როგორი უნდა იყოს იდეალური სამსახური?

ოთხშაბათს 2 წლიანი ლოდინის შემდეგ როგორც იქნა ნანატრი და უკვე მითიური საგანი, მედიამენეჯმენტი დაგვეწყო. დათო გოგიჩაიშვილმა, რომელიც ამ საგანს გვიკითხავს, სილაბუსი გაგვაცნო და მოსალოდნელ დავალებებზეც პირველივე ლექციაზე გვესაუბრა. ერთ-ერთი ლექციის თემა არის როგორ ვიშოვოთ სამსახური/როგორ დავწეროთ სამოტივაციო წერილი/როგორ მოვიქცეთ გასაუბრებაზე. ამ ლექციაზე ერთ-ერთი დავალება იქნება ის, რომ ჩვენი იდეალური სამსახური უნდა აღვწეროთ როგორი იქნება.

ნუ, ამ დავალებას დავწერ ოდესმე, (ნუ სტანდარტები ალბათ მეტნაკლებად ყველასი ერთნაირი იქნება) მაგრამ მე შევეცდები უფრო კონკრეტული ვიყო და ყველაზე ერთი შეხედვით უმნიშვნელო დეტალებიც გავითვალისწინო:

ე.ი. იმ ოფისში, სადაც ოდესმე ვიმუშავებ, უნდა იყოს:

1. იდეალური ტემპერატურა (ზამთარში _ თბილი, ზაფხულში _ გრილი)
2. 10-ზე ნაკლები თანამშრომელი ერთ ოთახში (10-იც ბარდაგია უკვე)
3. სასურველია საკმარისი რაოდენობის ნაუშნიკი (ვინიცობაა, თუ ვინმე ვერ ძლებს მუსიკის გარეშე)
4. არ იყოს დაბლოკილი არც ერთი ვებ-გვერდი (ფეისბუქზე ფერმის სათამაშოდ ოფისში არავინ შედის, წესით)
5.  კვება ოფისის ახლომახლო უნდა იყოს უზრუნველყოფილი!!!!! (სწრაფად, იაფად, ხარისხიანად, გემრიელად) (ეს ყველაზე მნიშვნელოვანი პუნქტია)
6. თუ საქმეს 6 საათამდეც მორჩება ვინმე, შეეძლოს, რომ 6-მდე ტყუილად არ იყურყუტოს
7. ოპტიმალური მდებარეობა _ ერთადერთი მარშუტკა არ უნდა მიდიოდეს მარტო იმ ადგილამდე, სასურველია ტრანსპორტის ვარიაცაი (მაგ. მეტრო, ავტობუსი)
8. იუმორის გრძნობა (უკომენტაროდ)
9. ნორმალური ინტერნეტი
10. შაბათ-კვირას სრული დასვენება და იზოლაცია


ღმერთო ჩემო, რა მნიშვნელოვანია ცხოვრება უმნიშვნელო დეტალებით! :))))

ჰომოფობიის, ქსენოფობიის და ამ თემებზე გამართული შეხვედრების პასუხად

ამ ბოლო დროს ისეთი სიხშირით აღარ დავდივარ სხვადასხვა დისკუსიებზე, ფილმების ჩვენებებზე და ა.შ. თემატიკა არ შეცვლილა, არც დამსწრე საზოგადოება. უკვე ყველას ვცნობ, სახეზე მაინც. იმ ხალხის აზრსაც მეტნაკლებად პატივს ვცემ, ვინც ძირითადად ყველაზე მეტს აქტიურობს ხოლმე ასეთი ტიპის შეხვედრებზე.

მაგრამ როგორც წესი ასეთი შეხვედრებიდან ყველაზე ადრე ალბათ მე და ჩემი მეგობრები გამოვდივართ. იმიტომ, რომ ჩვენ გვბეზრდება ერთი და იგივე ადგილის ტკეპნა: გასაგებია ადამიანის უფლებები, გასაგებია, რომ ადამიანი თავისი იდეებით, შრომისმოყვარეობით, შემოქმედებით, ხასიათით ფასობს და არა რასის, წარმომავლობის, ეთნიკურობის, მრწამსის და სექსუალური ორიენტაციის მიხედვით. ამაზე იქ აღარავინ დაობს.

