გუშინდელი პოსტის შემდეგ, დღეს ისევ იძულებული ვარ, კიდევ ერთი პოსტი დავწერო. როგორც წესი, ამ ბლოგზე ათასში ერთხელ შემოვდივარ. მხოლოდ მაშინ, როცა ემოციურად გადატვირთული ვარ. გუშინაც ასე მოხდა. BIAFF-ზე მოხალისედ ჩამოვედი, ვმუშაობ პრეს-ცენტრში, გუშინ დავწერე პოსტი, სადაც ჩემი უკმაყოფილება გამოვხატე ფესტივალის მიმდინარეობასთან დაკავშირებით. კერძოდ, კი ძალიან მეწყინა, რომ ფესტივალზე დაპირებული "მელანქოლია" არ აჩვენეს.
Saturday, September 24, 2011
BIAFF-ის კინოფესტივალი
ბლოგსპოტიც კი განახლდა, აი BIAFF კი როგორც ერთ-ერთმა სტუმარმა თქვა, მეექვსე წელია უარესობისკენ მიექანება. დაპირებული ტონინო გუერა, მითიური და ქიმერული ”მელანქოლია”, უხარისხო ”შუაღამე პარიზში”, არეულ-დარეული პროგრამა, მოხსნილი ფილმები - მოკლედ, საშინელი არაორგანიზებულობა და ცუდი მენეჯმენტი მთელი ერთი კვირის განმავლობაში.
Friday, September 2, 2011
ჰარი პოტერი დავამთავრე! :))))
აღარ მოვყვები იმას, როგორ მეგონა სათითაოდ ყველა პერსონაჟი ვოლდემორის ჯაშუში, როგორ ვიტირე სნეიპის და ლილის ამბავზე, როგორ დავაღე პირი დამბლდორის გეგმაზე - მოკლედ. ეს განცდები მგონი სუყველას ერთნაირი გვაქვს.
იმაზეც შევთანხმდით, რომ ჰარი პოტერი ყველა ბავშვს წაკითხული უნდა ჰქონდეს. ამისთანა ჯადოქრობების მერე ძნელია, კითხვის სურვილი არ გაგიღვივდეს და უკეთესი (უკვე დიდობაში, რა თქმა უნდა) რამეები არ შემოგეკითხოს გზად.
მაგრამ, ყველაზე ღადაობა მაინც მთელი ამ ისტორიების ლაიტმოტივია: ე.წ. მუქსისხლიანების ჩაგვრა. ეხლა ზურა და ანი გამოვარდებიან და დამცინებენ ალბათ, მაგრამ თვალში მეცა ეგრევე და რა ვქნა :დ თან ეს ქსენოფობიის ამბებიც ძალიან წამოიწია ამ ბოლო დროს და რა ჩემი ბრალია, თუ უნებურად ვოლდემორის მომხრეები ქართველ ქსენოფობებს დავუკავშირე :)))
მოკლედ, ასეა თუ ისეა, პოტერი გუშინდელის მერე უკვე მენატრება, კიდევ კარგი ფილმებიც მხოლოდ პირველი და მეორე მაქვს ნანახი, დავჯდები და ახლა ფილმებს ვუყურებ. არ შემედაოთ, სულაც არ ვაპირებ კამათს ფილმი vs წიგნი (ყველაზე გაცვეთილი და არაფრისმომცემი, ვითომ "ინწილექტუალი" კამათი ever :D), უბრალოდ კიდევ მინდა ეს სიამოვნება გავიხანგრძლივო.
P.S. ჩემი პატარა ბიძაშვილის შვილი მეკითხება რაღაც ტოტზე, ეს რომ გავიქნიო, წითელ ნაპერწკლებს აყრისო? :)))))
Thursday, August 11, 2011
PINA
არ ვიცი ეს რისი ბრალია. ეტყობა იმის, რომ ფილმი თვითონ დოკუმენტურია და ისიც, ბუნებრივია, რომ პინას შესახებ ყვება. შეიძლება თვითონ რეჟისურა და ოპერატურა თავად ამ ქალის გენიალობით არის დაჩრდილული, ყველა მხოლოდ ცეკვას ამჩნევს სტატიებში, ხაზს უსვამს საოცარ ქორეოგრაფიას და არაფერს ამბობს თუნდაც 3D ხარისხზე, რომლის მეშვეობითაც, მაყურებელი არა მხოლოდ ფილმის, არამედ თვითონ წარმოდგენის ნაწილი ხდება, თვითონ ადის სცენაზე და ნერვიულად მოძრავ კაცებთან და თვალდახუჭულ, ქალებთან ერთად იწყებს ცეკვას.
