ღმერთს რა, განსხვავებული ტიპები არ მოსწონს?

16-ში ჰომოფობიასთან ბრძოლის საერთაშორისო დღესთან დაკავშირებით გამართულ ფოტოგამოფენაზე და დისკუსიაზე ვიყავი.

ბევრი საინტერესო ადამიანი გავიცანი. ბევრ ძველ მეგობარსაც შევხვდი და ისეთებიც აღმოვაჩინე, რომლებსაც კაი ხანია ვიცნობ, მაგრამ დიდად საინტერესო და განსხვავებული ტიპები მაინცდამაინც არ მეგონნენ.

ქართული ენა და ქართული მასმედია

გუშინ ვაკეთებდი ასეთ თემას: ვამახინჯებთ თუ არა ქართულ ენას ჟურნალისტები და საერთოდაც როგორი ქართულით უნდა ვწეროთ/ვიკითხოთ/წავიყვანოთ და ა.შ. ვიყავი მეცნიერებათა აკადემიაში, სადაც ფილოლოგები VS ჟურნალისტები შეიკრიბნენ. ნუ ეს VS ბრჭყალებში, იმიტომ რომ სულაც არ იყო დაპირისპირება, უფრო გარჩევა იყო ამ საკითხის, რა ვქნათ, როგორ ვქნათ, რაზე შევთანხმდეთ, და ა.შ.

ორიოდ სიტყვა ნოდარიკო მელაძის შესახებ

დღეს ქართულ საზოგადოებას თვალი აეხილა - თინეიჯერი სატანისტები ჩვენს ქალაქშიც მოიპოვებიან - ნუ, თუ ამას ყველაზე ცხელი თოქშოუს წამყვანს დავუჯერებთ. არა, აშკარად გულით უნდოდა ადამიანს სკანდალურად შეფუთვა, მაგრამ იმ ვიდეოშიც დიდად არ ჩანდა კატას ატყავებდნენ თუ რას აკეთებდნენ

ქალთმოძულე კაცები გარშემო

მგონი ჩემი ბლოგის თითქმის 4-წლიანი არსებობის მანძილზე არასოდეს დამიწერია არც ქალთა უფლებებზე, არც 8 მარტზე, მიუხედავად იმისა, რომ ეს თემა ამ ხნის განმავლობაში ყოველთვის მაღელვებდა.

დღეს კი ამ თემაზე პოსტი რომ დამეწერა, ბევრმა რამემ მიბიძგა: "ჯი-პი-აი ჰოლდინგის" ახალმა "ვირუსულმა" მარკეტინგმა, გადაცემა "ქალურმა ლოგიკამ", სხვადასხვა კომპანიების შეთავაზებებმა და, ზოგადად, 8 მარტს ქალთა დღესთან დაკავშირებით გამოსულმა ქართველმა ქალმა (და არამარტო) პოლიტიკოსებმა. კიდევ, "ქალთმოძულე კაცებმა", ანუ შვედურმა წიგნმა, რომელსაც გადათარგმნისას "გოგონა დრაკონის ტატუთი" დაარქვეს. იმიტომ რომ ჩემ გვერდით უამრავი ქალთმოძულე კაცია და ამის შესახებ მინდა რომ მოგიყვეთ.

მილენიუმის საგა - მეორე ნაწილი "სხვადასხვა დონის პასუხისმგებლობა"

ამწამს დავამთავრე სტიგ ლარსონის ტრილოგიის მეორე ნაწილის კითხვა. დღევანდელი დღე ისე დამთავრდა ვერც კი გავიგე. ამას ისიც დაემატა, რომ დღეს დასვენება გვქონდა და ფაქტობრივად თავი წიგნიდან არ ამიწევია.

არც ჭამის დროს, არც მტვერსასრუტით სახლის დალაგების დროს, არც მაშინ, როცა ჩემი პატარა ბიძაშვილი მოვიდა სტუმრად და ტვინი წამიღო, სამას სპარტელს ვუყუროთო.

ვსწავლობთ ჟურნალისტიკას!

ორი კვირაც არაა რაც შეთავსებით მუშაობა დავიწყე არასამთავრობო ორგანიზაცია ADC-ში ჟურნალისტიკის მასწავლებლად.

ჩემს ჯგუფში 13-14 წლის მოზარდები სწავლობენ. სულ დაახლოებით ოცამდე იქნებიან, თუმცა გაკვეთილზე უფრო ცოტანი დადიან. ჟურნალისტიკაზე ზოგადი წარმოდგენა აქვთ - როგორსაც ველოდი.

I love my job

არ არსებობს იდეალური შეყვარებული, იდეალური ბიჭი, იდეალური გოგო, არც იდეალური საკუთარი თავი, იდეალური სხეული, არც იდეალური სამსახური.

მოკლედ, საკუთარ თავთან შევთანხმდი - იდეალური სამსახური არ არსებობს. თუმცა სამსახურს, სადაც ამჟამად ვმუშაობ, ძალიან ცოტა რამ აშორებს იდეალურისგან: