ან დანით დაჭერით, ან ციბრუტივით იტრიალეთ თქვენ თვითონ, ან რავი, რამენაირად მოახერხეთ. აი ასე ვქენი: არაჟანი ჩავასხი ბლენდერში, ჩავაყარე ცოტა გამხმარი პიტნა, რამდენიმე ფოთოლი რეჰანი, წიწაკა და ნიორი. ავთქვიფე და მერე ეს მასა მოვასხი მთლიანად ტაფაში ბოსტნეულს.
აუ საოცრება გამოვიდა!!! ნუ ცოტა მარილი კი დამავიწყდა მართალია, მაგრამ რა უჭირს, თეფშზევე მოიყარეთ! :))))))
ბონ აპეტიტ!!
პირველ რიგში გამოვაცხადე ტენდერი. ნუ ტენდერი რა და ჯერ რეცეპტებს ვეძებდი ინტერნეტში, მერე ფეისბუქზე მეგობრებს ვთხოვე შველა. რამდენიმეოდე რეცეპტის დადების მერე (მადლობა ეკას, ნათიას და ნიკუშას), საფულით შეიარაღებული გავეშურე მაღაზიისკენ და იქიდან პატარა, საყვარელი, 70 თეთრიანი ყვავილოვანი კომბოსტოთი დავბრუნდი. (ნუ უფრო დიდი იმიტომ არ ვიყიდე, რომ რომ არ მომწონებოდა, არ დამენანებოდა).
ესე იგი: პირველ რიგში მოვხარშე ყვავილოვანი კომბოსტო. ფოთლები გავაცალე, მომცრო ქვაბში წყალი ჩავასხი, მერე კომბოსტო კარგად გავრეცხე, წყალში მარილი ჩავყარე და კომბოსტოც ჩავდე. რო წამოდუღდა 5 წუთი ვადუღე და გამოვრთე. ნუ რაც მთავარია არ უნდა ჩაიშალოს და უნდა იკნატუნოს. ;)
მერე: გამოვიღე დიდი ტაფა, (ჟარონაზე უკეთესია წესით, მაგრამ ჩემი დუხოვკა ისე საშინლად ირთვება, იმას მარტო ვერ გავრისკავდი, ამიტომ ტაფაზე ვქენი და გადასარევი გამოვიდა იქაც), მოვუსვი კარაქი, დავყარე ეს თქვენი კომბოსტო, (უკვე დანაწევრებული ყვავილებად), მერე მოვაყარე წინასწარ გახეხილი ყველი.
ტაფაზე კარგად დაიბრაწა, ყველიც ზედ დაადნა. (ჰა, მოგადგათ ნერწყვი თუ ჯერ ვერა?) გვერდით მოვუწყვე დაჭრილი და გასუფთავებული ბულგარული წიწაკა და პამიდორი, (ნუ ვიცი რო პომიდორია, მაგრამ არ მევასება ეგრე თქმა :D) ასევე ხახვი, ნიორი და წიწაკა. ესეც კარგად ჩაითუშა.
მაგრამ ეს ჯერ კიდევ არაა ყველაფერი!:)))) ბლენდერი ვის აქვს ხელი აწიოს! ნუ თუ ბლენდერი არა, რავი, ან დანით დაჭერით, ან ციბრუტივით იტრიალეთ თქვენ თვითონ, ან რავი, რამენაირად მოახერხეთ. აი ასე ვქენი: არაჟანი ჩავასხი ბლენდერში, ჩავაყარე ცოტა გამხმარი პიტნა, რამდენიმე ფოთოლი რეჰანი, წიწაკა და ნიორი. ავთქვიფე და მერე ეს მასა მოვასხი მთლიანად ტაფაში ბოსტნეულს.
აუ საოცრება გამოვიდა!!! ნუ ცოტა მარილი კი დამავიწყდა მართალია, მაგრამ რა უჭირს, თეფშზევე მოიყარეთ! :))))))
ბონ აპეტიტ!!
Thursday, June 9, 2011
GIPA Feedback :P
ზუსტად ორი წლის წინ საგამოცდო ციებ-ცხელება მქონდა. თსუ-ს ვამთავრებდი, დიპლომს ვამზადებდი, + ვმუშაობდი და ჯიპაში ჩასაბარებლად ვემზადებოდი.
გასაუბრებაზე რამდენიმე რაღაც დამამახსოვრდა:
1. ნინო დანელიამ რომ მკითხა სულ ბოლოს, წიგნებს თუ კითხულობო და ვეღარ გამაჩერეს იმდენი ვილაპარაკე, არადა უკვე წასასვლელად ვემზადებოდი. :))))
2. ქეშელას ყვითელი თავი. მკითხა, ჯიპას რომ დაამთავრებ, შენი იდეალური სამსახური რა გინდა რომ იყოსო და იქაც ფრთები გავშალე.
3. კითხვა, რომელიც აღარ მახსოვს ვინ დამისვა: რატომ აბარებ ქართულენოვან სექტორზეო და გამეცინა, აბა საქართველოში ინგლისურად სწავლა მეზარება-მეთქი. :)))))))) (არადა, კიდევ კარგი ქართულენოვანზე ჩავაბარე, ბევრი საინტერესო საგანი გავიარე).
მერე ორშაბათს მივედით ჯიპაში მე, ანი და ზურა. მე ანის გვარი მეცა ეგრევე თვალში, ანის კიდევ _ ჩემი. მაგრად ავირიეთ. ზურა უცებ ვერ დავინახეთ სიაში, მერე დავმშვიდდით, ინგლისურენოვანი ჯგუფის სია მაშინ ჯერ არ იყო გამოკრული.
აჟიტირებულები წამოვედით თსუ-ში. გამოცდა უნდა გვეწერა და ისეთი გახარებულები ვიყავით, ჯერ ნახევარი საათი დავაგვიანეთ და მერე რა დავწერეთ, კაცმა არ იცის.
ჰოდა, ჩემი აზრით, სანამ მიგიღებენ, რომ გეკითხებიან რატომ აბარებო, როცა ამთავრებ, მაშინაც უნდა მოგიწყონ გასაუბრების მსგავსი რაღაც, Feedback-ივით, რა მოგეწონა, რა არ მოგეწონა, რას შეცვლიდი და ა.შ.
