უსამართლობა ზნეობის სახელით

ჩემი მეგობრის, გიორგი გოგუას ფანტასტიური
ფოტო "ლიბერალისთვის"

ჩემი მეგობრები სცემეს 17 მაისს, გოგოებიც და ბიჭებიც. ჟურნალისტებიც და უშუალოდ, აქციის მონაწილეებიც. იმ დღეს ზოგმა ფეხსაცმელი დაკარგა, ზოგს თავში მოხვდა, ზოგს - ცხვირში. ზოგს გული გაუხეთქეს. ზოგს კარგა ხანს ქუჩაში გამოსვლისაც ეშინოდა. ზოგს თავზე ცეცხლი მოუკიდეს, ზოგი იმიტომ სცემეს, რომ ღია ფერის პერანგი ეცვა, ზოგს იმიტომ, რომ მოკლე და წითელი თმა ჰქონდა. მერე, მეგობართან ერთად ვიყავი ამ ყველაფრის გასაპროტესტებლად დედა ენის ბაღში და ჩვენზე პოლიციელებმა თქვეს, "ბიჭო, ესენიც იმნაირები არიანო?" 

აბრეშუმის დღე

მუსკომედიის თეატრიდან მუშტაიდის ბაღისკენ რომ გაუხვევ, იქვე, კუთხეში მწვანეში ჩაფლული ძველებური შენობა დგას. შეგიმჩნევიათ?

აბრეშუმის სახელმწიფო მუზეუმი

შეიძლება, ვიღაცას ძველი სასახლეც ეგონოს, სადაც ადრე სალონური ტიპის შეხვედრები ეწყობოდა და მაშინდელი თბილისური ელიტა ერთობოდა. არა, ეს მუზეუმია. დაარსების დღიდან ეს შენობაც სწორედ მუზეუმისთვის შეიქმნა.

სიმბოლოები, სიმბოლოები everywhere..

ერთი კვირაა ყველა არხზე და ყველა ბლოგზე წაღმა-უკუღმა ატრიალებენ ანსამბლ "ერისიონის" გასტროლებს რუსეთში, კრემლის დარბაზში.

რაღაც გამოკითხვასაც ვუპასუხე ფეისბუქზე, უნდა გაემართათ თუ არა კონცერტები კრემლშიო, ასეთი კითხვა იყო მხოლოდ ორი პასუხით: ან - კი, ან - არა. ვუპასუხე, რომ - არა. თუმცა, სიმართლე რომ გითხრათ, ჩემი პასუხის გულწრფელობაში ეჭვი მეპარება. შეიძლება კარგად მე არ მესმის, ან საკმარისად პატრიოტი ვერ ვარ, რომ არც კონცერტის იქ გამართვა მგონია დიდი ტრაგედია, არც - მასზე უარის თქმა დიდი გმირობა. მოკლედ, აქაც ძალიან "შუაში" ვარ.

ჩემი ღირსეული აფხაზი მეგობრებისთვის

რამდენიმე დღის წინ ამერიკულმა world policy journal-ის ჟურნალისტმა მომწერა, ინტერვიუები უნდოდა აფხაზეთში მცხოვრებ ადამიანებთან. ინტერვიუ უნდა ყოფილიყო lifestyle: ანუ რას საქმიანობენ, რას აკეთებენ თავისუფალ დროს, რას სწავლობენ, როგორი ქალაქია სოხუმი მათთვის, როგორ უყურებენ დამოუკიდებლობას, ევრო-კავშირსა და ნატოს, რუსეთსა და საქართველოს; როგორ აფასებენ კონფლიქტს, და ა.შ.

ყველაფერი (პრობლემები) ერთ სივრცეში?!

მეტად დასამახსოვრებელი და ჭკუის სასწავლებელი გაკვეთილი მივიღე ამ ერთი თვის განმავლობაში იუსტიციის სახლში და ვფიქრობ, რომ უნდა მოვყვე ყველაფერს დაწვრილებით, რომ სხვებმა ჩემი გამოცდილება გამოიყენონ, იუსტიციის სახლის თანამშრომლებმა კი იქნებ ცოტათი მაინც იფიქრონ საკუთარი პროფესიონალიზმის ამაღლებაზე.

დრაკონის წელიწადი. გაჩერება: ხელნაწერები, შოკოლადი, მზერა

საოცარი წელი იყო. ვერაფრით ამოვისუნთქე. ასე მეგონა, ყელში ვიღაც მიჭერდა, ან ერთი ადგილიდან მეორემდე მერბინა, ვიღაცისთვის მიმესწრო, მოკლედ ნამდვილი დრაკონის წელი, თავისი ფეიერვერკებით, ხანძრით, ფერფლით და ისევ თავიდან აღდგომით.

ორჯერ დავიწყე წელს ყველაფერი თავიდან. ორივე სამსახურში პირველი სტატია მახსოვს, პირველი სიუჟეტი, პირველი ლაიქი ფეისბუქის გვერდზე, პირველი ადამიანები, ვისაც ვუთხარი, რომ ახალი პროექტი იწყებოდა და იმედგაცრუებები - რადგან ყველაფერი რეორგანიზაცია-კონცეფციის ცვლილებით მთავრდებოდა.

დაბადებული საბჭოთა კავშირში

დღეს ჩემს თანამშრომლებთან ჩემს ბლოგზე ვლაპარაკობდი. აქამდე მითქვამს, როგორი არაჩვეულებრივი ეზო გვაქვს სამსახურში? ამას ვერ ვიტყვი, ფოტოებს დავდებ ოდესმე.

ჰოდა ზოგადად, ჟურნალისტებზე, წერაზე, მედიაზე, ნიუსზე, ანალიტიკაზე და ბლოგებზე ვლაპარაკობდით. მერე კიდევ ვახსენე ჩემი ბლოგი ერთი-ორგან. მკითხეს, რაზე წერო. მე რა ვიცი რაზე ვწერ, რაზეც მომინდება ხოლმე იმაზე, ძირითადად.