უკვე შემოდგომას ვგრძნობ. ვგრძნობ მთელი ტანით, ტვინით, ვგრძნობ რომ ნელ–ნელა ვგრილდები, ვმშვიდდები და ზამთრისთვის ვემზადები. კანონზომიერია. ვგრძნობ რომ სამყაროს ნაწილი ვარ და საოცარი გრძნობაა იმაზე ფიქრი, როგორ მოქმედებს შენზე ყველაზე პატარა კენჭიც კი, რომელიც ოკეანის ფსკერზე დაგორავს, ან როგორ მოქმედებენ შენზე დიდი და შორეული ვარსკვლავები, როგორ განაპირობებს ხასიათს მთვარე, მზის სინათლე და სითბო.
ბავშვობაში თვეებს ფერების და სუნების მიხედვით ვყოფდი. მაგალითად, ზაფხული წითელი მეგონა, გაზაფხული ვარდისფერი, შემოდგომა ყვითელი, ზამთარი კიდევ, ნაცრისფერი. ზაფხული თავისთავად იმიტომ მიყვარდა, რომ არდადეგები იწყებოდა, მაგრამ შემოდგომა მიხაროდა _ მთელი ზაფხულის სიცხით დაღლილს სულ მენატრებოდა გრილი ნიავი და თბილი მზის სხივები, სურნელოვანი ფერადი ფოთლები. ჰაერი თითქოს თაფლის სუნით იჟღინთება. ოქტომბერი კი ყველაზე ჭრელი თვეა ჩემთვის. ფერადი, ხალისიანი, ხის ფესვების და სველი მიწის სურნელით. ფერადი ჟაკეტები და შარფები, ლამაზი ქუდები, გრილი საღამოები და წვიმები _ შეიძლება ადამიანებს ის თვეები უყვართ გამორჩეულად, როცა დაიბადნენ. ანიც და მერიც ასე არიან, მარტი უყვართ. მართალია მეტს არავის ვიცნობ თავისი დაბადების თვე უყვარდეს, მაგრამ მე და ჩემი ორი მეგობრის მაგალითიც სავსებით კმარა.
ადამიანებს ხალისიანი და უპრობლემო ვუყვარვარ. ალბათ სულ ასეთიც უნდა ვიყო, თუ ძალიან ძალიან არ გამიჭირდება ოდესმე.
ბედნიერებაა, როცა მთელ საღამოს მეგობრებთან ერთად ატარებ. ზოგჯერ მოწყენილებთან და გაურკვეველ ხასიათზე მყოფებთან, მაგრამ მაინც, შენს მეგობრებთან. თავს ეკონომიკის სამინისტროს არკას აფარებ და ათას სისულელეზე ყბედობ. ხანდახან უსტვენ კიდეც. შენ თუ არა, გვერდით ზურა ყოველთვის აღმოჩნდება, რომელიც უპრობლემოდ დაუსტვენს. იმღერებ და სამინისტროს გვიანობამდე შემორჩენილი თანამშრომლები უკმაყოფილოდ გადმოგხედავენ და ჟალუზს ჩამოწევენ. მერე ძალიან გაწვიმდება და საყვარელ ადამიანთან ერთად ცივი წვეთები გაგლუმპავენ. ეს ზაფხულის წვიმა არაა, გრილი წყალი გესიამოვნოს. სიცივე უკვე ძვალსა და რბილში გატანს, თავს ვერც ცხელი წყლით და ცხელი ლიმნიანი ჩაით იმხნევებ. აღარ გყოფნის ფანტაზია.
ბოლოს კიდევ, როცა სურნელოვანი კრემების და ათასი ლოსიონის შეზელის და წასმის შემდეგ საყვარელ ლეპტოპს მიუჯდები, ფეხებში უცებ იგრძნობ დაღლას და კუნთების ტკივილს და პოსტის წერას დაიწყებ. თუ პოსტის არა და დღიურისას, ან ფეისბუქზე სტატუსს მაინც განაახლებ. მიყვარს შემოდგომა.
სექტემბერი თაფლისფერია. როცა მზის სხივებს ჩრდილში აღარ ემალები და გსიამოვნებს. ნაირ-ნაირი ჟაკეტის და ფერად-ფერადი შარფების დრო დგება და დიდი ჭიქით ლიმნიან ჩაისაც სხვა გემო აქვს.