ხოდა აი ჩემი Feedback-იც, სანამ ვინმე მომიწყობდეს:
1. ორი საგანი არ მომეწონა ჯიპაში სწავლისას. ეს იყო ჯანდაცვის გაშუქება და პიარის საფუძვლები. ვთვლი, რომ ამას გავივლიდი თუ არ გავივლიდი, ნამდვილად არაფერი არც დამაკლდებოდა და არც შემომემატა.
2. ყველაზე მეტად დამამახსოვრდა ტელერეპორტინგის კლასი. ეს სამი კვირა ყველაზე დაძაბული, ყველაზე ნერვიული, სტრესული, ჯანდაბა კვირები იყო მთელი ამ ორი წლის განმავლობაში, რომელიც ყველაზე მაგრად მახსენდება. რა დამავიწყებს იმ საღამოს, როცა მე, ბერომ, ელბაქამ, მგონი ლევანმა და რომამაც ფული რომ შევაგროვეთ, სულ 5 ლარი გამოგვივიდა. იმითი კილკა და შავი პური ვიყიდეთ და ჯიპას აუდიტორიაში ვივახშმეთ. :)))))))
3. კიდევ გუგას კლასი მახსენდება ძალიან სახალისოდ. მაშინ ქეთინო დეიდას რეიტინგი ჰქონდაააა, აფსუს რა ქალი იყო! :))
4. რადიოს პერიოდი მახსენდება ძალიან კარგად. სტრესიც, ჩხუბიც, საინტერესო რესპონდენტები, პირდაპირი ეთერები, ჟორას მაიმუნობები, ჩვენი წესები, რომელიც ნიუს-რუმში დიდის ამბით გვეკიდა, თათბირები, ნატალიას სუნამოს სურნელი, ხელფასის აღების დღე!:))) და პირველი ხელფასი 1-ელ აპრილს :))) ძალიან მაგარი გამოცდილება იყო.
5. კიდევ ჩვენი პრეზენტაციები. როცა ჩვენი ჯგუფი ელბაქას, ცინცაძეს, გვანცას და ყანჩელს ვეჯიბრებოდით. მაგარი იყო. ხომ იცით, კონკურენციის შედეგი რომ კარგი პროდუქტია ხოლმე, ისე გვემართებოდა ჩვენც. ერთმანეთის შეჯიბრში ორივე ჯგუფს სახალისო პრეზენტაციები გამოგვდიოდა.
6. ჩვენი კუნძი Group-ის ბანერი, რომელიც რატომღაც სადღაც გააქრეს, არადა მთელი ერთი წლის ისტორია ზედაა! :O
7. ჯიპას კაფე, სადაც ვალი მთელ ჯგუფს გვქონდა თუ არ გვქონდა, გვანცა დეიდა მაინც ზედმეტს გვაწერდა :D
8. ყველაზე ხმაურიანი ჯგუფის სტატუსი _ აუდიტორიაში დაწყებული კამათი კაფეში ხშირად გრძელდებოდა და ის მაგიდა, რომელთანაც ჩვენ ვისხედით, ყველაზე ხმაურიანი იყო.
9. მანავიიი!! :))))))))))) აუ რა მაგარი იყოოო!! :)))))))))
10. ჩემი დაბადების დღე _ როცა ბავშვებმა სიურპრიზი მომიწყვეს და კაფეში ტორტი დამახვედრეს! აუ როგორ მიყვარხართ ბავშვებოოო!!! :*:*:*
ჰოდა აი ასე რა. ერთი საგანიღა დაგვრჩა, გოგიჩაიშვილის. სანამ არ დამთავრდება, იქამდე რა ვთქვა,კარგი იყო თუ ცუდი. ნორმალური იყო, თუმცა ისეთი დასამახსოვრებელიც ვერა, როგორც სხვა კლასები. თუმცა ბევრი რამე ვისწავლე მე პირადად.
25-ში დიპლომების ჩაბარება გვიწევს. აი ასეა, ცოტა ხანში მაგისტრები გავხდებით. :))
გასაუბრებაზე რამდენიმე რაღაც დამამახსოვრდა:
1. ნინო დანელიამ რომ მკითხა სულ ბოლოს, წიგნებს თუ კითხულობო და ვეღარ გამაჩერეს იმდენი ვილაპარაკე, არადა უკვე წასასვლელად ვემზადებოდი. :))))
2. ქეშელას ყვითელი თავი. მკითხა, ჯიპას რომ დაამთავრებ, შენი იდეალური სამსახური რა გინდა რომ იყოსო და იქაც ფრთები გავშალე.
3. კითხვა, რომელიც აღარ მახსოვს ვინ დამისვა: რატომ აბარებ ქართულენოვან სექტორზეო და გამეცინა, აბა საქართველოში ინგლისურად სწავლა მეზარება-მეთქი. :)))))))) (არადა, კიდევ კარგი ქართულენოვანზე ჩავაბარე, ბევრი საინტერესო საგანი გავიარე).
მერე ორშაბათს მივედით ჯიპაში მე, ანი და ზურა. მე ანის გვარი მეცა ეგრევე თვალში, ანის კიდევ _ ჩემი. მაგრად ავირიეთ. ზურა უცებ ვერ დავინახეთ სიაში, მერე დავმშვიდდით, ინგლისურენოვანი ჯგუფის სია მაშინ ჯერ არ იყო გამოკრული.
აჟიტირებულები წამოვედით თსუ-ში. გამოცდა უნდა გვეწერა და ისეთი გახარებულები ვიყავით, ჯერ ნახევარი საათი დავაგვიანეთ და მერე რა დავწერეთ, კაცმა არ იცის.
ჰოდა, ჩემი აზრით, სანამ მიგიღებენ, რომ გეკითხებიან რატომ აბარებო, როცა ამთავრებ, მაშინაც უნდა მოგიწყონ გასაუბრების მსგავსი რაღაც, Feedback-ივით, რა მოგეწონა, რა არ მოგეწონა, რას შეცვლიდი და ა.შ.
