ქიმია

ჩემი დაქალი მეუბნება, რომ არ აქვს მნიშვნელობა იდეალური მამაკაცის რა კრიტერიუმები გაქვს ჩამოწერილი. ურთიერთობებში მთავარია ქიმია.

ბევრ სიმპათიურ ბიჭს ვიცნობ ჩემ გარშემო, რომლებიც, თითქოს, ჩემს ყველა პუნქტს აკმაყოფილებენ და განათლებულებიც არიან, ჭკვიანებიც, პერსპექტიულებიც, პასუხისმგებლობიანებიც და ყურადღებიანებიც. თითქოს ყველაფერი სტანდარტებში ჯდება და ჰარმონიული ურთიერთობის დასაწყისის და განვითარების ყველა მონაცემი სახეზეა. მაგრამ ასეთ დროს მინდება, ყველაფერი ერთი ხელის მოსმით ავურიო. იცით როგორ? წყალზე რომ არის ხოლმე ყინული გადაკრული, ბავშვობაში ფეხის ქუსლს ჩავკრავდით და ყინულს ვტეხავდით. აი ეგრე მინდა ხოლმე ფეხის ჩარტყმა და ასეთი ურთიერთობების დამსხვრევა.

ხოდა აი, დღეს ამეხილა თვალი: ადამიანებთან ურთიერთობებში საჭიროა ქიმია! სწორედ ეს ელემენტარული ნაწილაკები, რომლებსაც ჩვენი თვალი ვერ აღიქვამს და შესაბამისად ვერც იდეალური მამაკაცის შესაფასებელ კრიტერიუმებში ვსვამთ, განაგებენ ურთიერთობის დასაწყისს და მის წარმატებულობას. როცა ყველა ეს ნაწილაკი ერთმანეთისკენ იწყებს მოძრაობას, მაშინ გაუცნობიერებლად ვფიქრობთ ხოლმე ერთმანეთზე, ვათენებთ ღამეებს, ვუყურებთ მობილურ ტელეფონებს და სკაიპის კონტაქტებს, დაყენებული ხმით ვლაპარაკობთ, მაგრამ სინამდვილეში ჩვენი და იმისი ყველა ელემენტარული ნაწილაკი ერთმანეთისკენ მიილტვის. არა, ეს სექსი არაა. უფრო მეტად გაუცნობიერებელი რამეა, ვიდრე სქესობრივი ლტოლვა. უფრო მეტად დამაკავშირებელი ერთმანეთთან, ვიდრე _ ფიზიკა. როცა შენი ტვინის ყველა ნეირონი უსიტყვოდ თანხმდება, რომ ეს "ისაა", რომ სწორედ ამას ვეძებდით მთელი ჩვენი ცხოვრება და თურმე ტყუილად გვიხაზავს დანარჩენი კრიტერიუმები. როცა ჩვენსა და იმის ელემენტარულ ნაწილაკებს შორის დუღილი იწყება და ახალი ნივთიერება იბადება, ანუ მომავალი ურთიერთობა.

მიმიხვდით, რას ვგულისხმობ? ჰოდა, საქმე ისაა, რომ ყველა კრიტერიუმი, რომელიც წლობით ვაგროვეთ და ათასი ექსპერიმენტით და გამოცდილებით გამოვცადეთ, აღმოჩნდება, რომ უკანა პლანზე იწევს. მეტიც, შეიძლება საერთოდ არ იცნობდე ტიპს, არც გჭირდებოდეს მისი გაცნობა და ის, როგორც პერსონაჟი, შენ თვითონვე გამოიგონო, მაგრამ შენი ელემენტარული ნაწილაკები გეუბნებოდნენ, რომ სწორად მიდიხარ.

that's what I'm talkin' 'bout ;)

KIDS

ეს რამდენიმე დღეა ამ საახალწლოდ მთაწმინდაზე ხალხს ფოტოებს ვუღებ. უამრავი ადამიანი მხვდება, ზოგი მდიდარი და ხარბი, ზოგი ხელფასახალაღებული და ხელგაშლილი, ზოგიც ღარიბი და ბრაზიანი. ყველა სხვადასხვანაირია.