ზაფხულიც გავიდა. ადრე მთელი ზაფხულის განმავლობაში 10-მდე წიგნს მაინც ვკითხულობდი, წელს არც ერთი ფურცელი არ გადამიშლია. ეტყობა საშინლად დავიღალე, ან წიგნის სიყვარულმა გადამიარა, ან რა ვიცი. როგორც წესი სექტემბრისთვის ახალი ძალებით ვივსები ხოლმე, რომელიც იქითა მაისამდე მყოფნის, მაგრამ წელს არა. ამაზე კონკრეტულად რამ იმოქმედა, არ ვიცი. ალბათ ცოტ-ცოტა ყველამ და ყველაფერმა. სულ იმის მეშინია ხოლმე, რომ ჩემს უბედურებებში სხვები არ დავადანაშაულო, როგორც წესი ჩემს ყველა ნაბიჯს ვიხსენებ და ვაანალიზებ, რომ მივხვდე, მე რა დავაშავე. თუმცა ამას აღარ აქვს მნიშვნელობა. კიდევ ერთი რამ, რაც წელს ვისწავლე, ისაა, რომ არ მოთხოვო ადამიანებს ბევრი. ბევრი კი არა, სამსახურის და საქმის გარეთ არაფერიც არ მოითხოვო. იმიტომ რომ არავის შეუძლია იმის მოცემა, რაც გინდა. ეს არაა ან ცუდი, ან კარგი. ეს უბრალოდ ფაქტია, ასეთი ვარ მეც. კიდევ ის ვისწავლე, რომ ადამიანებთან ზედაპირული უნდა ვიყო. არ აქვს მნიშვნელობა ვისთან. ზოგადად სუყველა ერთმანეთთან ზედაპირულად ურთიერთობს. რამდენი ხანია ამას ვაკვირდები. მე-9 კლასის მერე და ასეა. ამ ზაფხულს სულ ცოტა დამოუკიდებლობაც ვისწავლე. პრობლემების დამოუკიდებლად გადაჭრაც და კუთვნილი დასვენების დამოუკიდებლად გატარებაც. თუმცა ვერ ვისწავლე წინააღმდეგობის გაწევა. ეს ალბათ მომავალი წლისთვის გადაიდო. ვისწავლე ავტოსტოპერობა. პირველად რომ ტრასაზე დავდექით, სუყველას გვიტყდებოდა ხელის აწევა. ახლა კი ვერაფერი შეედრება იმ სიხარულს, როცა მანქანა ჩერდება, თან საკმაოდ ტევადი. (თუმცა ამას არ აქვს დიდი მნიშვნელობა, კორსაშიც გადასარევად ჩაეტევი).
აქ მარტო ვარ და ჩემ ირგვლივ საოცარი სიჩუმეა. ლექტორებიც და სტუდენტებიც წავიდნენ. ერთი ჭიქა რძიანი ყავა და ფუნთუშა დახატავდა ამ სიტუაციას.
საერთოდ პოსტების თემები ერთი მეორის მიყოლებით მომდის ხოლმე თავში. მაგრამ ვერასოდეს ვფიქრობ როგორ დავიწყო. სამოტივაციო წერილებზეც ეგრე მჭირს. მოკლედ, როგორც მეწერინება ისე დავიწყებ, მაინც ჩემი ბლოგია, რასაც მინდა იმას დავწერ.
სიმართლე რომ ვაღიარო, (და ალბათ ბევრი აღიარებს) ბავშვობაში მაგარი პაპსა ვიყავი. ვუსმენდი ბრიტნი სპირსს, სფაის გერლზს, ბექსტრიტ ბოიზს და ა.შ. მამაჩემმა მე–13 თუ მე–14 დაბადების დღეზე დიდი და ლამაზი მუსიკალური ცენტრი მაჩუქა, დისკიანი. მე კიდე ამ მაგარ ცენტრზე ასეთ პაპსებს ვუსმენდი. ჰოდა, საწყალ კაცს გული უჩუყდებოდა ჩემს შემხედვარე. მომიტანა deep purple-ს დისკი, the best–ი იყო მგონი. მე კიდე სიცილადაც არ მეყო, მეოცე საუკუნის "ჟღარუნი". და სანამ ამ "ჟღარუნს" ჩემი მოსმენის ღირსად ჩავთვლიდი, იქამდე ირაკლი ჩარკვიანის გადაწერილი კასეტა ჩამივარდა ხელში. ჩემმა დაქალმა მოიტანა. ისიც პაპსა იყო, და იმ პერიოდში ვეცნობოდით "ანდერგრაუნდს". :D ორღანი 78 იყო, სექსი, ზანგო და მე გადმოვცურავ ზღვას. ხოდა მოგვეწონა.