იგივე ეხება თუნდაც ამ პოსტს და თუნდაც იმ მრავალრიცხოვან პოსტებს თუ სტატიებს, რომელიც ამ თემაზე იწერება: ასეთი მასალების მკითხველიც სწორედ ე.წ. "ფეისბუქ-ელიტაა", რომელმაც აღარ იცის თავისი ლიბერალიზმი სად წაიღოს.

მახსოვს, როცა ჯიპაში პირველ კურსზე ვიყავი, ჩემი თანამოაზრე ერთი ჩემი საუკეთესო მეგობარი (ზურა არა, ანი!) და ერთი-ორი ჩემი ჯგუფელი იყო, რომლებიც ადამიანის არჩევანის თავისუფლებას ყველაზე წინ აყენებდნენ. ორი წელი გავიდა და მთელი ჯგუფი უკვე მეტნაკლებად ერთ აზრზე დავდექით.

ასე მოხდა ამ ერთ დიდ აუდიტორიაშიც, რომელიც არც ერთ შეხვედრას არ აკლდება: ჩვენ ვდაობთ დეტალებზე, ვეკიდებით ერთმანეთს სიტყვებში, კადრებში, გემოვნებაში, მაგრამ რეალურად, რაზეც ვიკრიბებით, იმაზე დისკუსია უკვე აღარაა საჭირო. ამ აუდიტორიისთვის, ანუ მაქსიმუმ 150-200 კაცისთვის, უკვე ზედმეტიცაა იმის შეხსენება, რომ ეთნიკურობა, რასა და ა.შ. მეორეხარისხოვანი დეტალებია და რომ სწორედ უმცირესობები ქმნიან მრავალფეროვნებას. მრავალფეროვნება კიდევ ამ სამყაროს მთავარი საჩუქარია.

ადამიანის არჩევანის თავისუფლება ვახსენე და მგონი ჩემს თავთან წინააღმდეგობაში მოვალ, თუ ვიტყვი, რომ ადამიანისვე ნებაა რას აირჩევს, ცეცხლით და მახვილით დაუპირისპირდება "ანტიქრისტიან ლიბერალებს" თუ ერთი-ორ წიგნს გადაფურცლავს და მიხვდება, რომ სამყარო უბრალოა და მშვენიერი. (არადა, როგორ გინდა ასეთი ტიპები გვერდით მშვიდად აიტანო?:))))) )

ეს ბოლო წინადადება ხუმრობით, თორემ ისე, ჩემი აზრით, პრობლემა ისაა, რომ ჩვენ ზედმეტად ბევრი თავისუფალი დრო გვაქვს ერთმანეთის პირად ცხოვრებაში საჩხრეკად.

აი, მაგალითად, დედაჩემს კი, ერთი სული აქვს, როდის მოიცლის, როდის დაისვენებს და საერთოდ არ აინტერესებს ვის რა პრობლემები აქვს. ტელევიზორს განტვირთვის მიზნით უყურებს, აქტიურად იყენებს სოციალურ ქსელებს და ინტერნეტ-მედიითაც გადასარევად სარგებლობს. ჩემი მეგობრების პოსტებსაც ხშირად პირველი ის კითხულობს ხოლმე.

დედაჩემი, მოკლედ რომ ვთქვათ, არის საშუალო სტატისტიკური მოქალაქე, რომელიც მუშაობს, დაკავებულია და სხვისი პირადი ცხოვრებისთვის ნამდვილად არ სცხელა. ამავე დროს "პროფილსაც" უყურებს და "ნანუკას შოუსაც", თუმცა არანაკლები ინტერესით კითხულობს "ლიბერალის", "ცხელი შოკოლადის", რადიო "თავისუფლების" სტატიებს და ბლოგებს, ხანდახან "წითელ ზონასაც" შეავლებს თვალს, თუ თემა მოეწონა. რაც მთავარია, თვლის, რომ ყველამ ისე უნდა იცხოვროს, როგორც სურს და საკუთარ თავისუფლებაზე პასუხისმგებლობაც თვითონ აიღოს.