საინტერესო ისაა, რომ ყველა ბავშვი ერთმანეთს ჰგავს. ყველა ერთნაირად იჭყანება, ერთნაირად იმორცხვებს, გიჟობითაც კი ერთნაირად გიჟობენ. ზოგი უფრო მორიდებულია, ზოგიც უფრო ცელქი, მაგრამ რაღაც საერთო სუყველას აქვს, როცა სხვები, დიდები, ისეთი ჭრელები არიან, საღამოს თავბრუ მესხმის ხოლმე. საინტერესოა რა მოსდით ხოლმე ადამიანებს როცა იზრდებიან? რატომ ხდებიან ასეთი სხვადასხვანაირები. იმ საერთო რაღაცას, რაც ყველა ბავშვს აქვს, დიდობაში კარგავენ და რაღაცნაირები, თითქოს რაღაც დააკლდათო, ისეთები გამოდიან.

უკვე 70–მდე ბავშვი მაინც მყავს გადაღებული. ზოგის ფოტო შენახული მაქვს, უფრო მეტის, რა თქმა უნდა, წაშლილი. თმებიც კი თითქოს სუყველას ერთნაირად აწეწილი აქვთ. საყვარლები არიან. ზოგი ძალით იცინის, ზოგიც ბუნებრივად იბღვირება. წამით გაჩერდებიან ხოლმე, ანგელოზებივით სახეს მიიღებენ, მერე ეს ერთი წამი გაჩერდება და ისინი კი გიჟობებს აგრძელებენ.









რა უცნაურია ეს ხალხი. რაც არ უნდა ბრაზიანი და უკარება იყოს ადამიანი, როცა ის თავის შვილზე იწყებს ლაპარაკს, სახე უფრო უნათდება და ისეთი მკაცრიც აღარ ჩანს ხოლმე.

:(

თავს ახლიდან დაბადებულად ვგრძნობ. ოღონდ ეს სულაც არ ნიშნავს, რომ კარგია. ახალი წელი პირდაპირი გაგებით ახალივით დავიწყე. არაფერი არ მაქვს, არაფერს არ ვგრძნობ. მაქვს მხოლოდ ერთადერთი მიზანი: ვიფიქრო ჩემს თავზე. 

არასდროს ვყოფილვარ ასეთი ეგოისტი. და მგონი სწორედ ეგოიზმი მჭირდება ეხლა ყველაზე მეტად, როგორც წესი, სხვებზე ყოველთვის უფრო მეტს ვფიქრობდი, კარგად ვწონიდი ყველაფერს, ყველას რეაქციებს და მერე ვიღებდი გადაწყვეტილებებს. ახლა ერთი ხელის მოსმით გავანადგურე ისეთი ურთიერთობა, რასაც შეიძლებოდა სერიოზული გაგრძელება მოჰყოლოდა და მოყვებოდა კიდეც, მე რომ არ "მევაჟკაცა".

თავი უნამუსო და უყურადღებო მგონია. მინდა, რომ ცოტა ხნით ჩემთვის ვიყო. ადამიანებს დავაკვირდე. მეტი არაფერი. გამგები გაიგებს. ვიცი, რომ არ შეიძლება ასე მოქცევა. არადა ამ ექსპერიმენტებს თავს ვერ ვანებებ, შეთრევა იცის. ჯერ ერთი, მერე _ მეორე...  რასაც ჩავიფიქრებ, ყველაფერი ზუსტად ისე გამოდის. მაგრამ მერე ის გამოსული ისე აღარ მომწონს ხოლმე. ეტყობა დეტალებზე რომ არასოდეს ვფიქრობ კი არა, ყოველთვის ზედაპირულად რომ ვფიქრობ და ყოველთვის მეჩქარება, მაგიტომ მომდის ასე. ემოციების მიღება მეჩქარება და შედეგზე აღარ ვფიქრობ.