ხოდა აი ჩემი Feedback-იც, სანამ ვინმე მომიწყობდეს:
1. ორი საგანი არ მომეწონა ჯიპაში სწავლისას. ეს იყო ჯანდაცვის გაშუქება და პიარის საფუძვლები. ვთვლი, რომ ამას გავივლიდი თუ არ გავივლიდი, ნამდვილად არაფერი არც დამაკლდებოდა და არც შემომემატა.
2. ყველაზე მეტად დამამახსოვრდა ტელერეპორტინგის კლასი. ეს სამი კვირა ყველაზე დაძაბული, ყველაზე ნერვიული, სტრესული, ჯანდაბა კვირები იყო მთელი ამ ორი წლის განმავლობაში, რომელიც ყველაზე მაგრად მახსენდება. რა დამავიწყებს იმ საღამოს, როცა მე, ბერომ, ელბაქამ, მგონი ლევანმა და რომამაც ფული რომ შევაგროვეთ, სულ 5 ლარი გამოგვივიდა. იმითი კილკა და შავი პური ვიყიდეთ და ჯიპას აუდიტორიაში ვივახშმეთ. :)))))))
3. კიდევ გუგას კლასი მახსენდება ძალიან სახალისოდ. მაშინ ქეთინო დეიდას რეიტინგი ჰქონდაააა, აფსუს რა ქალი იყო! :))
4. რადიოს პერიოდი მახსენდება ძალიან კარგად. სტრესიც, ჩხუბიც, საინტერესო რესპონდენტები, პირდაპირი ეთერები, ჟორას მაიმუნობები, ჩვენი წესები, რომელიც ნიუს-რუმში დიდის ამბით გვეკიდა, თათბირები, ნატალიას სუნამოს სურნელი, ხელფასის აღების დღე!:))) და პირველი ხელფასი 1-ელ აპრილს :))) ძალიან მაგარი გამოცდილება იყო.
5. კიდევ ჩვენი პრეზენტაციები. როცა ჩვენი ჯგუფი ელბაქას, ცინცაძეს, გვანცას და ყანჩელს ვეჯიბრებოდით. მაგარი იყო. ხომ იცით, კონკურენციის შედეგი რომ კარგი პროდუქტია ხოლმე, ისე გვემართებოდა ჩვენც. ერთმანეთის შეჯიბრში ორივე ჯგუფს სახალისო პრეზენტაციები გამოგვდიოდა.
6. ჩვენი კუნძი Group-ის ბანერი, რომელიც რატომღაც სადღაც გააქრეს, არადა მთელი ერთი წლის ისტორია ზედაა! :O
7. ჯიპას კაფე, სადაც ვალი მთელ ჯგუფს გვქონდა თუ არ გვქონდა, გვანცა დეიდა მაინც ზედმეტს გვაწერდა :D
8. ყველაზე ხმაურიანი ჯგუფის სტატუსი _ აუდიტორიაში დაწყებული კამათი კაფეში ხშირად გრძელდებოდა და ის მაგიდა, რომელთანაც ჩვენ ვისხედით, ყველაზე ხმაურიანი იყო.
9. მანავიიი!! :))))))))))) აუ რა მაგარი იყოოო!! :)))))))))
10. ჩემი დაბადების დღე _ როცა ბავშვებმა სიურპრიზი მომიწყვეს და კაფეში ტორტი დამახვედრეს! აუ როგორ მიყვარხართ ბავშვებოოო!!! :*:*:*
ჰოდა აი ასე რა. ერთი საგანიღა დაგვრჩა, გოგიჩაიშვილის. სანამ არ დამთავრდება, იქამდე რა ვთქვა,კარგი იყო თუ ცუდი. ნორმალური იყო, თუმცა ისეთი დასამახსოვრებელიც ვერა, როგორც სხვა კლასები. თუმცა ბევრი რამე ვისწავლე მე პირადად.
25-ში დიპლომების ჩაბარება გვიწევს. აი ასეა, ცოტა ხანში მაგისტრები გავხდებით. :))
Monday, May 30, 2011
"თუ არ მოგწონვარ გაიხედე" (c) ...
როცა ჩემი გარშემომყოფები ჩემდამი რწმენას და ნდობას კარგავენ, ძალაუნებურად საკუთარი თავი მეც გადასაგდები და უვარგისი მგონია. არც მე მჯერა საკუთარი თავის და მგონია რომ ვიტყუები.
ათასჯერ მაინც მითქვამს, რომ ვინც თავს იმართლებს, დამნაშავეც სწორედ ისაა. ისიც მითქვამს, რომ მე არ უნდა მჭირდებოდეს დამნაშავეების ძიება, ეს მარტივი ადამიანების საქმეა და არა ჩემი.
ურთიერთობებით მანიპულირება მიყვარს. მომწონს, როცა უკანასკნელ ზღვარს უკვე მკაფიოდ ვხედავ, რის მერეც ჩემი და რომელიმე ადამიანის ურთიერთობა ვეღარ გაგრძელდება. ერთგვარი ადრენალინია. მთელი ხმაურით დანგრეულ ურთიერთობებს ჩემსავით კარგად მგონი ვერავინ აღადგენს. შემიძლია, რომ ურთიერთობა სუფთა ფურცლით დავიწყო და სხვასაც შევაძლებინო იგივე.
მაინტერესებს, ასეთი არანორმალური რამეებით მარტო მე ვერთობი, თუ ჩემ გვერდით კიდევ რისკავს მეგობრობას და სიყვარულს ვინმე. და თუ ასეთი ვინმე გამოჩნდებოდა, როგორი იქნებოდა ჩვენი ერთად ცხოვრება, საინტერესოა.
არასოდეს არ მაქვს რომელიმე ჯგუფის მიმართ მიკუთვნებულობის გრძნობა. როცა მეგობრებში ვარ, ყოველთვის ვამბობ, "თქვენ"-ს და არა "ჩვენ"-ს, იმიტომ რომ საკუთარ თავს მინდა თუ არ მინდა, განყენებულად და მარტოდ აღვიქვამ. ალბათ ზედმეტი იქნება იმის თქმა, რომ იგივე მომდის სამსახურში, სასწავლებელში და ა.შ. ნებისმიერ ჯგუფში.