მოკლედ, იმის თქმა მინდა, რომ ადამიანებს საქმე აკლიათ. უსაქმური ყოველდღიურობა აძლევს მათ საშუალებას, რომ ისეთ რამეებზე იფიქრონ და ილაპარაკონ, რაც მათი საქმე არაა. მედიაც უფრო მეტად აღაგზნებს ასეთ ხალხს საჭორაოდ: იხსნება და იხსნება ახალ-ახალი შოუები, სადაც ცნობილი ადამიანები ყვებიან, მაგალითად, როდის ჰქონდათ ბოლოს სექსი. ნუ, თურმე 2 დღის წინ. ამავე დროს კი, ასეთი შოუების მაყურებელთა უმრავლესობას, მაგალითად, ჟურნალ "ლიბერალში" გადახდილი 2 ლარი გადაყრილად ეჩვენება.

ჰოდა, ჩემი აზრით, ამდენ უკვე უაზრობაში გადასულ შეხვედრას, მგონი ჯობია სამსახურის შოვნა ვცადოთ, დანარჩენი თავისუფალი დრო კი საყვარელ ადამიანებს და სამყაროს შეცნობას დავუთმოთ.

მე მგონი ასე აჯობებს.

P.S. რა ვქნა, მეც ბოლო დროს გავრცელებული მოდის პონტში სათაურში ერთხელ მაინც ვახსენო სიტყვა "სექსი" თუ ისედაც შემოვა ნეტა ვინმე? :D

ღირებულებები და ისტორიები

ერთხელ ერთ ფრაზას მოვკარი ყური, რატომღაც მახსოვს რომ ან ოთარ იოსელიანმა თქვა, ან _ მერაბ მამარდაშვილმა. ეს ფრაზა დაახლოებით ასე ჟღერდა, რომ ადამიანებმა დღევანდელობაში დაკარგეს ფიქრის, ანალიზის და განსჯის სურვილი და ერთმანეთს ამბებს უყვებიანო.

ადამიანებმა არ ვიცი, მაგრამ დღევანდელმა მედიამ ნამდვილად დაკარგა. ყველა გადაცემაში მხოლოდ ამბებს ყვებიან. ამბებია ანალიტიკურ პროგრამებში, გასართობ თოქ-შოუებში, საინფორმაციო გამოშვებებში. ეს ისტორიები დღეში მილიონი ხდება და განსაკუთრებულად მნიშვნელოვანი შეიძლება გახდეს არა იმიტომ, რომ ეს ფაქტი რომელიმე კონკრეტულ ოჯახს/პოლიტიკოსს/ვარსკვლავს და ა.შ. შეემთხვა.

ალბათ განსაკუთრებულს და ახალს ვერაფერს აღმოვაჩენ, თუ ვიტყვი, რომ ყველა მოვლენა თავისი კონტექსტითაა საინტერესო და არა იმით, თუ ვის შეემთხვა, რამდენი მოკვდა, რამდენს სახელი გაუტყდა, რამდენი გაგიჟდა და გადაირია და ა.შ. 

იმდღეს "სპეციალური რეპორტაჟის" ანონსს მოვკარი ყური: რაღაც კრიმინალური ისტორია შემთხვევია ერთ ოჯახს. გასაგებია, რომ კრიმინალი საშინელებაა და ყველა ადამიანი ცოდოა ამისთვის, დამნაშავეებიც უნდა დაისაჯონ, მაგრამ ვერ ვხვდები რა საჭიროა ყოველი ასეთი ინფორმაციის გამოქვეყნება და მით უმეტეს, მთელი ანალიტიკური გადაცემის მისთვის მიძღვნა?

ასეთივე ისტორიებს თხზავენ და ყვებიან გასართობ შოუებში. ხელოვნურად ქმნიან ვარსკვლავებს და მერე ეს ვარსკვლავები თავისსავე კონცერტებზე და გადაცემებში გამოჰყავთ ხალხს რომ არ დაავიწყონ. რიგითი ადამიანებისგან კიჩები გამოყავთ. კიჩები კი საქართველოში ყველაზე იაფად და სწრაფად მზადდება: საკმარისია, კლასიკური გულისამაჩუყებელი წარსული, პატრიოტული სიმღერა, თვალზე ცრემლმომდგარი ჟიური და ფეხზე წამომდგარი და მრავალმნიშვნელოვნად გაჩუმებული მაყურებელი. მერე თუ გინდა ხაჭაპური ჭამე მოსაცდელში, თუ გინდა _ საზამთრო.