ბევრი ფილმი მინახავს, სადაც პერსონაჟები ცდილობენ თავიანთი მარტოობა დაგანახონ, მერე გზებიც გირჩიონ, როგორ შეიძლება გაუმკლავდე ამ სევდას. "პინა" კი არაფერს გაძლევს, ის გაჩვენებს მოწყენილობას. გმირები მოწყენილები არიან და არაფერსაც არ აკეთებენ იმისთვის, რომ გაერთონ. უბრალოდ ცეკვავენ და თავიან მოწყენილობას ამითი ამძაფრებენ. გაშტერებული სახეებით, მიყინული ღიმილით ტორტმანებენ და საერთოდ არ ანაღვლებთ ამ დროს მაყურებელი რას ფიქრობ: სამსახურის და ცხოვრების რუტინაზე ხარ ჩაფიქრებული, კომუნალური გადასახადები გახსენდება თუ ბალის საოცარ ლანდშაფტზე ოცნებობ.
ცეკვავენ ველურებივით. არც მაკიაჟი, არც ქუსლიანი ფეხსაცმელი. მხოლოდ ინსტინქტები. მარტოობა, მოწყენილობა და ინსტინქტები. და ამ ყველაფერს სამი განზომილება უფრო ამძაფრებს _ სცენის ფარდა თითქოს ცხვირწინ გიფრიალებს, სცენიდან წყალი პირდაპირ სახეში გესხმევა და ერთი მოცეკვავე მეორეს რომ მონდომებით აყრის მიწას, თითქოს ის მიწაც შენ გეყრება.
აქამდე ვიცოდი, რომ ასეთი ქორეოგრაფია სადღაც არსებობდა. არა ჩვენთან, რა თქმა უნდა, მაგრამ სადღაც, სადაც MEZZO-ს ოპერატორები დადიან გადაღებებზე. გამიგია, რომ ჩვენთანაც იყო ჩამოსული ასეთი დასი, თუ არ ვცდები ირჟი კალიანის. თუმცა აქამდე არც დავინტერესებულვარ, რა იყო ეს. ცეკვა, სპექტაკლი, პერფორმანსი, თუ _ რა.
როგორც სალაროში გვითხრეს, 10-ის მერე თუ მოთხოვნა იქნა, დავამატებთ სეანსებსო. იმედია დაამატეს და კიდევ ბევრს გექნებათ საშუალება ეს საოცარი ფილმი ნახოთ.
Here is a Trailer ;) enjoy!
Saturday, July 23, 2011
ვინ არის გოიმი?
ვცდილობ იმის გარკვევას, რომელი უფრო უარესია: ხალხი, ანუ ჩვენ, თუ _ ხელისუფლება, რომელიც ჩვენ ავირჩიეთ. რამდენად ვიმსახურებთ წესიერ ქვეყანაში ცხოვრებას, სადაც ადამიანად გრძნობ თავს? სადაც არავინ გატყუებს ყოველ წუთას? სადაც ფოტორეპორტიორებს ჯერ ჯაშუშობის ბრალდებით ღამის 3 საათზე არ იჭერდნენ, მერე საპროცესო შეთანხმებით, ვითომ ჯიბის ქურდები იყვნენ და მეტი არაფერი, ათავისუფლებდნენ? სადაც საბჭოთა სიმბოლიკას ყველა ფეხის ნაბიჯზე კრძალავენ, თვითონ კი 37-იან წლებს მიყვებიან ფეხდაფეხ და ნიცას და პარიზს ედრებიან თითოეული შუშის შენობის გახსნისას?
პრეზიდენტს კიდევ მერე წყინს, ვინმე მის გემოვნებაში ეჭვს რომ შეიტანს და უბრალოდ რომ ვთქვათ, გოიმს დაუძახებს. არადა, გოიმი უნდა იყო (სიტყვა კიტჩი რომ არ ვახსენოთ, არ უყვარს ეს სიტყვა და მოკალი :)) ), ეს შუშიანი, ჭყეტელა ფერებში გადაწყვეტილი ქალაქის იერსახესთან აბსოლუტურად შეუსაბამო შენობები რომ მოგეწონოს. გოიმი უნდა იყო, უნივერსიტეტის პირველ კორპუსიც ამ შუშებში რომ გადაწყვიტო და გოიმი უნდა იყო, რომ ამხელა კაცი პრეზიდენტი იყო და მართლა ყველა ოთახის გახსნაზე სიტყვით გამოდიოდე. მაგრამ უარესი გოიმი და საცოდავი უნდა იყო, ამისთანა გოიმს მიკროფონით და ტრიბუნით რომ დაყვები.
არადა, როგორც მახსოვს, გოიმი ქართულად "არაებრაელს" ნიშნავს და არაფერი აქვს საერთო უგემოვნოსთან. მაგრამ მოდი და ნუ დაეთანხმები ერთი-ორ "დაბოღმილ" და "რუსულ კლასიკურ ტიპ" ინტელექტუალს (ნუ აი ეს მონაკვეთი ყველაზე მაგარი იყო), რომელიც ამბობს, რომ საქართველოში ფასადები კი გადავღებეთ, მაგრამ პროვინციალიზმი დავტოვეთ.