არ ვიცი ეს რისი ბრალია, 4-ჯერ გამოცვლილი კლასის და საცხოვრებელი მისამართის, თუ რისი. ფაქტია, რომ არც ერთგან არ ვგრძნობ, რომ იქ "ჩემია", "ჩემნაირები" ცხოვრობენ, "ჩემნაირად" იქცევიან...
და როდესაც ჩემს არეულ-დარეულ ხასიათს ვერ უძლებენ, მერე მაბრალებენ, რომ ცინიკოსი, ქარაფშუტა და ზედაპირული ვარ. რა ვქნა, ზედაპირული ადამიანები ისევ ზედაპირულად ცდილობენ ჩემს გაგებას. აბა ვინ მოიფიქრებს, რომ მე ასე ვთამაშობ.
ათასჯერ მაინც მითქვამს, რომ ვინც თავს იმართლებს, დამნაშავეც სწორედ ისაა. ისიც მითქვამს, რომ მე არ უნდა მჭირდებოდეს დამნაშავეების ძიება, ეს მარტივი ადამიანების საქმეა და არა ჩემი.
ურთიერთობებით მანიპულირება მიყვარს. მომწონს, როცა უკანასკნელ ზღვარს უკვე მკაფიოდ ვხედავ, რის მერეც ჩემი და რომელიმე ადამიანის ურთიერთობა ვეღარ გაგრძელდება. ერთგვარი ადრენალინია. მთელი ხმაურით დანგრეულ ურთიერთობებს ჩემსავით კარგად მგონი ვერავინ აღადგენს. შემიძლია, რომ ურთიერთობა სუფთა ფურცლით დავიწყო და სხვასაც შევაძლებინო იგივე.
მაინტერესებს, ასეთი არანორმალური რამეებით მარტო მე ვერთობი, თუ ჩემ გვერდით კიდევ რისკავს მეგობრობას და სიყვარულს ვინმე. და თუ ასეთი ვინმე გამოჩნდებოდა, როგორი იქნებოდა ჩვენი ერთად ცხოვრება, საინტერესოა.
არასოდეს არ მაქვს რომელიმე ჯგუფის მიმართ მიკუთვნებულობის გრძნობა. როცა მეგობრებში ვარ, ყოველთვის ვამბობ, "თქვენ"-ს და არა "ჩვენ"-ს, იმიტომ რომ საკუთარ თავს მინდა თუ არ მინდა, განყენებულად და მარტოდ აღვიქვამ. ალბათ ზედმეტი იქნება იმის თქმა, რომ იგივე მომდის სამსახურში, სასწავლებელში და ა.შ. ნებისმიერ ჯგუფში.
არ ვიცი ეს რისი ბრალია, 4-ჯერ გამოცვლილი კლასის და საცხოვრებელი მისამართის, თუ რისი. ფაქტია, რომ არც ერთგან არ ვგრძნობ, რომ იქ "ჩემია", "ჩემნაირები" ცხოვრობენ, "ჩემნაირად" იქცევიან...
და როდესაც ჩემს არეულ-დარეულ ხასიათს ვერ უძლებენ, მერე მაბრალებენ, რომ ცინიკოსი, ქარაფშუტა და ზედაპირული ვარ. რა ვქნა, ზედაპირული ადამიანები ისევ ზედაპირულად ცდილობენ ჩემს გაგებას. აბა ვინ მოიფიქრებს, რომ მე ასე ვთამაშობ.
Saturday, May 28, 2011
1968 > / = ?
მე არც დუჩკე მაინტერესებს, არც _ მეინჰოფი. რამდენიმე დღეა ჩემი მეგობრების პოსტებს ვკითხულობ. ყველა მეტნაკლებად 1968 წელს უტრიალებს. ზოგი ამბობს, რომ არაა საჭირო ყველაფრის კოპირება, ზოგი კი ყველაში შესაძლო ულრიკეს ეძებს. (სხვათა შორის, ერთი ულრიკე მეც მყავს ფეისბუქზე მეგობრებში).
არც მე ვარ გამონაკლისი. შეუძლებელია დღეს ძლივს გამოღვიძებულ ახალგაზრდებს შეხედო და უნებურად ეს თარიღი არ გაგახსენდეს. (ამ ბოლო დროს 1984-ვით რომ მეორდება ტვინში და სოციალურ ქსელებზე დაპროგრამებულივით).
სულ იმას ვიმეორებ, რომ ჩვენი საერთო პრობლემა განათლების დაბალი დონე და გაპროტესტების ფორმების უცოდინრობაა. რომ ყველა პროტესტი "მიშა წადი"-მდე არ უნდა მიდიოდეს და სადაც 2 კაცზე მეტი შეგროვდება, იქ ოპოზიციონერი არ უნდა მირბოდეს ხელში ტრანსფარანტით.
მგონი ჩემს წარმოდგენებს და სტერეოტიპებს ჩვენზევე უნდა გადავხედო. დღეს მე ბევრი ახალგაზრდა ვნახე რუსთაველზე შეკრებილი. არც ერთი პოლიტიკოსი (თუ არ ჩავთვლით ირაკლი ალასანიას, რომელიც იქვე ვიღაცას გაცხარებით ეკამათებოდა რაღაცაზე) და არც ერთი მღვდელი მე იქ არ დამინახავს. არც საქართველოს დროშას აფრიალებდნენ. აი ასე უბრალოდ, ყველანაირი რუპორიანი ურაპატრიოტი პოლიტიკოსის გარეშე შევძელით შეკრება.
ჯერ 19 აპრილის აქცია, მერე გუშინდელი დღე, ბოლოს დღეს... აქა-იქ შეუკრავი პროტესტი, ნელ-ნელა ერთად უნდა შეგროვდეს. სულ უფროდაუფრო მეტ თანატოლს ვხედავ აქციებზე. ეს არაორგანიზებული და სპონტანური პროტესტი უფრო გულწრფელი და ძლიერი მეჩვენება, ვიდრე 3-თვიანი კარგად გააზრებული და დაგეგმილი, კარდაკარშემოვლილი დემონსტრაციები. ალბათ იმიტომ, რომ მიტინგებზე კარგად გამობრძმედილი, რუსთაველნატკეპნი ხალხი უფრო ნაკლები ჩანდა. ან არ ვიცი, ალბათ იმიტომ, რომ ახალგაზრდებს საკმარისზე მეტად დაგვასხეს თავზე და გამოვიღვიძეთ.