ისტორიების მოყოლა მეორდება საინფორმაციო გამოშვებებში. რომელი პოლიტიკოსი რომელს შეხვდა, ვინ რა თქვა, მოკლედ ჩვეულებრივი საინფორმაციო ბუკლეტი, ყოველდღიური რუტინა, პროტოკოლური ნიუსი _ რაც გინდათ დაარქვით. არ მაინტერესებს და მომკალი დღეს ჩემი პრეზიდენტი ვის შეხვდა, ან რომელი მინისტრის მოადგილე მოხსნეს. სამაგიეროდ მაინტერესებს რა კანონპროექტი შედის უახლოეს მომავალში ძალაში, ვინ უჭერს მხარს, ვისი იდეაა და კონკრეტულ საშუალო სტატისტიკურ ოჯახზე ეს კანონი როგორ აისახება, რომ უფრო კარგად დავიდეს ჩემს საშუალო სტატისტიკურ ტვინამდე ეს ამბავი.

ასევე მომკალით და არ მაინტერესებს დღეს რომელი სკოლის მოზარდი მოკლეს ქუჩური გარჩევით, რომელი გააუპატიურეს, სად რომელი მაღაზია გახსნეს და სად _ დახურეს, ვის როგორი სენტიმენტალური წარსული აქვს, ვის სამშობლო უყვარს და ვის _ ამერიკა (:D) და ა.შ. სამაგიეროდ, დასვით ვინმე საქმის მცოდნე, გამოკითხეთ ხალხი, მოაწყეთ დიდი და ცხელი დისკუსიები, დასახეთ პრობლემების გადაჭრის გზები, სულ ცოტათი მიგვანიშნეთ მაინც და ჩვენ თვითონ მივალთ რაღაც დასკვნებამდე.

არა მგონია ასეთი ნიუსის კეთებას რომელიმე არხის მეპატრონე "უშლიდეს" ჟურნალისტს. რა ვქნა, მართლა არ მგონია. რატომღაც იმის უფრო მჯერა, რომ ჟურნალისტები ვართ ძალიან გაზარმაცებულები და ყველა ივენთზე პრეს-რელიზს ვეძებთ, პიარშიკი მთავარი წყარო გვგონია და თავადაც ვერ ვხვდებით, როგორ გვიდგენს დღის წესრიგს ერთი რიგითი PR-მენეჯერი, სავარაუდოდ, ისიც ყოფილი ჟურნალისტი. საშინელებაა ის, რომ დღის ყველა მთავარი ამბავი ცუდად გადაკეთებული პრეს-რელიზია, შემდგარი "ივენთი", გვერდზე ჩაწერილი "ექსკლუზივებით". პრობლემები არ უნდა იქცეოდეს ივენთებად, საკადრო ტექსტისთვის პრეს-რელიზს არ უნდა ეჭრებოდეს მხოლოდ თარიღის და ჩატარების ადგილის პუნქტები.

პრეს-რელიზებში არ წერია პრობლემის წარმოშობის მიზეზები, სიღრმისეული კვლევები, ყველა მხარის დეტალური ანალიზი, ბალანსირებული კვლევა, არგუმენტები. არც ექსპერტულ შეფასებას დაგიწერს ვინმე ერთ ქაღალდზე. ღირებულებების საკვლევად ლაპარაკია საჭირო, ცოცხალი საუბარი, დისკუსია, ბევრი ხმა, გადაწყვეტილებების მიღება და რაღაც გეგმის დასახვა. ჩვენ კი ერთმანეთს ისტორიებს ვუყვებით.

is this revolution..?

წესად მექცა, რომ რამდენიმე თვიანი სტაბილურობის შემდეგ, ტვინში არეულობა უნდა მეწყებოდეს, რაღაცებს ვაფასებდე, ვირეცხავდე, ახალს ვიღებდე, ძველს ვიშორებდე, ჩემს თავს გავურბოდე და ახალ მე-ს ვეძებდე. ყველა ასე ხართ? 

თავს "დოგვილის" პერსონაჟი, გრეისი მგონია. თითქოს სანამ გამართლებას და შვებას მივაღწევდე, იქამდე ყველამ რაღაც უნდა დამიშავოს და დავუშავო. ან ბოლომდე თავი დავხარო და come what may, ყველამ ის ქნას, რაც უნდა. მე კი ბოლომდე ვითმინო, სანამ მამაჩემი მოვა და გადამარჩენდეს. (ლარს ფონ ტრიერის სიმბოლოებზე ლაპარაკი სულაც არ მინდა და არც გამომივა). 