არ მომწონს როგორც ვიქცევი. მაგრამ სხვანაირადაც არ გამომდის. მეჩვენება, რომ ყველაფერი სწრაფად გაივლის და ყველაფერი სწრაფად უნდა გავაკეთო. ემოციების მიღებაც, მათ შორის. და სიყვარულიც. გესტაპო მაქვს ტვინში, პატარა ბანაკი, სადაც ადამიანები შემყავს, ათას რამეს ვმართებ და არ ვიცი, ვინც მიძლებს რჩება, ვინც ვერა და... :(

მოგზაურობა მინდა. ნეტა ოდესმე თუ მეყოფა გამბედაობა, ინდოეთში მარტო წავიდე?

ახალი წლიდან

იმდღეს მე და თეო მოვსეირნობთ და ვლაპარაკობთ, როგორი მომავალი წელი გვინდა რომ გვქონდეს. ჰოდა, გადავწყვიტეთ, რომ მომავალი წელი თავისით მანამ არ შეიცვლება, სანამ ჩვენ თვითონ არ შევიცვლებით უკეთესობისკენ. ავდექით და ჩამოვთვალეთ ის ძირითადი პუნქტები, რაც სასიცოცხლოდ აუცილებელია, რომ შევცვალოთ საკუთარ თავში. და თუ ამეებს შევცვლით, დიდი შანსია, რომ 2011 წელი ჩვენთვის იღბლიანი და წარმატებული იქნება.

აი ის პრობლემები, რაც აუცილებლად უნდა გადაიჭრას ჩემს ცხოვრებაში მომავალ წელს:
1. ვშოულობ–თ ანაზღაურებად სამსახურს. (ჯანდაბა, რით ვეღარ უნდა დამთავრდეს ამდენი პრაქტიკა!)
2. ვიწყებ–თ სიარულს ცურვაზე და ტრენაჟორებზე. (ბოლოსდაბოლოს გვეკუთვნის!)
3. თეო იწყებს საჭმელების მომზადების სწავლას, მე კიდევ ვეცდები, უფრო ხშირად ვაკეთო. (ეს ისე, ჩვენი ჯანმრთელობისთვის და სწორი კვებისთვის).

4. ბუნუელის "ანდალუზიელ ძაღლს" ვუყურებთ. (ეს მანამდეც უნდა გვექნა, მაგრამ როგორც ვატყობ მხოლოდ ახალი წლის მერე იქნება შესაძლებელი).
5. მე, პირადად, უფრო კეთილი ვხდები. :))) არ დამცინოთ! (ძირს შური და ბოღმა ჩემს ცხოვრებაში!:)))) )

6. მართვის მოწმობას ავიღებ! აი აუცილებლად! თუ მანქანის მართვა ვერ ვისწავლე ჩამქოლეთ, დამცინეთ და დებილი მეძახეთ!

მე პირადად, თუ ამ ყველაფერს შევასრულებ, ვვარაუდობ რომ გამიმართლებს:
1. კარგი სამსახური მექნება.
2. ამერიკაში წავალ!!
3. მანქანასაც ვიყიდი!

ნუუ, პრინციპში, მეტი რაღა მინდა... არც არაფერი. :))

ახლა სანტასთვის წერილის მიწერას დავიწყებ, აი ასე:

Dear Santa, I am Irina... დანარჩენს პმ–ში მოგწერ :P

რა მოხდა მუხათწყაროში

სამხედრო ჟურნალისტიკის კურსის დროს ორი ყველაზე საინტერესო ლექცია გამოვტოვე. ერთი ვაზიანის ბაზა, მეორე _ აირსოფტთან თამაში. პირველი თამაშის ფოტოები შეგნებულად არ ვნახე. ჯერ ერთი შური ოხერია, მეორეც _ მეორე თამაში თითქმის მეორე დღესვე დაიგეგმა და ამიტომაც პირველი შთაბეჭდილების ფოტოებით მიღება არ მინდოდა.