გოიმობაა აბა რა არის "მასმოდა", "ჯაშუშების" დაკავება, ყველანაირი განსხვავებული აზრის რუსეთთან დაკავშირება; გოიმობაა ახალი პასპორტების გაპროტესტებაც _ ხო, აი ეს დიიიდი პროვინციალიზმია. ადამიანო, ჯერ კარგად ჩაიხედე იმ კანონში, ნუ გეზარება, კარგად წაიკითხე, ერთხელ, ორჯერ, თუ ისე გეზარება, რომ ვერაფერი გაიძულებს მის წაკითხვას, გაჩუმდი რა! ე.ი. არ გაინტერესებს, და თუ არ გაინტერესებს, ტყუილად გულზე მჯიღის ცემას შეეშვი! გოიმობაა სოფო ნიჟარაძე მარად და ყველგან და ყოველთვის, სუბტიტრებიანი საკითხავი ფილმები, 2 კვირაში მოხსნილი "კარიბის ზღვის მეკობრეები" და ორ თვეზე გაწელილი "აგვისტოს 5 დღე"; გოიმობაა წვეტიანი ტუფლები, უსახელო მაიკები და ტრუსიკში ჩატანებული დუბლიონკაც, მაგრამ თუ მხოლოდ ეს იქნება ქართული სახელმწიფოს აღმშენებლობის გზაზე პრობლემა, გამიშვით, მარტო მე მოვაგვარებ და თქვენ გაიქეცით, ამათ მე შევაჩერებ. გოიმობაა, როცა მართლა "ინწილიქტუალები" და ე.წ. "ელიტა" დემაგოგიას აფრქვევენ მედიიდან, შენ კიდევ მყარი არგუმენტი არ გაგაჩნია, რომ დაუპირისპირო, არადა სადღაც გულში გრძნობ, რომ გატყუებს. სათანადოდ პასუხს იმიტომ ვერ სცემ, რომ განათლება არ გყოფნის, პროვინციალიზმი და გოიმობა კი ჩემთვის სხვა არაფერია თუ არა გაუნათლებლობა და ინფორმაციის ნაკლებობა. კიდევ გაძვირებული მარშუტკები და აფერისტი ტაქსისტები და გაძვირებულ მარშუტებში და ტაქსებში ჩართული "არ დაიდარდო" და "ავტორადიო". კიდევ "თერგდალეული" ახალგაზრდები, რომლებიც კანონს "იქ" იცავენ, "აქ" _ არა, გოიმობაა რუსთაველის გადაკვეთა, კონტროლიორების მიერ ბილეთების ქუჩაში დაყრა, ზოგადად, ნაგვის ქუჩაში დაყრაა გოიმობა.
პროვინციალიზმია საკურორტო ზონებში დიდი ჯიპებით მოძრაობა. ნუ ეს პროვინციალიზმი და გოიმობა კი არა, დანაშაულია და დავახევდი სუყველას ყურებს, ჩვენი პრეზიდენტის თქმისა არ იყოს, ვინც ეკოლოგიის დაბინძურებას ასე შეეცდებოდა. ასევე დანაშაულისა და გოიმობის ზღვარზე გადის მაღაზია, რომელშიც 4000 ლარიანი ჰალსტუხი იყიდება და რომელსაც 400 VIP მომხმარებელი ჰყავს, როცა 400 მათხოვარი მარტო ქაშუეთთან შეიძლება შეგხვდეს. (აი, სამებასთან კი უფრო მეტი, უფრო დიდია და ადგილიც მეტია დასაჯდომად ალბათ). გოიმობაა საუბარში ინგლისური და რუსული სიტყვების გამოყენება. მაგრამ ყველაზე დიდი გოიმობა, მგონი, ამ ხელისუფლებისთვის, კიდევ ხმის მიცემა იქნებოდა. :D
ნუ კიდევ ბევრი რამეა გოიმობა, მეტი უბრალოდ ახლა არ მახსენდება. თუ ვინმეს რამე გაგახსენდათ ან უფრო საინტერესო, მეც გოიმი გგონივართ, დამიკომენტარეთ და ამიხსენით, რატომ.
მარად თქვენი,
ნუ, როგორცაა:))
პრეზიდენტს კიდევ მერე წყინს, ვინმე მის გემოვნებაში ეჭვს რომ შეიტანს და უბრალოდ რომ ვთქვათ, გოიმს დაუძახებს. არადა, გოიმი უნდა იყო (სიტყვა კიტჩი რომ არ ვახსენოთ, არ უყვარს ეს სიტყვა და მოკალი :)) ), ეს შუშიანი, ჭყეტელა ფერებში გადაწყვეტილი ქალაქის იერსახესთან აბსოლუტურად შეუსაბამო შენობები რომ მოგეწონოს. გოიმი უნდა იყო, უნივერსიტეტის პირველ კორპუსიც ამ შუშებში რომ გადაწყვიტო და გოიმი უნდა იყო, რომ ამხელა კაცი პრეზიდენტი იყო და მართლა ყველა ოთახის გახსნაზე სიტყვით გამოდიოდე. მაგრამ უარესი გოიმი და საცოდავი უნდა იყო, ამისთანა გოიმს მიკროფონით და ტრიბუნით რომ დაყვები.