ბევრი ცუდი რამ გავაკეთე ამ ერთ წელიწადში, რაც ალბათ ცხოვრების ბოლომდე მემახსოვრება. იმდღეს სერგიმ მითხრა, რომ პეტრე სასწორი იყო. მგონი პეტრესავით მამლის ყივილამდე სამჯერ იესოს გაცემა მეც მარადიულად უნდა ვიგლოვო. 

ნუ ფოტოები მაქვს, ტყუილია:))

ნეტა სუყველა ისევე განიცდის ცუდ საქციელს, როგორც მე? ხშირად ვეწინააღმდეგები ჩემს თავს. ცუდ რამეებს ვაკეთებ და მგონი იმაზე მეტად განვიცდი, ვიდრე ის, ვისაც რაღაც დავუშავე. მგონია, რომ სალომ ყველაფერი სწორი მითხრა. ალბათ იმიტომ, რომ ის არაა ჩემი მეგობარი და ყველაფერს ისე მომახლის, თვალსაც რომ არ დაახამხამებს. ხანდახან ძალიან საჭიროა ასეთი ადამიანები, სილის შემოკვრასავით, რომ გამოგაფხიზლოს და იმ გზიდან მოგაბრუნოს, რომელიც ყველაზე სწორი გგონია და ამ დროს ჯოჯოხეთში თუ არა, არც უკეთეს ადგილას მიგიყვანს. 

ტვინში, მაინც ბევრი აზრი მერევა. ასეთ მომენტებში, სულ ვამბობ, რომ არასოდეს აღარ ვენდობი ბოლომდე არავის, მაგრამ დრო გადის, წყენა მავიწყდება, სიტუაცია სტაბილური ხდება და მეც ვიწყებ ადამიანების ხელახლა შეყვარებას უგონოდ და მათ ბრმად მინდობას. ცხელ გულზე წამოსროლილ სიტყვებს კი აქა-იქ რამდენიმე სწერვულად ნათქვამი თუ მახსენებს ხოლმე. 

ერთადერთმა ადამიანმა გაიგო, რატომ დავშორდი მთვარეს. "შენ გაიზარდე და ის ვერ დაგეწია, არა?" მკითხა. როგორ შეიძლება უცხო ადამიანები აბსოლუტურად ხმის ამოუღებლად ხვდებოდნენ როგორი ხარ, რას განიცდი, რა გიყვარს და როგორ იზრდები? და როგორ შეიძლება ამას უახლოესი ადამიანები ვერ ხვდებოდნენ? 

ახლა ისევ გზაჯვარედინები მელანდება. როგორც წესი, ბევრი არჩევანი მაქვს გასაკეთებელი. გული მწყდება, რომ აღარ ვარ ისეთი, როგორიც ვიყავი. კარგია, როცა არც ეჭვიანი ხარ, ყველას ენდობი, მერე რა რომ ამ ნდობით ბევრი სარგებლობს, საბოლოო ჯამში, გულში ეკლებად მაინც არ გრჩება შენი სიავე. 

ცუდია, რომ ამ გზაჯვარედინებში, ხანდახან ადამიანებიც გამოერევიან ხოლმე. მე ერთხელ უკვე დავკარგე საყვარელი მეგობრები ჩემი შეცვლის გამო და მეორეჯერ ამის გაკეთების მეშინია. თანაც, დღეს არც ერთი ადამიანი აღარ მიღირს დაკარგვად, რომელიც ახლა ჩემ გვერდზეა. ვფიქრობ, რომ ადამიანის სიმდიდრე მეგობრებია და ვერც ერთი ფეშენებელური სასტუმრო, ლამაზი კაბები და ბრჭყვიალა სამკაულები ვერ შეცვლის ამას.

და იმედია, რომ ჩემს მეგობრებსაც არ უღირთ ჩემი დაკარგვა. ზოგს მოქმედება და შეცდომის დაშვება ჭირდება, რომ ჭეშმარიტებას მიაგნოს, ზოგი ამას უმოქმედოდ და თითის გაუნძრევლადაც გადასარევად ხვდება. მე ბევრი შეცდომის დაშვება დამჭირდა იმისთვის, რომ ჩემს თავში ბევრი რამე აღმომეჩინა, რაც მჭირდება.