დათქმულ დროსაც ჩვენ ოთხივე დროულად გამოვცხადდით. დროულად კი არა, ცხვიტოსაც კი დავასწარით :))) ნახევარი საათის განმავლობაში ძლივს ვგროვდებოდით. ჩემი სათვალე იქვე გამოიცადა. (არც ელიავაზე მიყიდია, არც ბიჭებს უთხოვებიათ, ჩემი იყო). აბა თვალის დაკარგვას, ისევ სათვალე გატყდეს, ის მირჩევნია! მარშუტკაში ჩასხდომის წუთიდან ვფიქრობდი, რომ "ირინ, არ აყვე, გიჩალიჩებენ", "აქ არ დაჯდე, აფეთქდები" და მსგავს სისულელეებს. მაგრამ არაფერი მსგავსი. არაფერი, სანამ პირველ ბლოკპოსტამდე არ ავედით.

მოდი, ცოტა რამეს airsoft Georgia-ზე მოვყვები. ეირსოფტის ფედერაცია 2009 წლის დეკემბერში დაარსდა საქართველოში. მიზეზები ბევრია და მარტივი. დაწყებული ქაუნთერ–სტრაიკის სიყვარულით, დამთავრებული ახალი, ჯანსაღი ჰობის შექმნით. ასეთი ფედერაციები უკვე არსებობს იაპონიაში (რომლებიც როგორც ყველგან, აქაც პიონერები აღმოჩნდნენ), ინგლისში, რუსეთში, უკრაინაში და უკვე საქართველოშიც. უკვე დაარსდა ეირსოფტის ასოციაციაც. დეტალური ინფორმაციისთვის, როგორც უკვე გითხარით, საიტი იხილეთ, იქვე ფორუმიცაა და თუ ბედმა გაგიღიმათ, გაიხსნა და დარეგისტრირება მოახერხეთ, აზრების ფრქვევასაც შეძლებთ.ჰო, ახლა კი ისევ ჩვენს თამაშს დავუბრუნდეთ.

მოკლედ, სცენარი შემდეგნაირი იყო. ჩრდილოეთ კავკასიაში რომელიღაც ქვეყნის სეპარატისტები სამხედრო ოპერაციებში ჩაებნენ. ვითარებას დიდად ვერ აკონტროლებს ქვეყნის შეიარაღებული ძალები და ჩვენ, ჟურნალისტები, საერთაშორისო მშვიდობიანი დამკვირვებლებთან ერთად მივდივართ, რომ გავარკვიოთ რა ხდება. ადგილზე მისულებს სიტუაცია საკმაოდ დაძაბული გვხვდება: ახალი ნაომარია, სეპარატისტები ნელ–ნელა სტრატეგიულ ობიექტებსაც იკავებენ. მოკლედ, სერიოზული ამბავია.

პირველად მაშინ შევშფოთდი, როცა ბლოკპოსტზე ავედით და ფანჯრიდან 100–მდე შეიარაღებული ტიპი დავინახეთ. ფანჯრის გაღება და ფოტოს გადაღება მინდოდა, მაგრამ ერთ–ერთმა ეირსოფტელმა (როგორც მერე გაირკვა, ლაშა ნარსიამ) მაშინვე დამახურინა. თურმე შეიძლებოდა ესროლათ!

ჰო, მერე ის იყო, რომ უცებ სროლა ატყდა, მარშუტკა გაგვაჩერებინეს, შიგნით ამოვიდნენ, რაღაცა ისროლეს, ჩვენ კი ჩამოსვლა გვიბრძანეს. ჩამოვედით! (რატომღაც რომ ვინმე გაძალიანებოდა). ძირს დაგვყარეს სუყველა. (ქუდი მაშინვე მომძვრა, მაგრამ ერთადერთი წინ ჩამოკიდებული ჩემი დედისერთა ნიკონი, იგივე "ნიკუშა" მედარდებოდა, რომლის ობიექტივსაც ჩემი თვალის ჩინივით ვუფრთხილდები!). მერე ხელები გაგვკოჭეს და სადღაც გაგვაქანეს. (სირბილისას ჩემს გამტაცებელს ვუთხარი, გეხვეწები ცოტა ნელა ვირბინოთ, თორემ წინ რომ მაქვს ხელები შეკრული წონასწორობას ვერ ვიკავებ თქო, ამის თქმა იყო და ვიღაცამ უკნიდან მომაძახა, თუ ვეღარ მორბის, წამოათრიეო, რაზეც რატომღაც უფრო სწრაფად გავიქეცი :D). აგვიყვანეს სადღაც სახლში.