არადა, როგორც მახსოვს, გოიმი ქართულად "არაებრაელს" ნიშნავს და არაფერი აქვს საერთო უგემოვნოსთან. მაგრამ მოდი და ნუ დაეთანხმები ერთი-ორ "დაბოღმილ" და "რუსულ კლასიკურ ტიპ" ინტელექტუალს (ნუ აი ეს მონაკვეთი ყველაზე მაგარი იყო), რომელიც ამბობს, რომ საქართველოში ფასადები კი გადავღებეთ, მაგრამ პროვინციალიზმი დავტოვეთ.
გოიმობაა აბა რა არის "მასმოდა", "ჯაშუშების" დაკავება, ყველანაირი განსხვავებული აზრის რუსეთთან დაკავშირება; გოიმობაა ახალი პასპორტების გაპროტესტებაც _ ხო, აი ეს დიიიდი პროვინციალიზმია. ადამიანო, ჯერ კარგად ჩაიხედე იმ კანონში, ნუ გეზარება, კარგად წაიკითხე, ერთხელ, ორჯერ, თუ ისე გეზარება, რომ ვერაფერი გაიძულებს მის წაკითხვას, გაჩუმდი რა! ე.ი. არ გაინტერესებს, და თუ არ გაინტერესებს, ტყუილად გულზე მჯიღის ცემას შეეშვი! გოიმობაა სოფო ნიჟარაძე მარად და ყველგან და ყოველთვის, სუბტიტრებიანი საკითხავი ფილმები, 2 კვირაში მოხსნილი "კარიბის ზღვის მეკობრეები" და ორ თვეზე გაწელილი "აგვისტოს 5 დღე"; გოიმობაა წვეტიანი ტუფლები, უსახელო მაიკები და ტრუსიკში ჩატანებული დუბლიონკაც, მაგრამ თუ მხოლოდ ეს იქნება ქართული სახელმწიფოს აღმშენებლობის გზაზე პრობლემა, გამიშვით, მარტო მე მოვაგვარებ და თქვენ გაიქეცით, ამათ მე შევაჩერებ. გოიმობაა, როცა მართლა "ინწილიქტუალები" და ე.წ. "ელიტა" დემაგოგიას აფრქვევენ მედიიდან, შენ კიდევ მყარი არგუმენტი არ გაგაჩნია, რომ დაუპირისპირო, არადა სადღაც გულში გრძნობ, რომ გატყუებს. სათანადოდ პასუხს იმიტომ ვერ სცემ, რომ განათლება არ გყოფნის, პროვინციალიზმი და გოიმობა კი ჩემთვის სხვა არაფერია თუ არა გაუნათლებლობა და ინფორმაციის ნაკლებობა. კიდევ გაძვირებული მარშუტკები და აფერისტი ტაქსისტები და გაძვირებულ მარშუტებში და ტაქსებში ჩართული "არ დაიდარდო" და "ავტორადიო". კიდევ "თერგდალეული" ახალგაზრდები, რომლებიც კანონს "იქ" იცავენ, "აქ" _ არა, გოიმობაა რუსთაველის გადაკვეთა, კონტროლიორების მიერ ბილეთების ქუჩაში დაყრა, ზოგადად, ნაგვის ქუჩაში დაყრაა გოიმობა.
პროვინციალიზმია საკურორტო ზონებში დიდი ჯიპებით მოძრაობა. ნუ ეს პროვინციალიზმი და გოიმობა კი არა, დანაშაულია და დავახევდი სუყველას ყურებს, ჩვენი პრეზიდენტის თქმისა არ იყოს, ვინც ეკოლოგიის დაბინძურებას ასე შეეცდებოდა. ასევე დანაშაულისა და გოიმობის ზღვარზე გადის მაღაზია, რომელშიც 4000 ლარიანი ჰალსტუხი იყიდება და რომელსაც 400 VIP მომხმარებელი ჰყავს, როცა 400 მათხოვარი მარტო ქაშუეთთან შეიძლება შეგხვდეს. (აი, სამებასთან კი უფრო მეტი, უფრო დიდია და ადგილიც მეტია დასაჯდომად ალბათ). გოიმობაა საუბარში ინგლისური და რუსული სიტყვების გამოყენება. მაგრამ ყველაზე დიდი გოიმობა, მგონი, ამ ხელისუფლებისთვის, კიდევ ხმის მიცემა იქნებოდა. :D
ნუ კიდევ ბევრი რამეა გოიმობა, მეტი უბრალოდ ახლა არ მახსენდება. თუ ვინმეს რამე გაგახსენდათ ან უფრო საინტერესო, მეც გოიმი გგონივართ, დამიკომენტარეთ და ამიხსენით, რატომ.