მოკლედ, ფაქტია, რომ გამოღვიძება გვეტყობა. თუმცა სად წაგვიყვანს ეს პროტესტი? არ მინდა, რომ 90-იანების იმედგაცრუება განმეორდეს. ალბათ ამის ჩემნაირად ბევრს ეშინია.
იმედია ამ 20 წელიწადში ემოციურობიდან ცოტათი მაინც რაციონალიზმისკენ გადავინაცვლეთ, იმედია ჩვენი მოთხოვნები წლებთან ერთად უფრო კონკრეტდება და მატერიალურს უახლოვდება და არ რჩება "გაბრწყინებულ ივერიად" და "სამოთხე აფხაზეთის დაბრუნებად". იმედია, რომ ჩვენი პატრიოტიზმი ცარიელი მიწის სიყვარულიდან ხალხის სიყვარულამდე შეიცვალა. იმედია, 20 წელი ფანატიზმამდე გადასული რწმენა რელიგიის რაციონალურად გააზრებამდე გავზარდეთ და ღმერთს წვერებიან მოხუც კაცად აღარ აღვიქვამთ, რომელიც ჩვენი ნებით გამოვკეტეთ ცაში და რატომღაც ილია მეორეს დავამსგავსეთ გარეგნობით. (ბავშვობაში რატომღაც ეგრე მეგონა). იმედია 20 წელი კარგად გადავხარშეთ წარსული და ახლა მზად ვართ, რომ მომავალი ამ საფუძველზე ავაშენოთ.
მოკლედ ძალიან პათეტიკური ვარ. როგორც ერთი ჩემი ფეისბუქელი ფრენდი ასტატუსებს, დღეს მთელი საქართველო ეკრანების წინაა გაერთიანებული, ყველაზე ძვირადღირებული მატჩის საყურებლად მსოფლიოს სპორტის ისტორიაში. წავედი, მეც გავერთიანდე.
არც მე ვარ გამონაკლისი. შეუძლებელია დღეს ძლივს გამოღვიძებულ ახალგაზრდებს შეხედო და უნებურად ეს თარიღი არ გაგახსენდეს. (ამ ბოლო დროს 1984-ვით რომ მეორდება ტვინში და სოციალურ ქსელებზე დაპროგრამებულივით).
სულ იმას ვიმეორებ, რომ ჩვენი საერთო პრობლემა განათლების დაბალი დონე და გაპროტესტების ფორმების უცოდინრობაა. რომ ყველა პროტესტი "მიშა წადი"-მდე არ უნდა მიდიოდეს და სადაც 2 კაცზე მეტი შეგროვდება, იქ ოპოზიციონერი არ უნდა მირბოდეს ხელში ტრანსფარანტით.
მგონი ჩემს წარმოდგენებს და სტერეოტიპებს ჩვენზევე უნდა გადავხედო. დღეს მე ბევრი ახალგაზრდა ვნახე რუსთაველზე შეკრებილი. არც ერთი პოლიტიკოსი (თუ არ ჩავთვლით ირაკლი ალასანიას, რომელიც იქვე ვიღაცას გაცხარებით ეკამათებოდა რაღაცაზე) და არც ერთი მღვდელი მე იქ არ დამინახავს. არც საქართველოს დროშას აფრიალებდნენ. აი ასე უბრალოდ, ყველანაირი რუპორიანი ურაპატრიოტი პოლიტიკოსის გარეშე შევძელით შეკრება.
ჯერ 19 აპრილის აქცია, მერე გუშინდელი დღე, ბოლოს დღეს... აქა-იქ შეუკრავი პროტესტი, ნელ-ნელა ერთად უნდა შეგროვდეს. სულ უფროდაუფრო მეტ თანატოლს ვხედავ აქციებზე. ეს არაორგანიზებული და სპონტანური პროტესტი უფრო გულწრფელი და ძლიერი მეჩვენება, ვიდრე 3-თვიანი კარგად გააზრებული და დაგეგმილი, კარდაკარშემოვლილი დემონსტრაციები. ალბათ იმიტომ, რომ მიტინგებზე კარგად გამობრძმედილი, რუსთაველნატკეპნი ხალხი უფრო ნაკლები ჩანდა. ან არ ვიცი, ალბათ იმიტომ, რომ ახალგაზრდებს საკმარისზე მეტად დაგვასხეს თავზე და გამოვიღვიძეთ.
მოკლედ, ფაქტია, რომ გამოღვიძება გვეტყობა. თუმცა სად წაგვიყვანს ეს პროტესტი? არ მინდა, რომ 90-იანების იმედგაცრუება განმეორდეს. ალბათ ამის ჩემნაირად ბევრს ეშინია.
იმედია ამ 20 წელიწადში ემოციურობიდან ცოტათი მაინც რაციონალიზმისკენ გადავინაცვლეთ, იმედია ჩვენი მოთხოვნები წლებთან ერთად უფრო კონკრეტდება და მატერიალურს უახლოვდება და არ რჩება "გაბრწყინებულ ივერიად" და "სამოთხე აფხაზეთის დაბრუნებად". იმედია, რომ ჩვენი პატრიოტიზმი ცარიელი მიწის სიყვარულიდან ხალხის სიყვარულამდე შეიცვალა. იმედია, 20 წელი ფანატიზმამდე გადასული რწმენა რელიგიის რაციონალურად გააზრებამდე გავზარდეთ და ღმერთს წვერებიან მოხუც კაცად აღარ აღვიქვამთ, რომელიც ჩვენი ნებით გამოვკეტეთ ცაში და რატომღაც ილია მეორეს დავამსგავსეთ გარეგნობით. (ბავშვობაში რატომღაც ეგრე მეგონა). იმედია 20 წელი კარგად გადავხარშეთ წარსული და ახლა მზად ვართ, რომ მომავალი ამ საფუძველზე ავაშენოთ.