აქ, არ შემიძლია რომ არ მოვყვე: ჩვენი გამტაცებლები მალე შემოვიდნენ კონტაქტში. მით უმეტეს, რომ რადგან ფოტოგრაფად ვითვლებოდი, ხელები მაშინვე გამიხსნეს. ფოტოებს ვიღებდი და თან "გამტაცებლებს" ვეტლიკინებოდით. :)))) მოკლედ, ამ ტლიკინში გაირკვა, რომ რამდენიმე ჩემი ყოფილი სკოლელი ყოფილა, მართალია უხსოვარ დროში ჰქონიათ დამთავრებული, მაგრამ მაინც 161–ელი. მასწავლებლებიც კი გავიხსენეთ. რაც მთავარია რუსულის მასწავლებელი დალი და ქურიძე მანანა ყველას გვახსოვდა!

სამწუხაროდ, თამაში ყველასათვის მოულოდნელად დავასრულეთ. სანამ გვერდითა სახლებიდან "brotherhood"-ის საოცარ შეძახილებს ვისმენდით, მანამდე იმ სახლის პატრონი მოვიდა, ვის სახლშიც ომობანას ვთამაშობდით :D. ნეტა მისი სახე მენახა, როცა ამდენი შეიარაღებული და სამხედრო ფორმაში გამოწყობილი მამრი  დაინახა! :))))

მერე ჯგუფები გავცვალეთ და ჩვენ შეტევაზე გადავედით. ცოტა მოსაწყენი იყო, ჩვენ არავინ გვესროდა, სარბენი და საფხორთხიალოც ცოტა იყო, ვერც დავიღალეთ, არც დიდი აზარტი აღარ ყოფილა. მოკლედ, ცოტა არ იყოს, მოვიწყინეთ.

აი ასეთია ქაუნთერ–სტრაიკი "ლაივში". უფრო საინტერესოა ზოგადად, მით უმეტეს, როცა იარაღი გიჭირავს, მთელი დღე ტყვედ არ ზიხარ და გამტაცებლების ნერვების მოშლის მეტი გასართობი არ გაქვს.

მერე after-party-ც იყო, და თან არაერთი, მაგრამ ეს თემას მნიშვნელოვნად სცილდება და აქ მოსაყოლად არაა საინტერესო. ისე კი, აქვე ჩამოვწერ ბარემ იმ მიზეზებს, თუ რატომ უნდა ითამაშო სტრაიკ–ბოლი ყოველ კვირას:

1. ჩემს ბავშვობაში ძალიან პოპულარული თამაში ქაუნთერ–სტრაიკია ლაივში. დაჟე, სახლებიც კი ჰგავს ერთმანეთს.
2. ქუჩაში ბირჟაობას და ზოგადად, უსაქმურობას და მახათების მოძებნას ჯობია ითამაშო.
3. ფულის სასმელში და სიგარეტში ტყუილად გადაყრას, ჯობს იარაღი იყიდო და ითამაშო.
4. უცნაური ჰობი გექნება და გოგოებში (ან ბიჭებში) იმარიაჟებ, კაი ტიპი ვარო. (რა ეხლა, არც ერთი ეირსოფტელი არ მარიაჟობს გულის სიღრმეში მაინც ამით?: ))))) )
5. თუ მუშაობ და შენს ბოსზე ვერ იყრი ჯავრს, შეგიძლია მეორე გუნდის წევრზე იყარო და რამდენიც გინდა იმდენი ესროლო, თუ მით უმეტეს იმათი შეძახილები ნერვებს გიშლის. :D
6. თუ უბრალოდ აგრესიული ხარ და აცნობიერებ, რომ ამაში შენი ახლობლები არ არიან დამნაშავეები, შეგიძლია მთელი აგრესია თამაშში ამოიღო. სახლში ბედნიერი და დასვენებული მიხვალ, ჭირი _ იქა, ლხინი _ აქა.
7. მერე ფორუმზე დარეგისტრირდები და ერთ–ერთი გუნდის პაროლს მაინც გაიგებ :D
8. Facebook-ზე ფოტოებს დაყრი თამაშის მერე და ათას აღტაცებულ კომენტარს წაიკითხავ.