მარად თქვენი,
ნუ, როგორცაა:))
Saturday, June 25, 2011
როგორ შემიყვარდა ყვავილოვანი კომბოსტო
დღეს არის შაბათი. წესით ყველა ნორმალური ადამიანი უნდა ისვენებდეს, მაგრამ ჩემთვის შაბათი 2 საათის მერე იწყება ხოლმე. საღამომდე გარეთ ვიხეტიალე, ხან რა საქმე მქონდა, ხან _ რა. ჰო მართლა, კომპიუტერისთვის უნომრო სათვალეც ვიყიდე! მწვანე ჩარჩო აქვს და ძალიანაც მომწონს! სახლში რომ დავბრუნდი, თან ცოტათი მშიოდა, თანაც რაიმე გენიალურის გაკეთება მომინდა. რადგანაც ჩემმა დაქალმა გადამაგდო და არ მოვიდა (:@), ნუ გადამაგდო რა და სიცხე ჰქონდა და მაინცდამაინც ეხლა აუწევს იმას სიცხე, ეხლა დაემართება კიბო და ათასი ჯანდაბა, რაღაცით უნდა გადამეყოლებინა გული მარტოობას და მარტოსულობას. ჰოდა, გადავწყვიტე, რომ ყვავილოვანი კომბოსტო შემეყვარებინა.
პირველ რიგში გამოვაცხადე ტენდერი. ნუ ტენდერი რა და ჯერ რეცეპტებს ვეძებდი ინტერნეტში, მერე ფეისბუქზე მეგობრებს ვთხოვე შველა. რამდენიმეოდე რეცეპტის დადების მერე (მადლობა ეკას, ნათიას და ნიკუშას), საფულით შეიარაღებული გავეშურე მაღაზიისკენ და იქიდან პატარა, საყვარელი, 70 თეთრიანი ყვავილოვანი კომბოსტოთი დავბრუნდი. (ნუ უფრო დიდი იმიტომ არ ვიყიდე, რომ რომ არ მომწონებოდა, არ დამენანებოდა).
ესე იგი: პირველ რიგში მოვხარშე ყვავილოვანი კომბოსტო. ფოთლები გავაცალე, მომცრო ქვაბში წყალი ჩავასხი, მერე კომბოსტო კარგად გავრეცხე, წყალში მარილი ჩავყარე და კომბოსტოც ჩავდე. რო წამოდუღდა 5 წუთი ვადუღე და გამოვრთე. ნუ რაც მთავარია არ უნდა ჩაიშალოს და უნდა იკნატუნოს. ;)
მერე: გამოვიღე დიდი ტაფა, (ჟარონაზე უკეთესია წესით, მაგრამ ჩემი დუხოვკა ისე საშინლად ირთვება, იმას მარტო ვერ გავრისკავდი, ამიტომ ტაფაზე ვქენი და გადასარევი გამოვიდა იქაც), მოვუსვი კარაქი, დავყარე ეს თქვენი კომბოსტო, (უკვე დანაწევრებული ყვავილებად), მერე მოვაყარე წინასწარ გახეხილი ყველი.
ტაფაზე კარგად დაიბრაწა, ყველიც ზედ დაადნა. (ჰა, მოგადგათ ნერწყვი თუ ჯერ ვერა?) გვერდით მოვუწყვე დაჭრილი და გასუფთავებული ბულგარული წიწაკა და პამიდორი, (ნუ ვიცი რო პომიდორია, მაგრამ არ მევასება ეგრე თქმა :D) ასევე ხახვი, ნიორი და წიწაკა. ესეც კარგად ჩაითუშა.
მაგრამ ეს ჯერ კიდევ არაა ყველაფერი!:)))) ბლენდერი ვის აქვს ხელი აწიოს! ნუ თუ ბლენდერი არა, რავი, ან დანით დაჭერით, ან ციბრუტივით იტრიალეთ თქვენ თვითონ, ან რავი, რამენაირად მოახერხეთ. აი ასე ვქენი: არაჟანი ჩავასხი ბლენდერში, ჩავაყარე ცოტა გამხმარი პიტნა, რამდენიმე ფოთოლი რეჰანი, წიწაკა და ნიორი. ავთქვიფე და მერე ეს მასა მოვასხი მთლიანად ტაფაში ბოსტნეულს.
აუ საოცრება გამოვიდა!!! ნუ ცოტა მარილი კი დამავიწყდა მართალია, მაგრამ რა უჭირს, თეფშზევე მოიყარეთ! :))))))
ბონ აპეტიტ!!
პირველ რიგში გამოვაცხადე ტენდერი. ნუ ტენდერი რა და ჯერ რეცეპტებს ვეძებდი ინტერნეტში, მერე ფეისბუქზე მეგობრებს ვთხოვე შველა. რამდენიმეოდე რეცეპტის დადების მერე (მადლობა ეკას, ნათიას და ნიკუშას), საფულით შეიარაღებული გავეშურე მაღაზიისკენ და იქიდან პატარა, საყვარელი, 70 თეთრიანი ყვავილოვანი კომბოსტოთი დავბრუნდი. (ნუ უფრო დიდი იმიტომ არ ვიყიდე, რომ რომ არ მომწონებოდა, არ დამენანებოდა).