ჰოდა იმის მერე ცოტ–ცოტას მაგრამ ჩარკვიანს სულ ვუსმენდით. თან მაშინ უბანში დაგვცინოდნენ, რეებს უსმენთ, ა.შ. ხოდა მერე, მაგ ამბიდან ერთ წლის მერე მე და ბიძაჩემი მოვდიოდით ქვიშხეთიდან. დილა იყო, ბიძაჩემს რაღაც დანჯღრეული და შელოცვით აღდგენილი მანქანა ჰყავდა. წინა სიდენიის შუშას რო ჩამოუწევდი, მერე ხელი უნდა მოგეკიდა შუშაზე და ისე აგეწია უკან. ხოდა ჩამოწეული კი არა და ჩამოვარდნილია ეს შუშა და გვიბერავს კარგად. ხაშურში გაგვიჩერდა მანქანა თან. ერთი საათი ვეწვალეთ, ვეწვალეთ, ძლივს გავაკეთეთ. ხოდა ამ დაბოღმილზე და დაღლილზე ჩართო რაღაც კასეტა. გადაწერილი კასეტა იყო რაღაც, აღარც ის იკითხებოდა რა იყო ზედ ჩაწერილი ოდესღაც. ხოდა გაიჩითა ირაკლი ჩარკვიანის "სულს". აუუუ როგორ გაასწორა...
"მივქროდით" ამ ჩვენი დანჯღრეული მანქანით ტრასაზე, ჩარკვიანს ვუსმენდით, ზაფხული იყო და კახას (ბიძაჩემის ანუ) ძველი რეიბანები მეკეთა. თავი 70იანების ჰიპი მეგონა, როგორც მინიმუმ! :D კახა თავის სტუდენტობის ამბებს მიყვებოდა, როგორ სწავლობდა თეატრალურში და ჯინსებზე რა ამბავი იყო მაშინ :D
ჰოდა ისე გამოვიდა, რომ კახამ და ირაკლი ჩარკვიანმა მომარჯულეს და ადამიანური გემოვნება ჩამომიყალიბეს. :D
ამის მერე, როცა რამის შევსებას მომთხოვენ, ჰობის გრაფაში ფოტოგრაფიასთან ერთად კულინარიასაც ჩავწერ. :D
ერთ ფილმში მერილ სტრიპის გმირი დაფიქრდება, რისი კეთება ესიამოვნებოდა ყველაზე მეტად. ხოდა რადგან ჭამა ყველაზე მეტად უყვარს, გადაწყვეტს, რომ კულინარიას დაეუფლოს. ჰოდა ჭამა მეც ძალიან მიყვარს. ბევრს და უზომოდ სულაც არ ვჭამ, უბრალოდ გემრიელი, ლამაზად გაწყობილი და რაც მთავარია, ყოველ ჯერზე ახალი და უცხო კერძი _ დღის მთავარი "ბლესკია" ხოლმე ჩემთვის! და ძალიანაც მაგარი იქნება თუ ამ "ბლესკს" ჩემს თავს მე თვითონვე მოვუმზადებ! ნუ მარტო მე თან რატომ, ჩემებიც ხომ ისადილებენ...
ჰოდა ჩემს კულინარიულ ანგარიშზე უკვე არის: მექსიკურად შემწვარი კარტოფილი, გასპაჩო (ესპანური ცივი სუპი), კარტოფილის კატლეტები და ბიფსტროგანოვი. ვაპირებ მექსიკური თევზის კატლეტის და იტალიური პასტა ბოლონეზეს მომზადებასაც. ვნახოთ რა გამომივა. არაფერი არ უნდა. სულ არაფერი. რამდენიც ჩვეულებრივ სადილზე იხარჯება, (4 კაცისთვის) იმდენი უნდა სულ. რეცეპტებს ჯერჯერობით www.gurman.ge –ზე ვეძებ.
ამ საიტზე ცოტა რეცეპტი დევს და მერე ალბათ წიგნის ან რამე ეგეთის ყიდვა მომიწევს.