ნუ, მიზეზების განვრცობა უსასრულოდ შეიძლება და კიდევ ერთი დამატებითი და ერთი შეხედვით სულელური რჩევა, განსაკუთრებით გოგონებს: არ გაგიჟდეთ და საყურეები არ გაიკეთოთ. ან თუ გაიკეთეთ, მერე ჯიბეში არ ჩაიდოთ, თორემ ისე დაშავდებით, ტყვია სულ არ დაგჭირდებათ :D

ჰუჰუ, მაგარი კამუფლაჟი აქვს ტიპს:)))))

ასე რომ, go, Johnny, go!

გაურკვეველი ხასიათის პოსტი

ჩემივე ფეხსაცმელებს დავემსგავსე

უცებ შევიცვალე. არ ვგულისხმობ ხასიათის გაუარესებას, დეპრესიის მომატებას და ზაფხულის ნატვრას. ასეთები უკვე კაი ხანია აღარ მახასიათებს.

სხვა ტიპი გავხდი. ადრე რაც მეზარებოდა, ახლა უფრო დიდ დროს ვუთმობ. მაგალითად, ფრჩხილების მოვლას. საერთოდ ვერ ვხვდებოდი, რატომ უნდა წამესვა მანიკური. ან, ფეხსაცმლის გაწმენდა რა საჭირო იყო. ნუ ასეთი დეტალები რა.

თითქოს ჩემს ბევრ მე–სთან ვითათბირე, ვითათბირე და დიდი ხნის ფიქრის შემდეგ, გადავწყვიტე, რომ ასე გაგრძელება აღარ მინდოდა.

უცნაური შეგრძნებაა. თითქოს ერთ დღესაც გავიღვიძე და დათქმულივით, საერთოდ სხვა ტანსაცმელი ჩავიცვი, საერთოდ სხვაგან წავედი, სხვა რაღაცები ვაკეთე, სხვა რაღაც ვილაპარაკე... და ეს ყველაფერი სრულიად გულწრფელად, არავისთან დათმობის ხარჯზე. აი უბრალოდ, ასე გადავწყვიტე და მორჩა.

ნეტა ყველა ადამიანი ასე წყვეტს, რომ მორჩა, გაიზარდა და ამის მერე როგორც მოიქცევა, ეს მისი ბუნებრივი სურვილი იქნება და არა საზოგადოების დაკვეთა? ხომ არიან ადამიანებიც, რომლებიც ვერასოდეს იზრდებიან და თუ ისინი სერიოზულად იქცევიან, მხოლოდდამხოლოდ საზოგადოებისთვის ირჯებიან ასე და ამით სიამოვნებას ვერ იღებენ?

უკვე მივეჩვიე, რომ ცხოვრებაში რამდენიმეთვიანი ეტაპები მაქვს ხოლმე. ვარ რამდენიმე თვე მშვიდად, ვფიქრობ, რომ ჩემი ადგილიც ვიპოვე, ჩემი გარკვეული ინტერესები და მიზნებიც მაქვს, მაგრამ გადის რამდენიმე თვე და ისევ მიწყებს რაღაც შიგნიდან ღრღნას: ნუთუ ეს ისაა, რაც მე მინდა? და ეჭვებში ვვარდები. ახლის ძიებას ვიწყებ. ეს ეტაპი შეიძლება იყოს ლაშქრობები და რამდენიმე თვე ტყის მეტი არაფერი მაინტერესებდეს, მაგრამ საკმარისია დრო გავიდეს, რომ ვხვდები, კიდევ მეტი მინდა. 

მგონი მუდმივად ასე ყოფნა საშიშია. ერთხელაც იქნება ჩემს ასეთ რყევებს ვეღარ გაუძლებენ და მეგობრებიც დამტოვებენ და საყვარელი ადამიანიც. მაგრამ მე თვითონ მომწონს ასე. ერთფეროვანს საკუთარ თავს ვერ ვიტან...