მოკლედ ძალიან პათეტიკური ვარ. როგორც ერთი ჩემი ფეისბუქელი ფრენდი ასტატუსებს, დღეს მთელი საქართველო ეკრანების წინაა გაერთიანებული, ყველაზე ძვირადღირებული მატჩის საყურებლად მსოფლიოს სპორტის ისტორიაში. წავედი, მეც გავერთიანდე.
Friday, May 27, 2011
როგორი უნდა იყოს იდეალური სამსახური?
ოთხშაბათს 2 წლიანი ლოდინის შემდეგ როგორც იქნა ნანატრი და უკვე მითიური საგანი, მედიამენეჯმენტი დაგვეწყო. დათო გოგიჩაიშვილმა, რომელიც ამ საგანს გვიკითხავს, სილაბუსი გაგვაცნო და მოსალოდნელ დავალებებზეც პირველივე ლექციაზე გვესაუბრა. ერთ-ერთი ლექციის თემა არის როგორ ვიშოვოთ სამსახური/როგორ დავწეროთ სამოტივაციო წერილი/როგორ მოვიქცეთ გასაუბრებაზე. ამ ლექციაზე ერთ-ერთი დავალება იქნება ის, რომ ჩვენი იდეალური სამსახური უნდა აღვწეროთ როგორი იქნება.
ნუ, ამ დავალებას დავწერ ოდესმე, (ნუ სტანდარტები ალბათ მეტნაკლებად ყველასი ერთნაირი იქნება) მაგრამ მე შევეცდები უფრო კონკრეტული ვიყო და ყველაზე ერთი შეხედვით უმნიშვნელო დეტალებიც გავითვალისწინო:
ე.ი. იმ ოფისში, სადაც ოდესმე ვიმუშავებ, უნდა იყოს:
1. იდეალური ტემპერატურა (ზამთარში _ თბილი, ზაფხულში _ გრილი)
2. 10-ზე ნაკლები თანამშრომელი ერთ ოთახში (10-იც ბარდაგია უკვე)
3. სასურველია საკმარისი რაოდენობის ნაუშნიკი (ვინიცობაა, თუ ვინმე ვერ ძლებს მუსიკის გარეშე)
4. არ იყოს დაბლოკილი არც ერთი ვებ-გვერდი (ფეისბუქზე ფერმის სათამაშოდ ოფისში არავინ შედის, წესით)
5. კვება ოფისის ახლომახლო უნდა იყოს უზრუნველყოფილი!!!!! (სწრაფად, იაფად, ხარისხიანად, გემრიელად) (ეს ყველაზე მნიშვნელოვანი პუნქტია)
6. თუ საქმეს 6 საათამდეც მორჩება ვინმე, შეეძლოს, რომ 6-მდე ტყუილად არ იყურყუტოს
7. ოპტიმალური მდებარეობა _ ერთადერთი მარშუტკა არ უნდა მიდიოდეს მარტო იმ ადგილამდე, სასურველია ტრანსპორტის ვარიაცაი (მაგ. მეტრო, ავტობუსი)
8. იუმორის გრძნობა (უკომენტაროდ)
9. ნორმალური ინტერნეტი
10. შაბათ-კვირას სრული დასვენება და იზოლაცია
ღმერთო ჩემო, რა მნიშვნელოვანია ცხოვრება უმნიშვნელო დეტალებით! :))))
ნუ, ამ დავალებას დავწერ ოდესმე, (ნუ სტანდარტები ალბათ მეტნაკლებად ყველასი ერთნაირი იქნება) მაგრამ მე შევეცდები უფრო კონკრეტული ვიყო და ყველაზე ერთი შეხედვით უმნიშვნელო დეტალებიც გავითვალისწინო:
ე.ი. იმ ოფისში, სადაც ოდესმე ვიმუშავებ, უნდა იყოს:
1. იდეალური ტემპერატურა (ზამთარში _ თბილი, ზაფხულში _ გრილი)
2. 10-ზე ნაკლები თანამშრომელი ერთ ოთახში (10-იც ბარდაგია უკვე)
3. სასურველია საკმარისი რაოდენობის ნაუშნიკი (ვინიცობაა, თუ ვინმე ვერ ძლებს მუსიკის გარეშე)
4. არ იყოს დაბლოკილი არც ერთი ვებ-გვერდი (ფეისბუქზე ფერმის სათამაშოდ ოფისში არავინ შედის, წესით)
5. კვება ოფისის ახლომახლო უნდა იყოს უზრუნველყოფილი!!!!! (სწრაფად, იაფად, ხარისხიანად, გემრიელად) (ეს ყველაზე მნიშვნელოვანი პუნქტია)
6. თუ საქმეს 6 საათამდეც მორჩება ვინმე, შეეძლოს, რომ 6-მდე ტყუილად არ იყურყუტოს
7. ოპტიმალური მდებარეობა _ ერთადერთი მარშუტკა არ უნდა მიდიოდეს მარტო იმ ადგილამდე, სასურველია ტრანსპორტის ვარიაცაი (მაგ. მეტრო, ავტობუსი)
8. იუმორის გრძნობა (უკომენტაროდ)
9. ნორმალური ინტერნეტი
10. შაბათ-კვირას სრული დასვენება და იზოლაცია
ღმერთო ჩემო, რა მნიშვნელოვანია ცხოვრება უმნიშვნელო დეტალებით! :))))
Wednesday, May 18, 2011
ჰომოფობიის, ქსენოფობიის და ამ თემებზე გამართული შეხვედრების პასუხად
ამ ბოლო დროს ისეთი სიხშირით აღარ დავდივარ სხვადასხვა დისკუსიებზე, ფილმების ჩვენებებზე და ა.შ. თემატიკა არ შეცვლილა, არც დამსწრე საზოგადოება. უკვე ყველას ვცნობ, სახეზე მაინც. იმ ხალხის აზრსაც მეტნაკლებად პატივს ვცემ, ვინც ძირითადად ყველაზე მეტს აქტიურობს ხოლმე ასეთი ტიპის შეხვედრებზე.