ესე იგი: პირველ რიგში მოვხარშე ყვავილოვანი კომბოსტო. ფოთლები გავაცალე, მომცრო ქვაბში წყალი ჩავასხი, მერე კომბოსტო კარგად გავრეცხე, წყალში მარილი ჩავყარე და კომბოსტოც ჩავდე. რო წამოდუღდა 5 წუთი ვადუღე და გამოვრთე. ნუ რაც მთავარია არ უნდა ჩაიშალოს და უნდა იკნატუნოს. ;)
მერე: გამოვიღე დიდი ტაფა, (ჟარონაზე უკეთესია წესით, მაგრამ ჩემი დუხოვკა ისე საშინლად ირთვება, იმას მარტო ვერ გავრისკავდი, ამიტომ ტაფაზე ვქენი და გადასარევი გამოვიდა იქაც), მოვუსვი კარაქი, დავყარე ეს თქვენი კომბოსტო, (უკვე დანაწევრებული ყვავილებად), მერე მოვაყარე წინასწარ გახეხილი ყველი.
ტაფაზე კარგად დაიბრაწა, ყველიც ზედ დაადნა. (ჰა, მოგადგათ ნერწყვი თუ ჯერ ვერა?) გვერდით მოვუწყვე დაჭრილი და გასუფთავებული ბულგარული წიწაკა და პამიდორი, (ნუ ვიცი რო პომიდორია, მაგრამ არ მევასება ეგრე თქმა :D) ასევე ხახვი, ნიორი და წიწაკა. ესეც კარგად ჩაითუშა.
მაგრამ ეს ჯერ კიდევ არაა ყველაფერი!:)))) ბლენდერი ვის აქვს ხელი აწიოს! ნუ თუ ბლენდერი არა, რავი, ან დანით დაჭერით, ან ციბრუტივით იტრიალეთ თქვენ თვითონ, ან რავი, რამენაირად მოახერხეთ. აი ასე ვქენი: არაჟანი ჩავასხი ბლენდერში, ჩავაყარე ცოტა გამხმარი პიტნა, რამდენიმე ფოთოლი რეჰანი, წიწაკა და ნიორი. ავთქვიფე და მერე ეს მასა მოვასხი მთლიანად ტაფაში ბოსტნეულს.
აუ საოცრება გამოვიდა!!! ნუ ცოტა მარილი კი დამავიწყდა მართალია, მაგრამ რა უჭირს, თეფშზევე მოიყარეთ! :))))))
ბონ აპეტიტ!!
Thursday, June 9, 2011
GIPA Feedback :P
ზუსტად ორი წლის წინ საგამოცდო ციებ-ცხელება მქონდა. თსუ-ს ვამთავრებდი, დიპლომს ვამზადებდი, + ვმუშაობდი და ჯიპაში ჩასაბარებლად ვემზადებოდი.
გასაუბრებაზე რამდენიმე რაღაც დამამახსოვრდა:
1. ნინო დანელიამ რომ მკითხა სულ ბოლოს, წიგნებს თუ კითხულობო და ვეღარ გამაჩერეს იმდენი ვილაპარაკე, არადა უკვე წასასვლელად ვემზადებოდი. :))))
2. ქეშელას ყვითელი თავი. მკითხა, ჯიპას რომ დაამთავრებ, შენი იდეალური სამსახური რა გინდა რომ იყოსო და იქაც ფრთები გავშალე.
3. კითხვა, რომელიც აღარ მახსოვს ვინ დამისვა: რატომ აბარებ ქართულენოვან სექტორზეო და გამეცინა, აბა საქართველოში ინგლისურად სწავლა მეზარება-მეთქი. :)))))))) (არადა, კიდევ კარგი ქართულენოვანზე ჩავაბარე, ბევრი საინტერესო საგანი გავიარე).
მერე ორშაბათს მივედით ჯიპაში მე, ანი და ზურა. მე ანის გვარი მეცა ეგრევე თვალში, ანის კიდევ _ ჩემი. მაგრად ავირიეთ. ზურა უცებ ვერ დავინახეთ სიაში, მერე დავმშვიდდით, ინგლისურენოვანი ჯგუფის სია მაშინ ჯერ არ იყო გამოკრული.
აჟიტირებულები წამოვედით თსუ-ში. გამოცდა უნდა გვეწერა და ისეთი გახარებულები ვიყავით, ჯერ ნახევარი საათი დავაგვიანეთ და მერე რა დავწერეთ, კაცმა არ იცის.
ჰოდა, ჩემი აზრით, სანამ მიგიღებენ, რომ გეკითხებიან რატომ აბარებო, როცა ამთავრებ, მაშინაც უნდა მოგიწყონ გასაუბრების მსგავსი რაღაც, Feedback-ივით, რა მოგეწონა, რა არ მოგეწონა, რას შეცვლიდი და ა.შ.