Do we need another revolution?

"შოკოლადის" ერთ–ერთ ძველ ნომერში წავაწყდი სპეც–პროექტს: "მე რომ 18 წლის ვიყავი". ჰოდა, ასე 40 წლამდე ასაკის ქართველები იხსენებენ, რას აკეთებდნენ ისინი თინეიჯერობის დროს. ჯერ ერთი, რომ იმ უხსოვარ დროს სიტყვა "თინეიჯერი" არ არსებობდა, თუმცა ამას შევეშვათ.მგონი თითქმის ყველა "როლინგ სტოუნზს" და "ბითლზს" უსმენდა. ან თუ ამას არა და ალა პუგაჩოვას. მაგრამ ამას აღარ აბაზრებენ.

იმდღეს, ჩემს ლექტორთან პატარა დისკუსია მქონდა იმის თაობაზე, გვჭირდება თუ არა საქართველოში სექსუალური რევოლუცია. ჰო, სწორედ ისეთი, დასავლეთში 60–იან წლებში რომ მოხდა და ჰიპების მოძრაობა დაიწყო. ლექტორმა დამცინა და მითხრა, რაღა დროს ეგაა, ჩვენთანაც მოხდა და გადატრიალდა რაც გადასატრიალებელი იყოო. იმწუთას ვერ დავუჯერე, თუმცა ახლა ვხვდები, რომ მამაჩემის თაობასა და ჰიპებს შორის, არის რაღაც საერთო და კაცმა რომ თქვას, აღარც ჩვენ ვართ საბჭოთა კავშირის ჩრდილში. იდეოლოგია ნელ–ნელა, მაგრამ მაინც იშლება და დროთა განმავლობაში სულ უფრო ცოტა დარჩება ისეთი, ვისაც "ის" დრო ენატრება.

პირველ რიგში საერთო არის დრო. ავად თუ კარგად, ჩემი მშობლების თაობაც გამოხატავდა პროტესტს, უსმენდა როკს, იჭერდა რადიო "თავისუფლებას" და "ამერიკის ხმას", ეცვა ჯინსები და ატარებდა გრძელ თმას. მართალია ოღრაში ქართველი მამაკაცები და ძველი ბიჭები მაშინ უფრო მეტნი იყვნენ, მაგრამ არც ქართველი სუროგატი ჰიპები იყვნენ ცოტანი. ნუ, ყოველ შემთხვევაში იმდენნი, რომ დღეს უკვე რამდენი იხსენებს იმ დროს კარგად, ჯინსებს და როლინგ სტოუნზის ფირფიტებს გადამყიდველებისგან რომ ყიდულობდნენ და მაღაზია "მელოდია" ატალახებული რომ ჰქონიათ. (არადა, ჩემს თაობას ფირფიტა კი არა, ალბათ კაი ხანია დისკი აღარ უყიდია, ღმერთმა მოიგონა იუტუბი და იქმნა ნათელი ინტერნეტში!)

ცოტას პროტესტსაც გამოთქვამდნენ, შეუფერებლად ეცვათ, შეუფერებელს უსმენდნენ, ყველაზე გაბედულები უნივერსიტეტის ეზოში რაღაც ჟურნალებს დააფრიალებდნენ. მოკლედ, თბილისშიც დუღდა რა ახალგაზრდული ცხოვრება.