 

აპრილი on my mind

გვერდით ყველაფერი მაქვს რაც მჭირდება. მოიცა, გადავხედო: ერთი ჭიქა ცოტა ლუდით, რამდენიმე მარილიანი ჩხირი, ლეპტოპი, (უი, მუსიკა უნდა ჩავრთო!) ახალი პოსტის ფანჯარა, ორი ცალი ფურცელი "კი" და "არა"–თი და მე. ნუ წესით ნორმალური პოსტი უნდა გამოვიდეს, ისეთი, მინიმუმ მე და მაქსიმუმ ჩემი 22 follower-ი რომ წავიკითხავთ, ისეთი.

ჰო, ახლა მეკითხება ჩემი ერთი მომდურებული მეგობარი, რატომ სვამო. რა უნდა ვუპასუხო? ერთი ჭიქა ლუდი რა სასმელია–თქო? ღამე კარგად რომ დამეძინოს თუ გავლოთდი და ვერ შევამჩნიე–თქო? :S

მოკლედ, who cares. დღეს რაღაც კონცერტზე ვიყავი. კარგზე რა, კი გავერთეთ. კორკოტა მღეროდა. მანამდე ვიღაცებმა იმღერეს. კაი იყო. მერე ბილიარდიც ვითამაშეთ. ჩემი სასწაულებრივი თამაში არ გენახოთ, საოცრებებს ჩავდივარ:))

იმდღეს ბუტკაში ჩავედი, სემიჩკა უნდა მეყიდა. გვერდით ერთი მოხუცი ქალი იდგა, მათხოვარი. სადღაც იყურებოდა და კანკალებდა. ცოტა ცრიდა და ციოდა. ხურდებით მქონდა ლარი და ერთი საათი ვიფიქრე სემიჩკა მეყიდა თუ იმ ქალისთვის მიმეცა. მერე სემიჩკა ვიყიდე სულ და ერთი 5–თეთრიანიც კი არ დამიტოვებია, რომ იმისთვის მიმეცა. ძალიან კი შემეშინდა. რატომღაც მეგონა, რომ ის მათხოვარი ღმერთი იყო, მე კიდე ასეთი უნიკალური შანსი გავმაზე. მერე ეს ამბავი ჩემს მეგობარს მოვუყევი, იმან კიდევ, რა თქმა უნდა, დამცინა. სხვას მეც დავცინებდი, იმას რას ვერჩი. რამდენი მათხოვრისთვის არ მიმიცია ხურდა და რამდენ ეკლესიასთან არ გადამიწერია პირჯვარი, რამდენი მათხოვრისთვის ამირიდებია თვალი, მაგრამ ასეთი რამე არასოდეს დამმართნია. სახლისკენ რომ ავდიოდი, ვფიქრობდი, ჩამოვუტან ფულს მეთქი, მაგრამ ეგეც დამეზარა. მოკლედ, რაც უფრო ვიზრდები, მით უფრო ვკარგავ სიკეთის კეთების სურვილსაც და შესაძლებლობებსაც. ალბათ, როცა მოვხუცდები, ჩემზე ავი და ბოროტი არავინ იქნება. კუდიც რომ გამომეზარდოს, მაგარი სანახავი ვიქნები.

იმდღეს "ამერიკული ზღაპრები" დავამთავრე. ისე მომეწონა, რომ ტურაშვილს ფეისბუქზე წერილიც კი მივწერე. რამდენი ისეთი მწერლის წიგნი წამიკითხავს, ვინც ცოცხალია და სავარაუდოდ, სოციალურ ქსელებსაც იყენებს, მაგრამ არავისთვის მიმიწერია.

ღმერთი, როცა არ ველოდები, მაშინ მეცხადება ხოლმე.
სიკვდილი ასე ახლოს ჩემთან ჯერ არასდროს ყოფილა. პირველად გავიგე, რა ხდება მეგობრის დაკარგვის დროს და რას ნიშნავს დაკრძალვა.
ბევრი რამე და ვინმე იმდენად ახლობელია ჩემთვის, რომ მის დაკარგვას ვერ ვეგუები.
თუ 19–მდე პროექტს არ დავწერთ, ამ სამსახურის შანსიც დაიკარგება.
ლოგინში ყოველღამე gossip girl-ის სერიებს ვუყურებ. ვამოწმებ, რამდენად ჰგავს ჩემი ცხოვრება მანჰეტენელი თანატოლებისას.
გიტარაზე დაკვრა მგონი სულ დამავიწყდა.
მგონი ისევ ავურიე.