P.S. ჰო, მართლა, ვიფიქრე ჩემს ბიფსტროგანოვს ფოტოს გადავუღებ მეთქი, მაგრამ შეიჭამა უკვე... :S
როცა დედაჩემი რამეს მიკრძალავს ხოლმე და რატომ აზრზე ვერ მოვდივარ, სულ ვფიქრობ, რომ ამას ჩემს შვილს არასოდეს დავუშლი. არადა, კაცმა არ იცის მე როგორი დედა ვიქნები. კაცმა კი არა, საერთოდ ვერ წარმომიდგენია, შვილთან როგორი ურთიერთობა უნდა მქონდეს, რომ მეც ისე ვუყვარდე, როგორც მე მიყვარს დედაჩემი. ასე მგონია, პირველივე წინააღმდეგობისას, დავიბნევი და ან ძალიან შევზღუდავ ჩემს შვილს, ან პირიქით საერთოდ არ გავაკონტროლებ და ორივე შემთხვევაში უაზრო შვილი გამომივა.. :S რაებს ვბოდავ არა?
ძაან ძნელია დედობა. კაცმა არ იცის, ეხლა რატომ ვფიქრობ ამაზე, დედაჩემი მეუბნება, გაიზრდები მაგას და მერე გამიხსენებო, ხოდა მეც ეხლავე ვუფიქრდები, რაღა გაზრდას და ეგეთ აბსტრაქტულ რამეებს ვუცადო _ ეხლა დიდი ტაბლეტი მაქვს გაჩხერილი ყელში და რამდენი ნერწყვი ჩავყლაპე და წყალი მივაყოლე, მაინც არ ჩადის. შეიძლება კაი ხანია ჩასულია, მაგრამ ეგეთი განცდა მაქვს. ნებისმიერ წუთას შემიძლია დედას დავუძახო და ვუთხრა რაც მჭირს, დედა რას მეტყვის ისეთს, არაფერს, მაქსიმუმ მითხრას, წყალი მიაყოლეო და მომიტანოს წყალი, მაგრამ ეგაა საქმე, რომ დედაჩემი რომ მიშველის უფრო მაგარია, თორემ მეც ვიცი რა უნდა გავაკეთო. შეიძლება იმის ბრალია, რომ ნაკლებად დამოუკიდებელი ვარ, შეიძლება ეგ არაფერ შუაშია და უბრალოდ ჩემი უაზრობის გამო მელანდება ყველგან დამოკიდებულება თუ დამოუკიდებლობა. არ ვიცი. დედობა კი მართლა ძნელია. ძნელია შვილს ენდო, მაშინ, როცა მისთვის კარგი გინდა და გგონია, რომ არასწორად იქცევა. პრინციპში ისიც იცი, რომ შენი შვილი დიდია და ისეთს აღარაფერს დააშავებს, გამოსწორება რომ არ შეიძლებოდეს, მაგრამ მაინც, ნერვიულობ რა.
ხანდახან დედაჩემს რომ ვეუბნები, დე რა ლამაზი ხარ მეთქი, მეჩხუბება, ეგრე ნუ მეუბნებიო. არადა მართლა მგონია რომ ლამაზია. დედა მეუბნება რომ მე უფრო ლამაზი ვარ და ეგ უხარია. ნეტა მეც თუ გამიხარდება, ჩემი შვილი ჩემზე ლამაზი რომ იქნება. ან რატომ არ უნდა გამიხარდეს პრინციპში. ან ისეთი ლამაზი რა ვარ, ჩემზე ლამაზი რომ ვერ წარმოვიდგინო.
მე მგონი ისევ სიცხემ ამიწია, სისულელეებს ვწერ უკვე.
ანდა იმ აბსტრაქტულმა გაზრდამაც მომიწია ბოლოსდაბოლოს და იმ სიძნელეებზე დავფიქრდი, დედაჩემი რომ მეუბნება ხოლმე, გაიზრდები და მიხვდებიო.
დღეს შედარებით უკეთესად ვგრძნობ თავს. თავიც აღარ მტკივა და არც სიცხე მაქვს. ექიმს თუ დავუჯერებთ, ორ დღეში ან კარგად უნდა გავხდე, ან საბოლოოდ ჩავიქნიო ამ ცხოვრებაზე ხელი. მაგრამ თავს გაცილებით კარგად ვგრძნობ. შეიძლება ცოტა სუსტად ვარ და მახველებს, მაგრამ გუშინდელთან შედარებით თითქოს ხელახლა დავიბადე. ჩემი მეგობრის არ იყოს, მეც მიყვარს ეს განცდა: დიდი ტკივილის მერე ბოლოს და ბოლოს შვებას რომ იგრძნობ ხოლმე.
