განახლებული ვარჯიში - ანუ მეორე გაკვეთილი

კუნთები ისე ძალიან აღარ მტკივა. პირველი ვარჯიშიდან რომ მოვედი, მთელ სხეულში სასიამოვნო მოდუნებას ვგრძნობდი - სახლში გემრიელი და სურნელოვანი ჩაი დავლიე და თავი სულ ცოტა ინდოეთში მეგონა.

დამწყები იოგას პირველი პოსტი :))

დღეიდან ცხოვრების 23-ე წელი დავიწყე. გუშინ მქონდა დაბადების დღე! აი დღეს კი, როგორც გასულ კვირას ვიმეორებდი, ახალი ცხოვრება დავიწყე.

ახალი სამსახური და იოგა - 10-7სთ-მდე ყველა ნორმალური ადამიანივით ვიმუშავე, 8 საათზე იოგას სახლში წავედი. ოღონდ, იცით ეს სად არის? ხილიანზე ოღროჩოღრო გზებზე დიდი ხნის ბოდიალის შემდეგ, უცებ მივადექი. ხოდა ამდენ კორპუსში და მტვერში თავი უცებ, მწვანეში ჩაფლულ სახლში ამოვყავი.

ორშაბათიდან რომ ახალ ცხოვრებას იწყებენ, აი ისეთი პოსტი

უკვე ორი კვირაა რაც ახალ სამსახურში დავიწყე მუშაობა. ძველშიც ვმუშაობ, ოღონდ არ მკითხოთ, როგორ. მე თვითონაც არ ვიცი ორი კვირა როგორ გავქაჩე. დილით ახალ ოფისში მივდივარ, 10-2-მდე აქ ვრჩები, ვწერ სტატიებს, მერე 3-ზე ძველ ოფისში. გზაში ჭამასაც ვასწრებ, ეს ხომ ჩემი ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი საკითხია დღის წესრიგში.

დიდი ძმა ისევ გვიყურებს

და აი, მორიგი მესია პოდიუმზე! ბიძინა ივანიშვილმა ხმალი (უფრო სწორედ, ეროვნული ვალუტა) იშიშვლა და არენაზე გამოაჭენა. რა უნდა ამ კაცს? ან ჩვენ რა გვინდა?

ჩემი სკანდალი BIAFF-ზე :))

გუშინდელი პოსტის შემდეგ, დღეს ისევ იძულებული ვარ, კიდევ ერთი პოსტი დავწერო. როგორც წესი, ამ ბლოგზე ათასში ერთხელ შემოვდივარ. მხოლოდ მაშინ, როცა ემოციურად გადატვირთული ვარ. გუშინაც ასე მოხდა. BIAFF-ზე მოხალისედ ჩამოვედი, ვმუშაობ პრეს-ცენტრში, გუშინ დავწერე პოსტი, სადაც ჩემი უკმაყოფილება გამოვხატე ფესტივალის მიმდინარეობასთან დაკავშირებით. კერძოდ, კი ძალიან მეწყინა, რომ ფესტივალზე დაპირებული "მელანქოლია" არ აჩვენეს.

BIAFF-ის კინოფესტივალი

ბლოგსპოტიც კი განახლდა, აი BIAFF კი როგორც ერთ-ერთმა სტუმარმა თქვა, მეექვსე წელია უარესობისკენ მიექანება. დაპირებული ტონინო გუერა, მითიური და ქიმერული ”მელანქოლია”, უხარისხო ”შუაღამე პარიზში”, არეულ-დარეული პროგრამა, მოხსნილი ფილმები - მოკლედ, საშინელი არაორგანიზებულობა და ცუდი მენეჯმენტი მთელი ერთი კვირის განმავლობაში.

ჰარი პოტერი დავამთავრე! :))))

ჰო, აი ეს ბიჭი. ზუსტად წუხელ ღამე დავამთავრე ბოლო ტომის კითხვა. ბოლო ორ კვირაში 7-ვე ტომი წავიკითხე. ზოგადად, წიგნებს ყოველთვის სწრაფად ვკითხულობდი, თითო წიგნზე, მაქსიმუმ, 3-4 დღე დამეხარჯა, მაგრამ ჰარის ტომებით ჩემივე პირადი რეკორდი გავიუმჯობესე. :))))))

აღარ მოვყვები იმას, როგორ მეგონა სათითაოდ ყველა პერსონაჟი ვოლდემორის ჯაშუში, როგორ ვიტირე სნეიპის და ლილის ამბავზე, როგორ დავაღე პირი დამბლდორის გეგმაზე - მოკლედ. ეს განცდები მგონი სუყველას ერთნაირი გვაქვს.

იმაზეც შევთანხმდით, რომ ჰარი პოტერი ყველა ბავშვს წაკითხული უნდა ჰქონდეს. ამისთანა ჯადოქრობების მერე ძნელია, კითხვის სურვილი არ გაგიღვივდეს და უკეთესი (უკვე დიდობაში, რა თქმა უნდა) რამეები არ შემოგეკითხოს გზად.

მაგრამ, ყველაზე ღადაობა მაინც მთელი ამ ისტორიების ლაიტმოტივია: ე.წ. მუქსისხლიანების ჩაგვრა. ეხლა ზურა და ანი გამოვარდებიან და დამცინებენ ალბათ, მაგრამ თვალში მეცა ეგრევე და რა ვქნა :დ თან ეს ქსენოფობიის ამბებიც ძალიან წამოიწია ამ ბოლო დროს და რა ჩემი ბრალია, თუ უნებურად ვოლდემორის მომხრეები ქართველ ქსენოფობებს დავუკავშირე :)))

მოკლედ, ასეა თუ ისეა, პოტერი გუშინდელის მერე უკვე მენატრება, კიდევ კარგი ფილმებიც მხოლოდ პირველი და მეორე მაქვს ნანახი, დავჯდები და ახლა ფილმებს ვუყურებ. არ შემედაოთ, სულაც არ ვაპირებ კამათს ფილმი vs წიგნი (ყველაზე გაცვეთილი და არაფრისმომცემი, ვითომ "ინწილექტუალი" კამათი ever :D), უბრალოდ კიდევ მინდა ეს სიამოვნება გავიხანგრძლივო.

P.S. ჩემი პატარა ბიძაშვილის შვილი მეკითხება რაღაც ტოტზე, ეს რომ გავიქნიო, წითელ ნაპერწკლებს აყრისო? :)))))