ხოდა აი ჩემი Feedback-იც, სანამ ვინმე მომიწყობდეს:
1. ორი საგანი არ მომეწონა ჯიპაში სწავლისას. ეს იყო ჯანდაცვის გაშუქება და პიარის საფუძვლები. ვთვლი, რომ ამას გავივლიდი თუ არ გავივლიდი, ნამდვილად არაფერი არც დამაკლდებოდა და არც შემომემატა.
2. ყველაზე მეტად დამამახსოვრდა ტელერეპორტინგის კლასი. ეს სამი კვირა ყველაზე დაძაბული, ყველაზე ნერვიული, სტრესული, ჯანდაბა კვირები იყო მთელი ამ ორი წლის განმავლობაში, რომელიც ყველაზე მაგრად მახსენდება. რა დამავიწყებს იმ საღამოს, როცა მე, ბერომ, ელბაქამ, მგონი ლევანმა და რომამაც ფული რომ შევაგროვეთ, სულ 5 ლარი გამოგვივიდა. იმითი კილკა და შავი პური ვიყიდეთ და ჯიპას აუდიტორიაში ვივახშმეთ. :)))))))
3. კიდევ გუგას კლასი მახსენდება ძალიან სახალისოდ. მაშინ ქეთინო დეიდას რეიტინგი ჰქონდაააა, აფსუს რა ქალი იყო! :))
4. რადიოს პერიოდი მახსენდება ძალიან კარგად. სტრესიც, ჩხუბიც, საინტერესო რესპონდენტები, პირდაპირი ეთერები, ჟორას მაიმუნობები, ჩვენი წესები, რომელიც ნიუს-რუმში დიდის ამბით გვეკიდა, თათბირები, ნატალიას სუნამოს სურნელი, ხელფასის აღების დღე!:))) და პირველი ხელფასი 1-ელ აპრილს :))) ძალიან მაგარი გამოცდილება იყო.
5. კიდევ ჩვენი პრეზენტაციები. როცა ჩვენი ჯგუფი ელბაქას, ცინცაძეს, გვანცას და ყანჩელს ვეჯიბრებოდით. მაგარი იყო. ხომ იცით, კონკურენციის შედეგი რომ კარგი პროდუქტია ხოლმე, ისე გვემართებოდა ჩვენც. ერთმანეთის შეჯიბრში ორივე ჯგუფს სახალისო პრეზენტაციები გამოგვდიოდა.
6. ჩვენი კუნძი Group-ის ბანერი, რომელიც რატომღაც სადღაც გააქრეს, არადა მთელი ერთი წლის ისტორია ზედაა! :O
7. ჯიპას კაფე, სადაც ვალი მთელ ჯგუფს გვქონდა თუ არ გვქონდა, გვანცა დეიდა მაინც ზედმეტს გვაწერდა :D
8. ყველაზე ხმაურიანი ჯგუფის სტატუსი _ აუდიტორიაში დაწყებული კამათი კაფეში ხშირად გრძელდებოდა და ის მაგიდა, რომელთანაც ჩვენ ვისხედით, ყველაზე ხმაურიანი იყო.
9. მანავიიი!! :))))))))))) აუ რა მაგარი იყოოო!! :)))))))))
10. ჩემი დაბადების დღე _ როცა ბავშვებმა სიურპრიზი მომიწყვეს და კაფეში ტორტი დამახვედრეს! აუ როგორ მიყვარხართ ბავშვებოოო!!! :*:*:*
ჰოდა აი ასე რა. ერთი საგანიღა დაგვრჩა, გოგიჩაიშვილის. სანამ არ დამთავრდება, იქამდე რა ვთქვა,კარგი იყო თუ ცუდი. ნორმალური იყო, თუმცა ისეთი დასამახსოვრებელიც ვერა, როგორც სხვა კლასები. თუმცა ბევრი რამე ვისწავლე მე პირადად.
25-ში დიპლომების ჩაბარება გვიწევს. აი ასეა, ცოტა ხანში მაგისტრები გავხდებით. :))
გასაუბრებაზე რამდენიმე რაღაც დამამახსოვრდა:
1. ნინო დანელიამ რომ მკითხა სულ ბოლოს, წიგნებს თუ კითხულობო და ვეღარ გამაჩერეს იმდენი ვილაპარაკე, არადა უკვე წასასვლელად ვემზადებოდი. :))))
2. ქეშელას ყვითელი თავი. მკითხა, ჯიპას რომ დაამთავრებ, შენი იდეალური სამსახური რა გინდა რომ იყოსო და იქაც ფრთები გავშალე.
3. კითხვა, რომელიც აღარ მახსოვს ვინ დამისვა: რატომ აბარებ ქართულენოვან სექტორზეო და გამეცინა, აბა საქართველოში ინგლისურად სწავლა მეზარება-მეთქი. :)))))))) (არადა, კიდევ კარგი ქართულენოვანზე ჩავაბარე, ბევრი საინტერესო საგანი გავიარე).