მერე მოვედით MTV–ს თაობა. ანუ ჩვენ. თუ გინდათ, თაობა Z თუ Y. თუ მამაჩემი ბითლზზე იყო გაზრდილი და იმის მამა ბითლზებს ეძახდა გოიმობას, მამაჩემი თუფაქს, ბრითნი სპირსს, სპაის გერლზს, ბექსტრიტ ბოიზს და მაიკლ ჯექსონს მიწუნებდა. სულ პაპსას და ემ–ტი–ვი–ს ბავშვს მეძახდა. მაშინ არც პაპსა ვიცოდი რა იყო და საკაბელო "მე–7 არხი" ახალი გაგებული მქონდა. ის დალოცვილი საკაბელო კიდევ ათასში ერთხელ ჩართავდა ხოლმე ამ MTV-ს და მეც მივადებდი ჩემს კასეტიან მაგნიტოფონს ტელევიზორს და იქიდან ვიწერდი საყვარელ სიმღერებს. თან ოჯახის დანარჩენ წევრებს ვაჩუმებდი. აბა რა მექნა, ჩემი მაგნიტოფონი გაფუჭებული იყო და არც კასეტიდან კასეტაზე იწერდა და არც რადიოდან კასეტაზე. თანაც რადიოს ანტენა გაფუჭებული იყო და სულ შიშინებდა. მერე ნავთის კერასინკით გამთბარი ნავთისვე ლამპის შუქზე ვმეცადინეობდი და დაჭეჭყილი ბატარეებით ვუსმენდი ხოლმე 90–იანების ჰიტებს.

რაის როლინგ სტოუნზი და ლედ ზეპელინი! :)

ზაფხულობით კიდევ, თუ მამაჩემი და იმისი თაობა "ამერიკის ხმის" მოსასმენად ბაზალეთზე დადიოდნენ, ჩემი ბიძაშვილი სოფელში მეორე სართულზე ავიდოდა, აივნამდე ამოჭიმავდა ხოლმე მავთულს, მეორე ბოლოს მაგნიტოფონის ანტენას დაამაგრებდა და ასე ვიჭერდით "მამაჩემის რადიოს". ასე უსკდებოდა მამაჩემს გული. მთელ ჰოლივუდს და ამერიკულ შოუ–ბიზნესს აგინებდა შვილების გემოვნების გაფუჭებისთვის.

ჰოდა, დღეს უკვე ვეთანხმები ჩემს ლექტორს. ჩვენ აღარ გვჭირდება სექსუალური რევოლუცია. იმ დროს, როცა ჰიპები ამერიკაში შტატიდან შტატში კადილაკით გადადიოდნენ და ავტოსტოპერობდნენ, ჩვენთანაც ცხოვრობდნენ უდარდელად, დაგრიალებდნენ მართალია "ნოლშესტებით", მაგრამ მაინც, ცოტ–ცოტას დასავლურსაც უსმენდნენ. იმდროინდელმა ახალგაზრდებმა ისწავლეს როგორ უნდა ყოფილიყვნენ ახალგაზრდები. ნელ–ნელა ჩემი მშობლების თაობაშიც მომწიფდა აზრი, რომ ადამიანები თავისუფლები არიან. უფრო ძნელად ვიდრე ჰიპების თავებში, მაგრამ მაინც.

აი რაც შეგვეხება ჩვენ, ე.წ. MTV-ს სუროგატებს, როგორც მამაჩემი იტყვის ხოლმე, არ ვიცი. ჩემს გარშემო ფეისბუქს თუ ვენდობით მინიმუმ 600 ნაცნობი ტრიალებს. აქედან 80% დაახლოებით იზიარებს ჩემს აზრს ადამიანის უფლებების ხელშეუხებლობის და უზენაესობის შესახებ. ჰოდა, რაც შეეხება თაობა P.S.–ს (აბა ლათინური ასოები Z-ზე მთავრდება და რამე ხომ უნდა დამერქმია), იმათ ალბათ ასეთ რთულ რამეებზე ფიქრი აღარ დაჭირდებათ. კაცმა რომ თქვას, რამდენიც არ უნდა ვიკითხო, ჩემით არ შევსწრებივარ იმ დროს. ყველა კიდევ თავისებურად მიყვება და ერთი დაუმონტაჟებელი შავი მასალაც სამწუხაროდ არ არსებობს. ზოგადად კიდევ, იმის თქმა მინდოდა, ჩვენ მაინც შევეშვათ ყვავილებიანი რომანტიკოსებივით ფიქრს და ცაში ფრენას და საქმე ვაკეთოთ, თორემ გაგვისწრო ისევ ევროპამ და როდემდე უნდა ვსდიოთ კუდში:))