მაგრამ როგორც წესი ასეთი შეხვედრებიდან ყველაზე ადრე ალბათ მე და ჩემი მეგობრები გამოვდივართ. იმიტომ, რომ ჩვენ გვბეზრდება ერთი და იგივე ადგილის ტკეპნა: გასაგებია ადამიანის უფლებები, გასაგებია, რომ ადამიანი თავისი იდეებით, შრომისმოყვარეობით, შემოქმედებით, ხასიათით ფასობს და არა რასის, წარმომავლობის, ეთნიკურობის, მრწამსის და სექსუალური ორიენტაციის მიხედვით. ამაზე იქ აღარავინ დაობს.
იგივე ეხება თუნდაც ამ პოსტს და თუნდაც იმ მრავალრიცხოვან პოსტებს თუ სტატიებს, რომელიც ამ თემაზე იწერება: ასეთი მასალების მკითხველიც სწორედ ე.წ. "ფეისბუქ-ელიტაა", რომელმაც აღარ იცის თავისი ლიბერალიზმი სად წაიღოს.
მახსოვს, როცა ჯიპაში პირველ კურსზე ვიყავი, ჩემი თანამოაზრე ერთი ჩემი საუკეთესო მეგობარი (ზურა არა, ანი!) და ერთი-ორი ჩემი ჯგუფელი იყო, რომლებიც ადამიანის არჩევანის თავისუფლებას ყველაზე წინ აყენებდნენ. ორი წელი გავიდა და მთელი ჯგუფი უკვე მეტნაკლებად ერთ აზრზე დავდექით.
ასე მოხდა ამ ერთ დიდ აუდიტორიაშიც, რომელიც არც ერთ შეხვედრას არ აკლდება: ჩვენ ვდაობთ დეტალებზე, ვეკიდებით ერთმანეთს სიტყვებში, კადრებში, გემოვნებაში, მაგრამ რეალურად, რაზეც ვიკრიბებით, იმაზე დისკუსია უკვე აღარაა საჭირო. ამ აუდიტორიისთვის, ანუ მაქსიმუმ 150-200 კაცისთვის, უკვე ზედმეტიცაა იმის შეხსენება, რომ ეთნიკურობა, რასა და ა.შ. მეორეხარისხოვანი დეტალებია და რომ სწორედ უმცირესობები ქმნიან მრავალფეროვნებას. მრავალფეროვნება კიდევ ამ სამყაროს მთავარი საჩუქარია.
ადამიანის არჩევანის თავისუფლება ვახსენე და მგონი ჩემს თავთან წინააღმდეგობაში მოვალ, თუ ვიტყვი, რომ ადამიანისვე ნებაა რას აირჩევს, ცეცხლით და მახვილით დაუპირისპირდება "ანტიქრისტიან ლიბერალებს" თუ ერთი-ორ წიგნს გადაფურცლავს და მიხვდება, რომ სამყარო უბრალოა და მშვენიერი. (არადა, როგორ გინდა ასეთი ტიპები გვერდით მშვიდად აიტანო?:))))) )
ეს ბოლო წინადადება ხუმრობით, თორემ ისე, ჩემი აზრით, პრობლემა ისაა, რომ ჩვენ ზედმეტად ბევრი თავისუფალი დრო გვაქვს ერთმანეთის პირად ცხოვრებაში საჩხრეკად.
აი, მაგალითად, დედაჩემს კი, ერთი სული აქვს, როდის მოიცლის, როდის დაისვენებს და საერთოდ არ აინტერესებს ვის რა პრობლემები აქვს. ტელევიზორს განტვირთვის მიზნით უყურებს, აქტიურად იყენებს სოციალურ ქსელებს და ინტერნეტ-მედიითაც გადასარევად სარგებლობს. ჩემი მეგობრების პოსტებსაც ხშირად პირველი ის კითხულობს ხოლმე.
დედაჩემი, მოკლედ რომ ვთქვათ, არის საშუალო სტატისტიკური მოქალაქე, რომელიც მუშაობს, დაკავებულია და სხვისი პირადი ცხოვრებისთვის ნამდვილად არ სცხელა. ამავე დროს "პროფილსაც" უყურებს და "ნანუკას შოუსაც", თუმცა არანაკლები ინტერესით კითხულობს "ლიბერალის", "ცხელი შოკოლადის", რადიო "თავისუფლების" სტატიებს და ბლოგებს, ხანდახან "წითელ ზონასაც" შეავლებს თვალს, თუ თემა მოეწონა. რაც მთავარია, თვლის, რომ ყველამ ისე უნდა იცხოვროს, როგორც სურს და საკუთარ თავისუფლებაზე პასუხისმგებლობაც თვითონ აიღოს.
მოკლედ, იმის თქმა მინდა, რომ ადამიანებს საქმე აკლიათ. უსაქმური ყოველდღიურობა აძლევს მათ საშუალებას, რომ ისეთ რამეებზე იფიქრონ და ილაპარაკონ, რაც მათი საქმე არაა. მედიაც უფრო მეტად აღაგზნებს ასეთ ხალხს საჭორაოდ: იხსნება და იხსნება ახალ-ახალი შოუები, სადაც ცნობილი ადამიანები ყვებიან, მაგალითად, როდის ჰქონდათ ბოლოს სექსი. ნუ, თურმე 2 დღის წინ. ამავე დროს კი, ასეთი შოუების მაყურებელთა უმრავლესობას, მაგალითად, ჟურნალ "ლიბერალში" გადახდილი 2 ლარი გადაყრილად ეჩვენება.
ჰოდა, ჩემი აზრით, ამდენ უკვე უაზრობაში გადასულ შეხვედრას, მგონი ჯობია სამსახურის შოვნა ვცადოთ, დანარჩენი თავისუფალი დრო კი საყვარელ ადამიანებს და სამყაროს შეცნობას დავუთმოთ.
მე მგონი ასე აჯობებს.