 America, I've given you all, now I'm nothing!

women from conflict-zone

  გასაოცარი პროფესია ავირჩიე. ერთ დღეს სად ვარ, მეორე დღეს _ სად. ამას წინასწარ ვერასდროს ვსაზღვრავ. გუშინ "რედისონში" ერთ–ერთმა მსხვილმა ტექნოლოგიურმა კომპანიამ ქალებს 8 მარტი განსაკუთრებულად მიულოცა და დიდი და "დასტოინნი" პრეზენტაციაც გამართა. პრეზენტაცია რაღაც ახალ ეკო–პროდუქტს შეეხებოდა (კსტაწი, ეგ სტატია დასაწერი მაქვს, რა კარგ დროს გამახსენდა!), რომელსაც ქართველი დიასახლისების გაუსაძლისი ყოფა უნდა შეემსუბუქებინა და ეკოლოგიურ პრობლემებთან ერთად, ქალების პრობლემებიც უნდა გადაეჭრა. ვინღა არ შეიკრიბა ამ პრეზენტაციაზე! მით უმეტეს, რომ ამ კომპანიამ 80 ყველაზე წარმატებული ქალის დაჯილდოება განიზრახა. ნუ, გლამურული რაღაცა სანახაობა!

ეს ქალი ამბობს, რომ როცა ქმარი ეჩხუბება, რატომღაც
ჰგონია, რომ ეს მისი ოსური წარმომავლობის გამო ხდება.

 კაბები, მაღალი ქუსლები, ძვირფასი სუნამოები, კილომეტრიანი ფურშეტი, შამპანურის ბოკლები (სადაც გაურკვეველი სითხე ესხა, მე ფორთოხლის წვენი მეგონა და ნახევარი ჭიქა რომ დავცალე, მივხვდი რომ ვთვრებოდი), იქ საჩუქრები, წამყვანად შარმიანი და უზადო ლევან ხურცია... ნუ მოკლედ პეროების ფრიალი! (ეს ჰონორარი რას არ გაგაკეთებინებს უხელფასო სტუდენტს!)

ჰოდა, გაირკვა, რომ 8 მარტი მარტო 80 ქალს მიულოცეს. ნუ, ჰა–ჰა, მაქსიმუმ კიდე 80–ს, სულ 160–ს. საქართველოში 160–ზე გაცილებით მეტი ქალი ცხოვრობს. 8 მარტს ჯიპელები ერგნეთისკენ წავედით და გზად სოფლებში გავნაწილდით. სოფელ შინდისში ვნახეთ ქალები, რომლებიც სოფლის გაუსაძლის პირობებში ცდილობენ, ხალისი შეინარჩუნონ და ქალთა საერთაშორისო დღის აღნიშვნას ერთად ცდილობენ; დღისით ყველა მუშაობს, ხელები გაშავებული და გაუხეშებული აქვთ, ზამთრობით ოჯახებთან ერთად ერთ ოთახში ცხოვრობენ, სადაც ერთი ღუმელი უდგათ; აცვიათ ძველი, უხეში და ფერდაკარგული ფეხსაცმელები და იმ გლამურული პრეზენტაციების შესახებ, რომელსაც გუშინ მე დავესწარი, მხოლოდ პატარა ჯადოსნური ყუთების მეშვეობით იგებენ, რომელსაც ის მსხვილი ტექნოლოგიური კომპანიები უშვებენ. რომლებიც თავის მხრივ, მხოლოდ 80 გამორჩეულ ქალბატონს აჯილდოებს ყოველწლიურად, გაურკვეველია რისთვის. ალბათ მაღალი ქუსლებისთვის, მოვლილი ხელებისთვის, სურნელოვანი კანისთვის... მიუხედავად იმისა, რომ არც ძვირფასი სამკაულები ჰქონიათ ოდესმე და არც _ ფრანგული სუნამოები, ეს შინდისელი ქალები მოუთმენლად ელიან საღამოს, როცა იმ დღის რუტინულ სამუშაოს მოითავებენ, რომ მერე ერთად აღნიშნონ 8 მარტი  ყველანაირი მომხიბვლელი წამყვანის, საჩუქრების, ქუსლებისა და ფურშეტის გარეშე. 