ჩემს მეგობარს დავპირდი, რომ თუ ოდესმე კარგი მწერალი დავდექი, მასზე აუცილებლად დავწერ. დავწერ იმიტომ, რომ ჯერ ერთი ძალიან მიყვარს. მეორეც, სულ მიკვირს, მის პატარა თავში ამდენი უცნაური აზრი ერთად როგორ იბადება. ერთ–ერთი მორიგი აზრის გამოცხადებისას, (რაღაცას ამბობდა ცისარტყელის შესახებ) ვუთხარი: „ან, თუ ოდესმე მწერლობა მომინდა, პირველ რიგში შენზე დავწერ.“ იმან გაიცინა და გაუხარდა.
ჩვენს სამეგობროში ბევრია მომავალი მწერალი და პოეტი. ეს იმიტომ რომ ყველას ერთი ლიტერატურული საიტი გვაერთიანებს. ამ მომავალ მწერლებს თუ პოეტებს ბევრჯერ დაუწერიათ ანიზე და სულაც არ მინდა ჩემი ნაწერიც იმათ დაემსგავსოს. მით უმეტეს, რომ ანის ყველაზე დიდი ხანია მე ვიცნობ. მის შესახებ რა ვიცი? რა და მაგალითად ის, რომ ქუხილის და სიმაღლის ყველაზე მეტად ეშინია და რამდენჯერაც არ უნდა წავიდეს ტყეში და რამდენჯერაც არ უნდა მოუსწროს წვიმამ, ქუხილის მაინც ყოველთვის შეეშინდება. კიდევ ის, რომ გამოგონილი ზღაპრების სამყაროში ცხოვრება ბევრად ურჩევნია რეალობაში ცხოვრებას და ყავაზე მეტად ჩაი უყვარს. თუმცა რატომღაც ყავას უფრო ხშირად სვამს. ეტყობა დღემდე ჰგონია, რომ ყავა აფხიზლებს. კიდევ? კიდევ ისიც, რომ ძალიან ჯიუტია. შეიძლება რაღაც ამოიჩემოს და ამის მთელი ცხოვრება ჯეროდეს. ჩვენ ერთმანეთს უნივერსიტეტში შევხვდით. პირველივე დღესვე ვუთხარი, შენ ვერძი იქნები–მეთქი. მაშინ ასტროლოგიით გატაცებული ვიყავი. ანი დღემდე მთხოვს მისი ზოდიაქოს შესახებ უფრო დეტალების მოყოლას, მაგრამ რატომღაც ეს ვერასოდეს მოვუხერხე.
მწვანე კონცხზე ვართ ხუთნი თუ ექვსნი. ნაპირთან რაღაც ბეტონის თუ რაღაცის კონსტრუქცია დგას. წარმოდგენა არ მაქვს რისთვისაა. ალბათ მეთევზეებისთვის. მაგრამ მეთევზეების მაგივრად იქ მოცურავეები დგანან და წყალში ხტებიან. მათემ აიჩემა, იქიდან უნდა გადმოვხტეო. ანიც რისი ანია, თუ რაღაც იდეა მაშინვე არ აიტაცა. ადგა და მიყვება. მიცურდნენ ნაპირთან. კაი ხანს არ გამოჩენილან. შორიდან ჩანს, რომ ანი დგას და ვერ ბედავს გადახტომას, მათე უკან უდგას და რაღაცებს ასწავლის. ეტყობა თავით ხტომას, თორემ ამდენი ხანი სარფის კლდიდან გადმოხტომაზე არ უყოყმანია. გადმოხტნენ. მთვარე მეხვეწება, რომ ჩვენც გადმოვხტეთ. სიცილით შეიძლება მოკვდე კაცი, აუზში ჩახტომის მეშინია, იქიდან ვინმე ხელს თუ მკრავს, თორემ ჩემი ნებით ვერაფერს ვიზამ, შეიძლება მთელი დღე იქ დავრჩე. ანიც ეგეთი ტიპია. სიმაღლის კი ეშინია, მართლა შეუძლია მთელი დღე იქ დარჩეს, ოღონდ არც უკან მობრუნდება. ბევრს იფიქრებს თუ ცოტას იფიქრებს, მერე აუცილებლად გადმოხტება. აღარ ჩანან. ეტყობა გადმოხტნენ. კაი ხანს დარჩნენ ისე. ვეღარ ვხედავ მათ სილუეტებს. ჩვენ საღამოს გეგმებს ვაწყობთ. ბიჭებს მიდიების დაჭერა და შეწვა ნებავთ. ოღონდ ერთი პრობლემაა _ შეწვა არ ვიცით არც ერთმა. მაგრამ ერთი ზარი და მიდიების იდეამ ჩაყვინთა: ახლა ფრენბურთიო... სანამ მიდიების მხარდაჭერას ვცდილობ, ანი მოღუშული მიახლოვდება და პლაჟზე ხმისამოუღებლად ჯდება. მერე ვატყობ, ფეხის თითიდან სისხლი მოსდის, მუხლიც ჩალურჯებული აქვს. რას მიარტყი მეთქი, ვეკითხები, არ მპასუხობს. მერე გამოტყდა, ამოძრომისას, იმ რკინაზე თუ რაღაცაზე ფეხი დასრიალებია და თან ფრჩხილი აძვრა, თან მუხლიც მაგრად მიარტყა. მერე დედამისს დაურეკა. დედამისი ეუბნება იცოდე არ გადმოხტეო, ამან კიდე, რა აზრი აქვს უკვე გადმოვხტი და მეორეჯერ აღარ ვიზამო. იმ წუთას ვერაფრით გავაცინეთ. იჯდა ნაპირზე და იბუსხებოდა. მერე სუყველა წყალში ჩავედით. დიდის ამბით განაცხადა უარი, ფეხის თითში ინფექცია შემეჭრება და ვერ შემოვალო. თუმცა არ გასულა ხუთი წუთი გავიხედე წყალში რაღაც ჩადგაფუნდა. გულმა დიდხანს ვერ გაუძლო ასე შორიდან ეყურებინა ჩვენთვის. ვიღას ახსოვდა ფეხის თითი. ასეთი ტიპია. ვერც დააძალებ ვერაფერს, ვერც დაუშლი. შანსი არაა, მაინც გააკეთებს. ან თუ ვერ გააკეთა, გულში ისე ჩაიდებს, ოდესმე მაინც აისრულებს თავის ჩანაფიქრს. რა ქნას, ვერძია. ჩვენი პირველი შეხვედრისას, ხომ სწორედ ეს ვუთხარი, ვერძი იქნები მეთქი.
ზაფხული უკვე მალე გავა. აგვისტოს ბოლოა და შესამჩნევად აგრილდა. დაბნელებითაც შედარებით მალე ბნელდება. სულ მალე სწავლაც დაიწყება. და რაც მთავარია, ჩვენი პირველი შვებულებაც დამთავრდება. ალბათ კარგია, როცა შენი საუკეთესო მეგობარი შენივე კოლეგა და თანამშრომელია. ბოლოს და ბოლოს, თუ გაცინებაა, პირდაპირ ეთერში უფრო გულიანად გაიცინებ, თუ იცი რომ ვიღაც მკაცრი წამყვანი კი არა, შენი მეგობარი გიზის და ისიც ხალისით აგყვება სიცილში. დამთავრდა ზაფხულიც. ამ ზაფხულის ბავშვის თავში კიდევ ვინ იცის რამდენი უცნაური იდეა დაიბადება. შეიძლება ეს ნაწერი უფრო მეტად ბლოგის პოსტს ჰგავს, ვიდრე მოთხრობას, რომელიც ანის დავპირდი, მაგრამ ოდესმე, თუკი კარგი მწერალი დავდგები, მის არანორმალურ იდეებზე უფრო მეტს დავწერ და საბავშვო წიგნს გამოვცემ. მანამდე კი, ეს იყოს.
ერთ კვირაში ტობაზე უნდა წავიდეთ. ძალიან მინდა, ბევრი რამე არაა გარკვეული და მეშინია, არ ჩაიშალოს. თან დედაჩემიც ორჭოფობს, ერთი დღე რომ მეუბნება გიშვებო, მეორე დღეს მეუბნება _ ეგ როდის გითხარიო. მესამე დღეს კიდევ, ან ზღვაზე წახვალ, ან _ ტობაზეო. არადა, ისეთი მისტიკური ადგილია, თვითონ გზაც მთელი თავგადასავალია და ადგილიც ხომ საერთოდ, ჯადოსნური.
აი, ნახეთ სად გაშვებაზე მაწუწუნებენ: :(
როგორ მინდა წასვლა. თანაც, ამისთანა ადგილას მეორეჯერ წასვლის შანსი როდისღა მომეცემა. აბუდელაურზე ლამაზი თუ რამე სადმე იყო, არ მეგონა :O
ბილში გატანს, თავს ვერც ცხელი წყლით და ცხელი ლიმნიანი ჩაით იმხნევებ. აღარ გყოფნის ფანტაზია.