მერე ორშაბათს მივედით ჯიპაში მე, ანი და ზურა. მე ანის გვარი მეცა ეგრევე თვალში, ანის კიდევ _ ჩემი. მაგრად ავირიეთ. ზურა უცებ ვერ დავინახეთ სიაში, მერე დავმშვიდდით, ინგლისურენოვანი ჯგუფის სია მაშინ ჯერ არ იყო გამოკრული.
აჟიტირებულები წამოვედით თსუ-ში. გამოცდა უნდა გვეწერა და ისეთი გახარებულები ვიყავით, ჯერ ნახევარი საათი დავაგვიანეთ და მერე რა დავწერეთ, კაცმა არ იცის.
ჰოდა, ჩემი აზრით, სანამ მიგიღებენ, რომ გეკითხებიან რატომ აბარებო, როცა ამთავრებ, მაშინაც უნდა მოგიწყონ გასაუბრების მსგავსი რაღაც, Feedback-ივით, რა მოგეწონა, რა არ მოგეწონა, რას შეცვლიდი და ა.შ.
ხოდა აი ჩემი Feedback-იც, სანამ ვინმე მომიწყობდეს:
1. ორი საგანი არ მომეწონა ჯიპაში სწავლისას. ეს იყო ჯანდაცვის გაშუქება და პიარის საფუძვლები. ვთვლი, რომ ამას გავივლიდი თუ არ გავივლიდი, ნამდვილად არაფერი არც დამაკლდებოდა და არც შემომემატა.
2. ყველაზე მეტად დამამახსოვრდა ტელერეპორტინგის კლასი. ეს სამი კვირა ყველაზე დაძაბული, ყველაზე ნერვიული, სტრესული, ჯანდაბა კვირები იყო მთელი ამ ორი წლის განმავლობაში, რომელიც ყველაზე მაგრად მახსენდება. რა დამავიწყებს იმ საღამოს, როცა მე, ბერომ, ელბაქამ, მგონი ლევანმა და რომამაც ფული რომ შევაგროვეთ, სულ 5 ლარი გამოგვივიდა. იმითი კილკა და შავი პური ვიყიდეთ და ჯიპას აუდიტორიაში ვივახშმეთ. :)))))))
3. კიდევ გუგას კლასი მახსენდება ძალიან სახალისოდ. მაშინ ქეთინო დეიდას რეიტინგი ჰქონდაააა, აფსუს რა ქალი იყო! :))
4. რადიოს პერიოდი მახსენდება ძალიან კარგად. სტრესიც, ჩხუბიც, საინტერესო რესპონდენტები, პირდაპირი ეთერები, ჟორას მაიმუნობები, ჩვენი წესები, რომელიც ნიუს-რუმში დიდის ამბით გვეკიდა, თათბირები, ნატალიას სუნამოს სურნელი, ხელფასის აღების დღე!:))) და პირველი ხელფასი 1-ელ აპრილს :))) ძალიან მაგარი გამოცდილება იყო.
5. კიდევ ჩვენი პრეზენტაციები. როცა ჩვენი ჯგუფი ელბაქას, ცინცაძეს, გვანცას და ყანჩელს ვეჯიბრებოდით. მაგარი იყო. ხომ იცით, კონკურენციის შედეგი რომ კარგი პროდუქტია ხოლმე, ისე გვემართებოდა ჩვენც. ერთმანეთის შეჯიბრში ორივე ჯგუფს სახალისო პრეზენტაციები გამოგვდიოდა.
6. ჩვენი კუნძი Group-ის ბანერი, რომელიც რატომღაც სადღაც გააქრეს, არადა მთელი ერთი წლის ისტორია ზედაა! :O
7. ჯიპას კაფე, სადაც ვალი მთელ ჯგუფს გვქონდა თუ არ გვქონდა, გვანცა დეიდა მაინც ზედმეტს გვაწერდა :D
8. ყველაზე ხმაურიანი ჯგუფის სტატუსი _ აუდიტორიაში დაწყებული კამათი კაფეში ხშირად გრძელდებოდა და ის მაგიდა, რომელთანაც ჩვენ ვისხედით, ყველაზე ხმაურიანი იყო.
9. მანავიიი!! :))))))))))) აუ რა მაგარი იყოოო!! :)))))))))
10. ჩემი დაბადების დღე _ როცა ბავშვებმა სიურპრიზი მომიწყვეს და კაფეში ტორტი დამახვედრეს! აუ როგორ მიყვარხართ ბავშვებოოო!!! :*:*:*
ჰოდა აი ასე რა. ერთი საგანიღა დაგვრჩა, გოგიჩაიშვილის. სანამ არ დამთავრდება, იქამდე რა ვთქვა,კარგი იყო თუ ცუდი. ნორმალური იყო, თუმცა ისეთი დასამახსოვრებელიც ვერა, როგორც სხვა კლასები. თუმცა ბევრი რამე ვისწავლე მე პირადად.
25-ში დიპლომების ჩაბარება გვიწევს. აი ასეა, ცოტა ხანში მაგისტრები გავხდებით. :))
Subscribe to:
Posts (Atom)