P.S. რა ვქნა, მეც ბოლო დროს გავრცელებული მოდის პონტში სათაურში ერთხელ მაინც ვახსენო სიტყვა "სექსი" თუ ისედაც შემოვა ნეტა ვინმე? :D
მაგრამ როგორც წესი ასეთი შეხვედრებიდან ყველაზე ადრე ალბათ მე და ჩემი მეგობრები გამოვდივართ. იმიტომ, რომ ჩვენ გვბეზრდება ერთი და იგივე ადგილის ტკეპნა: გასაგებია ადამიანის უფლებები, გასაგებია, რომ ადამიანი თავისი იდეებით, შრომისმოყვარეობით, შემოქმედებით, ხასიათით ფასობს და არა რასის, წარმომავლობის, ეთნიკურობის, მრწამსის და სექსუალური ორიენტაციის მიხედვით. ამაზე იქ აღარავინ დაობს.
იგივე ეხება თუნდაც ამ პოსტს და თუნდაც იმ მრავალრიცხოვან პოსტებს თუ სტატიებს, რომელიც ამ თემაზე იწერება: ასეთი მასალების მკითხველიც სწორედ ე.წ. "ფეისბუქ-ელიტაა", რომელმაც აღარ იცის თავისი ლიბერალიზმი სად წაიღოს.
მახსოვს, როცა ჯიპაში პირველ კურსზე ვიყავი, ჩემი თანამოაზრე ერთი ჩემი საუკეთესო მეგობარი (ზურა არა, ანი!) და ერთი-ორი ჩემი ჯგუფელი იყო, რომლებიც ადამიანის არჩევანის თავისუფლებას ყველაზე წინ აყენებდნენ. ორი წელი გავიდა და მთელი ჯგუფი უკვე მეტნაკლებად ერთ აზრზე დავდექით.
ასე მოხდა ამ ერთ დიდ აუდიტორიაშიც, რომელიც არც ერთ შეხვედრას არ აკლდება: ჩვენ ვდაობთ დეტალებზე, ვეკიდებით ერთმანეთს სიტყვებში, კადრებში, გემოვნებაში, მაგრამ რეალურად, რაზეც ვიკრიბებით, იმაზე დისკუსია უკვე აღარაა საჭირო. ამ აუდიტორიისთვის, ანუ მაქსიმუმ 150-200 კაცისთვის, უკვე ზედმეტიცაა იმის შეხსენება, რომ ეთნიკურობა, რასა და ა.შ. მეორეხარისხოვანი დეტალებია და რომ სწორედ უმცირესობები ქმნიან მრავალფეროვნებას. მრავალფეროვნება კიდევ ამ სამყაროს მთავარი საჩუქარია.
ადამიანის არჩევანის თავისუფლება ვახსენე და მგონი ჩემს თავთან წინააღმდეგობაში მოვალ, თუ ვიტყვი, რომ ადამიანისვე ნებაა რას აირჩევს, ცეცხლით და მახვილით დაუპირისპირდება "ანტიქრისტიან ლიბერალებს" თუ ერთი-ორ წიგნს გადაფურცლავს და მიხვდება, რომ სამყარო უბრალოა და მშვენიერი. (არადა, როგორ გინდა ასეთი ტიპები გვერდით მშვიდად აიტანო?:))))) )
ეს ბოლო წინადადება ხუმრობით, თორემ ისე, ჩემი აზრით, პრობლემა ისაა, რომ ჩვენ ზედმეტად ბევრი თავისუფალი დრო გვაქვს ერთმანეთის პირად ცხოვრებაში საჩხრეკად.
აი, მაგალითად, დედაჩემს კი, ერთი სული აქვს, როდის მოიცლის, როდის დაისვენებს და საერთოდ არ აინტერესებს ვის რა პრობლემები აქვს. ტელევიზორს განტვირთვის მიზნით უყურებს, აქტიურად იყენებს სოციალურ ქსელებს და ინტერნეტ-მედიითაც გადასარევად სარგებლობს. ჩემი მეგობრების პოსტებსაც ხშირად პირველი ის კითხულობს ხოლმე.
დედაჩემი, მოკლედ რომ ვთქვათ, არის საშუალო სტატისტიკური მოქალაქე, რომელიც მუშაობს, დაკავებულია და სხვისი პირადი ცხოვრებისთვის ნამდვილად არ სცხელა. ამავე დროს "პროფილსაც" უყურებს და "ნანუკას შოუსაც", თუმცა არანაკლები ინტერესით კითხულობს "ლიბერალის", "ცხელი შოკოლადის", რადიო "თავისუფლების" სტატიებს და ბლოგებს, ხანდახან "წითელ ზონასაც" შეავლებს თვალს, თუ თემა მოეწონა. რაც მთავარია, თვლის, რომ ყველამ ისე უნდა იცხოვროს, როგორც სურს და საკუთარ თავისუფლებაზე პასუხისმგებლობაც თვითონ აიღოს.
მოკლედ, იმის თქმა მინდა, რომ ადამიანებს საქმე აკლიათ. უსაქმური ყოველდღიურობა აძლევს მათ საშუალებას, რომ ისეთ რამეებზე იფიქრონ და ილაპარაკონ, რაც მათი საქმე არაა. მედიაც უფრო მეტად აღაგზნებს ასეთ ხალხს საჭორაოდ: იხსნება და იხსნება ახალ-ახალი შოუები, სადაც ცნობილი ადამიანები ყვებიან, მაგალითად, როდის ჰქონდათ ბოლოს სექსი. ნუ, თურმე 2 დღის წინ. ამავე დროს კი, ასეთი შოუების მაყურებელთა უმრავლესობას, მაგალითად, ჟურნალ "ლიბერალში" გადახდილი 2 ლარი გადაყრილად ეჩვენება.
ჰოდა, ჩემი აზრით, ამდენ უკვე უაზრობაში გადასულ შეხვედრას, მგონი ჯობია სამსახურის შოვნა ვცადოთ, დანარჩენი თავისუფალი დრო კი საყვარელ ადამიანებს და სამყაროს შეცნობას დავუთმოთ.
მე მგონი ასე აჯობებს.
P.S. რა ვქნა, მეც ბოლო დროს გავრცელებული მოდის პონტში სათაურში ერთხელ მაინც ვახსენო სიტყვა "სექსი" თუ ისედაც შემოვა ნეტა ვინმე? :D
Subscribe to:
Posts (Atom)