ვსწავლობთ ჟურნალისტიკას!

ორი კვირაც არაა რაც შეთავსებით მუშაობა დავიწყე არასამთავრობო ორგანიზაცია ADC-ში ჟურნალისტიკის მასწავლებლად.

ჩემს ჯგუფში 13-14 წლის მოზარდები სწავლობენ. სულ დაახლოებით ოცამდე იქნებიან, თუმცა გაკვეთილზე უფრო ცოტანი დადიან. ჟურნალისტიკაზე ზოგადი წარმოდგენა აქვთ - როგორსაც ველოდი.

I love my job

არ არსებობს იდეალური შეყვარებული, იდეალური ბიჭი, იდეალური გოგო, არც იდეალური საკუთარი თავი, იდეალური სხეული, არც იდეალური სამსახური.

მოკლედ, საკუთარ თავთან შევთანხმდი - იდეალური სამსახური არ არსებობს. თუმცა სამსახურს, სადაც ამჟამად ვმუშაობ, ძალიან ცოტა რამ აშორებს იდეალურისგან:

საოცდახუთდეკემბრო

მე არ ვარ ისეთი ჟურნალისტი, რომელსაც nose for news აქვს. არ მაინტერესებს, საერთოდ არ მაინტერესებს პოლიტიკა. იმდენად არ მაინტერესებს, რომ არც კი ვიცი, რა დააინტერესებს მაყურებელს ან მკითხველს. საერთოდ არ მაინტერესებს, რა მნიშვნელობა აქვს რომელიმე რიგითი ტელევიზიის გაყიდვას რიგითი პარტიისთვის, თუმცა სიამოვნებით გეკამათებით და დავწერ ევროპაში ენერგოუსართხოების საკითხზე, ევროზონის "ჩამოშლილ" ეკონომიკაზე ან ვუდი ალენის ახალ ფილმზე, რომელიც, ჩემი მეგობრის თქმისა არ იყოს, მხოლოდ "პეროგარჭობილ" ხალხს მოსწონს.

სიყვარულით, შვედეთიდან 2011 წლის პრომეთეზე

შვედეთის შესახებ მაშინ გავიგე, როცა პირველად, მეორე თუ მესამე კლასში დედამ ნილსის თავგადასავალი მომიტანა. ეს იყო თხელი, სქელყდიანი წიგნი, ზედ პატარა ქერა ბიჭუნა ეხატა, უკანა მხარეს კი ჭაღარათმიანი ქალის ფოტო. ეს ქალი იყო ასტრიდ ლინდგრენი. მას მერე გადავწყვიტე, რომ ამ მწერლის ყველა წიგნი წამეკითხა და, ფაქტობრივად, ავასრულე კიდეც.

"მილენიუმის" ამბავი ანუ "გოგონა დრაკონის ტატუთი"

როგორც წესი, საქართველომდე ახალი წიგნები დაგვიანებით აღწევს.

სტიგ ლარსონის ტრილოგიის პირველმა ნაწილმაც სულ ახლახანს აღაფრთოვანა ქართველი მკითხველი. "გუგლში" "გოგონა დრაკონის ტატუთი" ძებნისას, პირველივე გვერდზე 20-მდე ბლოგის მისამართს ყრის, სადაც ბლოგერები აღფრთოვანებულები აქებენ საერთაშორისო ბესტსელერს.

განახლებული ვარჯიში - ანუ მეორე გაკვეთილი

კუნთები ისე ძალიან აღარ მტკივა. პირველი ვარჯიშიდან რომ მოვედი, მთელ სხეულში სასიამოვნო მოდუნებას ვგრძნობდი - სახლში გემრიელი და სურნელოვანი ჩაი დავლიე და თავი სულ ცოტა ინდოეთში მეგონა.

დამწყები იოგას პირველი პოსტი :))

დღეიდან ცხოვრების 23-ე წელი დავიწყე. გუშინ მქონდა დაბადების დღე! აი დღეს კი, როგორც გასულ კვირას ვიმეორებდი, ახალი ცხოვრება დავიწყე.

ახალი სამსახური და იოგა - 10-7სთ-მდე ყველა ნორმალური ადამიანივით ვიმუშავე, 8 საათზე იოგას სახლში წავედი. ოღონდ, იცით ეს სად არის? ხილიანზე ოღროჩოღრო გზებზე დიდი ხნის ბოდიალის შემდეგ, უცებ მივადექი. ხოდა ამდენ კორპუსში და მტვერში თავი უცებ, მწვანეში ჩაფლულ სახლში ამოვყავი.