ნახეთ, რა ლამაზია ეს ბავშვი:) 

8 მარტი ქალთა საერთაშორისო დღეა. გასაგებია ეს ვარდები (ჩემმა ერთ–ერთმა ფრენდმა დაწერა ფეისბუქზე, რომელიც დანახვისთანავე მომეწონა), მაგრამ who cares for rights? ვინ ზრუნავს ქალების უთანასწორო შრომაზე, მათ უფლებებზე, მათ ჯანმრთელობაზე და ბედნიერებაზე, არჩევანის თავისუფლებაზე? ვინ კითხავს კონფლიქტის ზონაში მცხოვრებ ქალებს? 

winter is over, at last!

ბოლოსდაბოლოს ზამთარიც გავიდა. დაკვირვებული ვარ, ყოველი წლის თებერვალში ყოველთვის რაღაც ცუდი ხდება. წელს, მაგალითად, მთელი თვე უფულო, უმუშევარი და უსაქმური ვიყავი. შარშან _ ჩუტყვავილით და ა.შ. მოკლედ, გამოფიტვის და ყველანაირი დარტყმების თვეა.




აი ბატონო, მარტი! პირველივე დღეს ჯერ ერთი ვაკანსიიდან დამირეკეს, მერე, მეორედან მომწერეს. ადენაუერის ფონდიც გაცოცხლდა, 15–სთვის სტიპენდია ჩამომივა! (უჰჰ, გული მინათდება ხოლმე, როცა ადენაუერის ფონდი მახსენდება, რომ არსებობს:D).

ჰოდა, ამ ორი შანსიდან ერთი ძალიან მინდა რომ გამოვიდეს, მეორე კი, იმ შემთხვევაში, თუ პირველი არ გამოვიდა. რა არის? ჯერჯერობით არ ვიტყვი, არ დავითარსო, ვა! :O

can you hear the smell of the leafs?

მთავარი ისაა, რომ ამდენი წვიმის მიუხედავად ჩემს ტვინში ჩიტებმა უკვე დაიწყეს ჭიკჭიკი, ჭრიჭინებმა ჭრიჭინი და ბაყაყებმა? მმ, არაა, ბაყაყი მე ერთი ვიცი მარტო საყვარელი, ისიც პრინცი. ისიც, თუ კოცნა გავრისკე. ბრრრ, ბაყაყის კოცნა, მიდი და გარისკე. :|

ვხუმრობ, უკვე 22 წლის ვარ, რაღა დროს ბაყაყია. ჩემი უკანასკნელი შანსი, რამდენიმე წლის წინ ზაფხულში შემოაკვდა ჩემი ბიძაშვილის ცოლს შემთხვევით. :))) ტუალეტის კარებში მოაყოლა. აფსუს, რა სამეფო გვირგვინი გავმაზე.

ბუკიას ბაღში რომ ხეები მწვანდება, საირმეზე ორი თუ სამი ცალი ნუში ყვავდება და მეტროს ჩასასვლელთან მინდვრის ყვავილებს დააწყობენ ხოლმე გასაყიდად, ეს იმის უეჭველი მანიშნებელია, რომ გაზაფხული მოვიდა.

ჰოოდა, ნელი ფურტადოსავით, I'm like a bird, go ahead spring. ვზივარ და მახსენდება აუცილებლად გასაკეთებელი საქმეების სიაც, რომელიც წელს უნდა გამეკეთებინა. მათ შორის ის იყო, რომ უფრო კეთილი და კარგი გავმხდარიყავი. რამე ცვლილებას ატყობთ? :S კიდევ, ვარჯიში უნდა დამეწყო... მაგრამ ჯერ ამინდი არ გამოსულა წესიერად, ფიტნეს–კლუბის აბონიმენტის ფულს დედაჩემს ნამდვილად ვერ და არ ვთხოვ (პრინციპის ამბავია, აუცილებლობის და ფუფუნების ამბავში). მოკლედ, ბევრი რამეა სამსახურზე დამოკიდებული.

აი, ეს ჩიტები მყავს ტვინში:))))

არ გეჩვენებათ ისე, რომ ძალიან ბევრს ვწუწუნებ სამსახურზე?? მგონი, enough! ბოლოსდაბოლოს, გაზაფხული მოვიდა და ტვინში ჩიტები თბილი ქვეყნებიდან დაბრუნდნენ! :ჭიკჭიკ: